احیای حجم در شوک هیپوولمیک: در مواردی که کاهش شدید حجم خون رخ داده است، آلبومین به عنوان یک کلوئید طبیعی برای گسترش حجم داخل عروقی استفاده می‌شود. پزشک باید توجه داشته باشد که آلبومین ۵ درصد برای جایگزینی حجم و آلبومین ۲۵ درصد برای جذب مایع از فضای بین‌بافتی به داخل عروق (در صورت هیدراتاسیون کافی) کاربرد دارد.
سیروز کبدی و آسیت مقاوم: آلبومین به طور گسترده در بیماران مبتلا به سیروز پس از انجام عمل تخلیه مایع شکمی (پاراسنتز) با حجم بالا (بیش از ۵ لیتر) تجویز می‌شود تا از اختلالات گردش خون ناشی از تخلیه سریع مایع جلوگیری کند.
پریتونیت باکتریایی خودبخودی: تجویز آلبومین همراه با آنتی‌بیوتیک در بیماران مبتلا به عفونت مایع آسیت، خطر بروز نارسایی کلیوی و مرگ‌ومیر را به طور چشمگیری کاهش می‌دهد.
سندرم هپاتورنال (نوع یک): آلبومین در ترکیب با داروهای منقبض‌کننده عروق (مانند ترلی‌پرسین) خط اول درمان برای بهبود عملکرد کلیه در بیماران با نارسایی پیشرفته کبدی است.
سندرم دیسترس تنفسی حاد: در بیماران مبتلا به ادم ریوی همراه با سطح پایین پروتئین خون، استفاده از آلبومین همراه با داروهای مدر (مانند فورزماید) به بهبود اکسیژن‌رسانی و تسریع تخلیه مایع اضافی از ریه‌ها کمک می‌کند.
تعویض پلاسما: در فرآیند پلاسمافرز با حجم بالا، آلبومین به عنوان محلول جایگزین برای حفظ فشار اسمزی و ثبات همودینامیک بیمار استفاده می‌شود.
سوختگی‌های شدید: پس از ۲۴ ساعت اول (فاز پس از احیای اولیه)، زمانی که نفوذپذیری عروق به حالت طبیعی نزدیک‌تر می‌شود، آلبومین برای حفظ حجم داخل عروقی و کاهش ادم بافتی کاربرد دارد.

موارد مصرف خارج از برچسب (اندیکاسیون‌های جانبی و بالینی)

این موارد اگرچه ممکن است در برچسب رسمی دارو ذکر نشده باشند، اما بر اساس مطالعات بالینی و تجربه متخصصان در شرایط خاص تجویز می‌شوند:

شوک عفونی (سپتیک): طبق دستورالعمل‌های معتبر، در بیمارانی که علی‌رغم دریافت حجم بالای محلول‌های نمکی (کریستالوئیدها) همچنان به مایع‌درمانی نیاز دارند، افزودن آلبومین می‌تواند به پایداری همودینامیک کمک کند.
نارسایی حاد کلیه پس از جراحی قلب: در برخی مراکز، برای بیمارانی که پس از جراحی قلب دچار کاهش حجم خون و اختلال عملکرد کلیه شده‌اند، از آلبومین برای بهبود جریان خون کلیوی استفاده می‌شود.
جلوگیری از نفروپاتی ناشی از مواد حاجب: در بیماران با ریسک بالا که سطح پروتئین خون پایینی دارند، برخی مطالعات استفاده از آلبومین را برای محافظت از کلیه پیش از تصویربرداری با مواد حاجب بررسی کرده‌اند.
سندرم تحریک بیش از حد تخمدان: در موارد شدید این سندرم، برای جلوگیری از غلیظ شدن خون و جابجایی مایعات به فضاهای سوم بدن، از آلبومین استفاده می‌شود.
کاهش ادم پس از جراحی‌های مغز و اعصاب: در موارد خاص برای کنترل فشار داخل جمجمه و کاهش تورم بافت مغز، زمانی که سایر درمان‌ها محدودیت دارند.

ملاحظات کلیدی برای پزشک

تفاوت غلظت: آلبومین ۲۵ درصد حدود ۴ تا ۵ برابر قدرت اسمزی بیشتری نسبت به پلاسمای معمولی دارد و می‌تواند به سرعت حجم داخل عروقی را به قیمت دهیدراتاسیون فضای بین‌بافتی افزایش دهد؛ لذا در بیماران با کم‌آبی شدید باید با احتیاط مصرف شود.
خطر اضافه بار مایع: در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا نارسایی مزمن کلیوی، تجویز سریع آلبومین می‌تواند منجر به ادم حاد ریوی شود.
وضعیت اسمزی: آلبومین نباید با آب مقطر رقیق شود، زیرا خطر تخریب گلبول‌های قرمز و نارسایی حاد کلیه را به همراه دارد. محلول‌های مناسب برای رقیق‌سازی شامل نرمال سالین یا دکستروز ۵ درصد هستند.