بورتزومیب پایه اصلی درمان در بیماران مبتلا به میلوم مولتیپل است و هم برای بیماران تازه تشخیص داده شده (به عنوان درمان خط اول) و هم برای بیماران با بیماری عود کرده یا مقاوم به درمان تایید شده است.
نکات کاربردی و بالینی برای پزشک: در عمل بالینی، تجویز زیرجلدی این دارو به دلیل کاهش قابل توجه خطر و شدت نوروپاتی محیطی در مقایسه با تزریق وریدی، به شدت ترجیح داده می‌شود. این دارو معمولاً به صورت مونوتراپی تجویز نمی‌شود و بیشترین اثربخشی آن در رژیم‌های ترکیبی (مانند ترکیب با دگزامتازون، لنالیدوماید یا سیکلوفسفامید) است. پیشگیری از فعال شدن مجدد ویروس هرپس زوستر با تجویز داروهای ضدویروسی در تمام بیمارانی که این دارو را دریافت می‌کنند، الزامی است.

این دارو برای درمان بیماران مبتلا به لنفوم سلول مانتل تایید شده است.
نکات کاربردی و بالینی برای پزشک: بورتزومیب را می‌توان در بیمارانی که حداقل 1 خط درمانی قبلی دریافت کرده‌اند و بیماری آن‌ها عود کرده است، تجویز کرد. همچنین در رژیم‌های ترکیبی خاص به عنوان درمان خط اول نیز کاربرد دارد. نظارت دقیق بر شمارش پلاکتی در طول درمان ضروری است، زیرا افت پلاکت در اواسط دوره درمان شایع است اما معمولاً پیش از شروع دوره بعدی به حالت پایه برمی‌گردد.

موارد مصرف خارج از برچسب

یکی از مهم‌ترین کاربردهای خارج از برچسب بورتزومیب، درمان آمیلوئیدوز سیستمیک است.
نکات کاربردی و بالینی برای پزشک: این دارو معمولاً در ترکیب با سیکلوفسفامید و دگزامتازون تجویز می‌شود و نرخ پاسخ بالایی دارد. با این حال، بیماران مبتلا به آمیلوئیدوز به دلیل درگیری ارگان‌ها، در معرض خطر بیشتری برای سمیت قلبی و تشدید نارسایی احتقانی قلب هستند. پایش دقیق وضعیت مایعات بدن و تنظیم دوز در صورت وجود نارسایی شدید کبدی حیاتی است.

بورتزومیب به عنوان یک گزینه درمانی موثر، چه به صورت خط اول و چه در بیماران عود کرده، استفاده می‌شود.
نکات کاربردی و بالینی برای پزشک: استفاده از این دارو معمولاً همراه با دگزامتازون و ریتوکسی‌مب صورت می‌گیرد. باید توجه داشت که تجویز بورتزومیب در این بیماران می‌تواند به طور گذرا باعث افزایش سطح پروتئین ام شود که به معنای پیشرفت بیماری نیست و پزشک باید این پدیده را از شکست درمانی افتراق دهد.

در زمینه پیوند اعضا (مانند کلیه)، از بورتزومیب برای مهار سلول‌های پلاسما و توقف تولید آنتی‌بادی‌های اختصاصی علیه دهنده استفاده می‌شود.
نکات کاربردی و بالینی برای پزشک: این دارو معمولاً در موارد رد پیوند حاد یا مزمن فعال که به درمان‌های استاندارد (مانند پلاسمافرزیس و ایمونوگلوبولین وریدی) پاسخ نداده‌اند، به عنوان درمان نجات‌بخش تجویز می‌گردد. خطر بروز عفونت‌های فرصت‌طلب در این جمعیت بسیار بالاست و پروفیلاکسی دقیق عفونی الزامی است.

در موارد خاصی از لنفوم سلول بی بزرگ منتشر و لنفوم‌های تنبل که به سایر درمان‌ها مقاوم بوده‌اند، از بورتزومیب در رژیم‌های ترکیبی استفاده می‌شود.
نکات کاربردی و بالینی برای پزشک: پاسخ به درمان در این گروه از بیماران متغیر است و تصمیم‌گیری برای تجویز باید بر اساس پروفایل مولکولی تومور و سابقه درمان‌های قبلی بیمار، به صورت فردی انجام شود.