ترکیب این دو دارو همواره باید به عنوان بخشی از یک رژیم درمانی چند دارویی برای مهار تکثیر ویروس تجویز شود. از دیدگاه بالینی، ریتوناویر در این ترکیب نقش درمانی مستقیم ضد ویروسی قابل توجهی ندارد، بلکه به عنوان یک تقویت کننده فارماکوکینتیک عمل می کند. ریتوناویر با مهار قوی آنزیم سیتوکروم پی چهارصد سه آ چهار در کبد و روده، متابولیسم آتازاناویر را کند کرده و غلظت پلاسمایی آن را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. این پدیده به پزشک امکان می دهد تا دارو را تنها یک بار در روز تجویز کند و پایبندی بیمار به درمان را افزایش دهد. مزیت بالینی مهم آتازاناویر نسبت به سایر داروهای هم خانواده، تاثیر بسیار کمتر آن بر پروفایل چربی خون بیمار است که آن را به گزینه ای ایده آل برای بیماران مستعد بیماری های قلبی و عروقی تبدیل می کند.

این ترکیب تقویت شده هم برای بیمارانی که به تازگی تشخیص داده شده اند و هم برای بیمارانی که به رژیم های قبلی پاسخ مناسبی نداده اند، مورد تایید است. در بیماران دارای سابقه شکست درمانی، حضور ریتوناویر تضمین می کند که غلظت حداقل آتازاناویر در خون همواره بالاتر از غلظت بازدارنده ویروس باقی بماند، که این امر برای غلبه بر سویه های مقاوم ویروسی بسیار حیاتی است. پزشک باید پیش از تجویز در بیماران با سابقه شکست، آزمایش تعیین مقاومت ژنوتیپی را ارزیابی کند تا از حساسیت ویروس به این دارو اطمینان حاصل نماید.

موارد مصرف خارج برچسب

یکی از کاربردهای بالینی و خارج برچسب این ترکیب دارویی، استفاده از آن در پروتکل های پیشگیری پس از تماس احتمالی با ویروس است. برای مثال در موارد فرو رفتن سوزن آلوده در دست کادر درمان یا مواجهه های پرخطر مخاطی، در صورتی که داروهای خط اول مانند مهار کننده های اینتگراز در دسترس نباشند یا بیمار سابقه عدم تحمل به آنها را داشته باشد، پزشک می تواند ترکیب آتازاناویر و ریتوناویر را به عنوان یک رژیم جایگزین قدرتمند تجویز کند. این درمان پیشگیرانه باید در کوتاه ترین زمان ممکن و حتما زیر هفتاد و دو ساعت پس از مواجهه آغاز شده و برای بیست و هشت روز به صورت مداوم ادامه یابد.

با توجه به اینکه این نوع از ویروس به صورت ذاتی و ساختاری به دسته داروهای مهار کننده غیر نوکلئوزیدی آنزیم ترانس کریپتاز معکوس مقاومت کامل دارد، گزینه های درمانی برای پزشک محدودتر می شود. در این شرایط بالینی، مهار کننده های پروتئاز مانند ترکیب آتازاناویر و ریتوناویر به صورت خارج برچسب تجویز می شوند. داده های بالینی اثبات کرده اند که این ترکیب قدرت بالایی در مهار تکثیر این نوع ویروس دارد و یک ابزار ارزشمند و موثر در دست متخصصین عفونی برای مدیریت بالینی این دسته از بیماران محسوب می شود.