آمپول پرالاترکسات 20 میلی گرم/1 میلی لیتر

لنفوم سلول تی محیطی عود کرده یا مقاوم به درمان

• تنها مورد مصرف رسمی و تایید شده توسط مراجع دارویی بین‌المللی برای داروی پرالاترکسات، درمان بیماران مبتلا به لنفوم سلول تی محیطی است که بیماری آن‌ها پس از دریافت حداقل یک خط درمان سیستمیک قبلی، عود کرده یا نسبت به درمان مقاوم شده است.

• پروتکل پیش‌درمانی اجباری: پرالاترکسات یک آنالوگ فولات است که مهارکننده رقابتی دی‌هیدروفولات ردوکتاز محسوب می‌شود. برای کاهش مسمومیت‌های کشنده و شدید خونی و مخاطی، پیش‌درمانی با ویتامین‌ها اکیداً الزامی است. بیمار باید مصرف اسید فولیک خوراکی با دوز 1 تا 1.25 میلی‌گرم در روز را از 10 روز قبل از شروع اولین دوز آغاز کند و این روند را تا 30 روز پس از آخرین تزریق ادامه دهد. علاوه بر این، تزریق عضلانی ویتامین ب دوازده با دوز 1 میلی‌گرم باید حداکثر 10 هفته پیش از شروع درمان انجام گیرد و سپس هر 8 تا 10 هفته در طول دوره درمان تکرار شود.
• رژیم دوز استاندارد: دوز استاندارد برای این بیماران 30 میلی‌گرم بر متر مربع است که به صورت تزریق وریدی سریع (طی 3 تا 5 دقیقه) یک بار در هفته، برای مدت 6 هفته متوالی در یک سیکل 7 هفته‌ای تجویز می‌شود.
• پایش‌های الزامی و تعدیل دوز: پیش از هر بار تزریق، بررسی دقیق شمارش کامل سلول‌های خونی و معاینه دهان و گلو برای ارزیابی شدت موکوزیت ضروری است. موکوزیت دهانی شایع‌ترین عارضه محدودکننده دوز این دارو است. در صورت بروز موکوزیت درجه دو یا بالاتر، یا افت پلاکت به کمتر از 100000 و نوتروفیل به کمتر از 1000، باید تزریق دارو تا زمان بهبودی کامل یا رسیدن به درجه یک به تعویق بیفتد و در ادامه با دوز کاهش‌یافته (مثلاً 20 میلی‌گرم بر متر مربع) از سر گرفته شود. دفع دارو از طریق کلیه است، بنابراین پایش سطح کراتینین و تنظیم دوز در صورت نارسایی کلیوی اجباری است.

1. لنفوم سلول تی پوستی عود کرده یا مقاوم به درمان

• یکی از مهم‌ترین کاربردهای بالینی خارج از برچسب این دارو، استفاده در خطوط بعدی درمان برای بیماران مبتلا به لنفوم سلول تی پوستی (شامل فرم‌های پیشرفته مایکوزیس فونگوئیدس و سندرم سزاری) است که به درمان‌های متداول و خط اول پاسخ نداده‌اند.

• چالش‌های تحمل دارو و تنظیم دوز: در بررسی‌های بالینی مربوط به لنفوم پوستی، مشاهده شده است که دوز کامل و تایید شده این دارو عوارض مخاطی بسیار شدیدی ایجاد می‌کند که باعث قطع درمان می‌شود. رویکرد بالینی استاندارد در این بیماران، شروع درمان با دوزهای پایین‌تر، معمولاً در حدود 15 میلی‌گرم بر متر مربع، و ارزیابی دقیق تحمل بیمار است. در صورت تحمل مناسب، می‌توان دوز را به تدریج و با احتیاط افزایش داد.
• مدیریت موکوزیت همزمان با درگیری پوستی: با توجه به اینکه این بیماران اغلب درگیری‌های وسیع پوستی و مخاطی ناشی از خود بیماری دارند، افتراق بین موکوزیت ناشی از سمیت دارو و پیشرفت بیماری حیاتی است. رعایت دقیق پروتکل مکمل‌درمانی با اسید فولیک و ویتامین ب دوازده در این بیماران با همان دقتِ موارد تایید شده، الزامی است.

2. لنفوم سلول‌های کشنده طبیعی یا سلول تی خارج گرهی

• در موارد نادر و به عنوان یک رویکرد درمانی نجات‌بخش، از پرالاترکسات برای درمان بیماران مبتلا به این فرم بسیار تهاجمی از لنفوم که به رژیم‌های مبتنی بر آسپاراژیناز پاسخ نداده‌اند، استفاده می‌شود.

• سلول‌های توموری در این نوع از لنفوم مقاومت ذاتی بالایی به شیمی‌درمانی‌های مرسوم دارند. به دلیل مکانیسم ورود اختصاصی پرالاترکسات به داخل سلول از طریق پروتئین حامل فولات نوع یک، این دارو می‌تواند در غلبه بر این مقاومت تا حدودی موثر واقع شود. با این حال، به دلیل وضعیت بالینی غالباً وخیم این بیماران (مانند درگیری شدید مغز استخوان و افت پایه رده‌های خونی)، تجویز این دارو نیازمند مراقبت‌های ویژه حمایتی، پیشگیری جدی از عفونت‌ها و در دسترس بودن فرآورده‌های خونی برای تزریق در صورت بروز سرکوب شدید مغز استخوان است.