پودر برای تزریق تراستیمر 100 میلی گرم

۱. سرطان پستان دارای بیان بیش از حد گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی انسانی نوع دو (مراحل اولیه و ادجوانت)

• نکات بالینی: تراستوزومب در رژیم‌های ادجوانت نقش حیاتی در کاهش خطر عود و افزایش بقای کلی دارد. این دارو می‌تواند به عنوان بخشی از یک رژیم درمانی شامل دوکسوروبیسین، سیکلوفسفامید و یک تاکسان (پاسلیتاکسل یا دوستاکسل) استفاده شود. همچنین قابلیت تجویز همزمان با رژیم‌های حاوی دوستاکسل و کربوپلاتین را دارد. در بیماران پرخطر، استفاده از آن به صورت تک‌دارویی پس از اتمام شیمی‌درمانی چنددارویی نیز تایید شده است. طول دوره استاندارد درمان ادجوانت معمولا 52 هفته (یک سال) است. پایش دقیق کسر جهشی بطن چپ (اکوکاردیوگرافی) قبل و در طول درمان به دلیل خطر سمیت قلبی (به ویژه در مصرف توام یا متوالی با آنتراسایکلین‌ها) الزامی است.

۲. سرطان پستان متاستاتیک (خط اول و پس از آن)

• نکات بالینی: در بیماران متاستاتیک که پیشتر درمانی برای بیماری متاستاتیک خود دریافت نکرده‌اند، تراستوزومب در ترکیب با پاسلیتاکسل به عنوان خط اول درمان تایید شده است. برای بیمارانی که قبلا یک یا چند رژیم شیمی‌درمانی برای بیماری متاستاتیک دریافت کرده‌اند، تراستوزومب به عنوان تک‌دارویی نیز اندیکاسیون دارد. مقاومت دارویی در درمان‌های طولانی‌مدت شایع است که نیازمند تغییر رژیم به سایر عوامل هدف‌دار (مانند لاپاتینیب یا تراستوزومب دروکستکان) خواهد بود.

۳. آدنوکارسینومای معده یا محل اتصال معده به مری (متاستاتیک)

• نکات بالینی: تراستوزومب در ترکیب با سیس‌پلاتین و یک فلوروپیریمیدین (کاپسیتابین یا فلورواوراسیل) برای خط اول درمان بیماران مبتلا به آدنوکارسینومای متاستاتیک معده یا اتصال معده به مری که بیان بیش از حد گیرنده یاد شده را دارند و قبلا درمان ضدسرطان برای بیماری متاستاتیک دریافت نکرده‌اند، تایید شده است. ارزیابی دقیق پاتولوژی در تومورهای گوارشی به دلیل ناهمگنی بافتی (هتروژنیتی) بیان گیرنده، نسبت به سرطان پستان از حساسیت بالاتری برخوردار است.

۱. سرطان کولورکتال پیشرفته یا متاستاتیک

• نکات بالینی: در بیماران مبتلا به سرطان روده بزرگ متاستاتیک که تومور آن‌ها دارای تقویت ژنی گیرنده هدف بوده و همزمان فاقد جهش در ژن‌های مسیرهای پایین‌دست (نوع وحشی) هستند، ترکیب تراستوزومب با داروهایی نظیر پرتوژوماب یا لاپاتینیب نتایج بالینی قابل توجهی در غلبه بر مقاومت درمانی نشان داده است. این رژیم معمولا در بیمارانی استفاده می‌شود که به رژیم‌های استاندارد پایه پاسخ نداده‌اند.

۲. کارسینومای سروز رحم (پیشرفته، راجعه یا متاستاتیک)

• نکات بالینی: در این زیرگروه تهاجمی از سرطان آندومتر که بیان بیش از حد گیرنده هدف در آن‌ها شایع است، اضافه کردن تراستوزومب به رژیم شیمی‌درمانی استاندارد (کاربوپلاتین و پاسلیتاکسل) در خط اول درمان، باعث افزایش چشمگیر بقای بدون پیشرفت بیماری می‌شود و به عنوان یک استاندارد مراقبتی جدید در بیماران با تست مثبت شناخته می‌شود.

۳. سرطان‌های مجاری صفراوی (کلانژیوکارسینوما و سرطان کیسه صفرا)

• نکات بالینی: در تومورهای پیشرفته مجاری صفراوی با تست مثبت گیرنده هدف، استفاده از رژیم‌های مبتنی بر تراستوزومب (اغلب در ترکیب با پرتوژوماب) در خطوط بعدی درمان (پس از شکست جمسیتابینسیس‌پلاتین) نتایج امیدوارکننده‌ای در کنترل بیماری نشان داده است.

۴. تومورهای غدد بزاقی

• نکات بالینی: کارسینومای مجاری غدد بزاقی به لحاظ بافت‌شناسی و رفتار بیولوژیک شباهت زیادی به سرطان پستان دارد. در موارد پیشرفته با تست مثبت، تراستوزومب به تنهایی یا همراه با شیمی‌درمانی (مانند دوستاکسل) به عنوان یک گزینه درمانی موثر خارج برچسب توصیه می‌شود.

۵. سرطان سلول غیرکوچک ریه

• نکات بالینی: اگرچه داروهای جدیدتر نسل آنتی‌بادی متصل به دارو در این حوزه کارایی بهتری نشان داده‌اند، اما در بیمارانی که دارای جهش یا بیان بیش از حد گیرنده هدف در تومور ریه هستند، ترکیب تراستوزومب با سایر عوامل هدف‌دار همچنان به عنوان یک رویکرد خارج برچسب در بیماران مقاوم به درمان مطرح است.