میگلوستات یک مهارکننده فعال و خوراکی برای آنزیم گلوکوزیل سرامید سنتاز است. این دارو به عنوان خط درمان کاهش بستر یا همان کاهش پیش ساز عمل می کند و با کاهش میزان تولید چربی های پیچیده درون سلولی، به مدیریت بیماری های ذخیره ای لیزوزومی کمک می کند.
موارد مصرف تایید شده میگلوستاتموارد زیر کاربردهای رسمی و تایید شده این دارو توسط مراجع بزرگ نظارتی جهان هستند که پزشک می تواند در شرایط بالینی تعریف شده آنها را تجویز کند.
بیماری گوچر نوع یک خفیف تا متوسط
- این دارو برای درمان بیماران بزرگسال مبتلا به بیماری گوچر نوع یک به طور رسمی تایید شده است. این تاییدیه به طور ویژه برای بیمارانی صادر شده است که درمان با روش جایگزینی آنزیم برای آنها مناسب نیست یا به دلایلی نظیر عدم دسترسی به رگ مناسب برای تزریق، واکنش های حساسیتی شدید به آنزیم های تزریقی یا عدم تمایل بیمار به تزریق های مکرر وریدی، امکان استفاده از آنزیم درمانی وجود ندارد.
- ملاحظات بالینی برای پزشک: میگلوستات به عنوان درمان کاهش بستر عمل می کند. این دارو با مهار آنزیم سنتز کننده، تولید گلوکوزیل سرامید را کاهش می دهد تا با توانایی باقیمانده آنزیم معیوب بیمار متناسب شود. پزشک باید توجه داشته باشد که این دارو درمان خط اول برای تمامی بیماران نیست و ترجیح بالینی همچنان در اکثر موارد با آنزیم درمانی است. انتقال بیمار از آنزیم درمانی به میگلوستات باید با پایش دقیق حجم طحال، کبد، شمارش پلاکت ها و ارزیابی دردهای استخوانی انجام شود.
بیماری نیمان پیک نوع سی
- درمان تظاهرات عصبی پیشرونده در بیماران بزرگسال و کودکان مبتلا به بیماری نیمان پیک نوع سی از دیگر موارد تایید شده این دارو است. این تاییدیه به ویژه توسط آژانس دارویی اروپا و سایر مراجع بین المللی معتبر صادر شده است. این دارو تنها درمان تایید شده ای است که مستقیما روند تخریب عصبی را در این بیماری تحت تاثیر قرار می دهد.
- ملاحظات بالینی برای پزشک: از آنجا که میگلوستات قادر است از سد خونی مغزی عبور کند، می تواند انباشت گلیکولیپیدها را در سلول های عصبی مغز کاهش دهد. این اثر به کنترل علائم بالینی مانند اختلال حرکتی، سختی در بلع، لرزش و زوال عقل تدریجی کمک می کند. پزشک باید درمان را در مراحل اولیه بروز علائم عصبی آغاز کند تا بیشترین اثربخشی در حفظ عملکردهای حرکتی و بلع بیمار حاصل شود. پایش منظم تغذیه و وزن بیمار به دلیل عوارض گوارشی دارو در این بیماران حیاتی است.
موارد مصرف خارج برچسب میگلوستاتاستفاده خارج برچسب از این دارو معمولا در بیماری های نادر ژنتیکی که گزینه های درمانی محدودی دارند و مکانیسم آسیب شناسی آنها مشابه است، با اتکا به شواهد کارآزمایی های بالینی انجام می شود.
بیماری گانگلیوزیدوز جی ام دو شامل بیماری تای ساکس و بیماری سندهاف
- بیماری های تای ساکس و سندهاف از دسته بیماری های ذخیره ای چربی در سیستم عصبی هستند که منجر به تخریب شدید سلول های مغزی می شوند. پزشکان متخصص اعصاب کودکان و بیماری های متابولیک گاهی از میگلوستات به عنوان یک درمان خارج برچسب برای کاهش سرعت پیشرفت علائم عصبی در اشکال دیررس یا نوجوانان استفاده می کنند.
- ملاحظات بالینی برای پزشک: ایده استفاده از میگلوستات در این بیماری ها، توانایی عبور آن از سد خونی مغزی و مهار سنتز گانگلیوزیدها است. شواهد بالینی نشان می دهند که این دارو ممکن است روند پیشرفت ناتوانی های حرکتی و شناختی را در اشکال با شروع دیررس آهسته تر کند، اما در فرم های نوزادی و بسیار حاد، اثربخشی درمانی چشمگیری نشان نداده است. تصمیم به شروع درمان باید با سنجش دقیق منافع درمانی در مقابل عوارض جانبی دارو به ویژه کاهش وزن و اسهال انجام گیرد.
بیماری گوچر نوع سه یا فرم عصبی پیشرونده
- بیماری گوچر نوع سه بر خلاف نوع یک، با درگیری های عصبی و مغزی همراه است. از آنجا که آنزیم های مورد استفاده در درمان های جایگزینی سنتی نمی توانند از سد خونی مغزی عبور کنند، پزشکان در برخی موارد از میگلوستات به صورت خارج برچسب و ترکیبی همراه با آنزیم درمانی استفاده می کنند تا علائم عصبی بیمار را کنترل کنند.
- ملاحظات بالینی برای پزشک: استفاده از این دارو در درمان گوچر نوع سه همچنان موضوع بحث در محافل علمی است. برخی مطالعات پایداری موقت در عملکردهای شناختی و حرکتی ظریف را نشان داده اند، اما تاثیر آن بر حرکات سریع چشم یا تشنج های مقاوم به درمان محدود بوده است. پزشک باید در صورت تصمیم به استفاده از این روش، بیمار را در مراکز فوق تخصصی بیماری های متابولیک تحت نظر قرار داده و عملکرد ریوی و مغزی او را به طور مداوم ثبت کند.
