این دارو به عنوان خط اول درمان در ترکیب با فلورواوراسیل و لکووورین، و همچنین به عنوان تک‌دارویی در بیمارانی که بیماری آن‌ها پس از رژیم‌های درمانی مبتنی بر فلورواوراسیل پیشرفت کرده است، تایید شده است.
نکته بالینی برای پزشک: سمیت محدودکننده دوز در این دارو اسهال شدید و سرکوب مغز استخوان است. اسهال زودرس (حین یا اندکی پس از تزریق) ماهیت کولینرژیک دارد و با تزریق داخل وریدی یا زیرجلدی آتروپین (معمولاً با دوز 0.25 تا 1 میلی‌گرم) مدیریت می‌شود. اسهال دیررس (بیش از 24 ساعت پس از تزریق) می‌تواند تهدیدکننده حیات باشد و نیازمند شروع فوری لوپرامید با دوز بالا است. همچنین، بررسی پلی‌مورفیسم ژنتیکی آنزیم یو جی تی یک آ یک پیش از شروع درمان در نظر گرفته شود، زیرا بیماران دارای جهش هموزیگوت در معرض خطر بسیار بالای نوتروپنی کشنده هستند و نیازمند کاهش دوز اولیه می‌باشند.

فرم لیپوزومال این دارو در ترکیب با فلورواوراسیل و لکووورین برای بیماران مبتلا به سرطان پانکراس متاستاتیک که بیماری آن‌ها پس از درمان مبتنی بر جمسیتابین پیشرفت کرده است، تاییدیه دارد.
نکته بالینی برای پزشک: فرم لیپوزومال و فرم استاندارد غیرلیپوزومال به هیچ وجه نباید به جای یکدیگر استفاده شوند، زیرا پروفایل فارماکوکینتیک و دوز آن‌ها کاملاً متفاوت است. پایش دقیق شمارش خونی و مدیریت پیشگیرانه تهوع و استفراغ ضروری است.

موارد مصرف خارج برچسب

نکته بالینی برای پزشک: در بیماران مبتلا به بیماری در مرحله گسترده، این دارو در ترکیب با املاح پلاتین (مانند سیس پلاتین) به عنوان یک گزینه جایگزین و موثر برای رژیم استاندارد اتوپوزاید استفاده می‌شود. کنترل دقیق وضعیت هیدراتاسیون و الکترولیت‌های بیمار به دلیل خطر بالای سمیت گوارشی توام با سمیت کلیوی پلاتین‌ها حیاتی است.

نکته بالینی برای پزشک: در بیماری‌های موضعی پیشرفته یا متاستاتیک، از این دارو در رژیم‌های ترکیبی استفاده می‌شود. در خطوط بعدی درمان برای بیمارانی که به خط اول درمان پاسخ نداده‌اند، می‌تواند به صورت تک‌دارویی یا ترکیبی به کار رود. ارزیابی مداوم عملکرد کبدی در این بیماران اهمیت دارد، زیرا متابولیسم دارو کاملاً وابسته به کبد است.

نکته بالینی برای پزشک: در موارد عود بیماری یا متاستاز که گزینه‌های درمانی محدود هستند، این دارو گاهی به عنوان درمان نجات تجویز می‌شود. اثربخشی آن در این بیماران باید به دقت در برابر سمیت‌های احتمالی، به ویژه در بیمارانی که قبلاً تحت رادیوتراپی لگن قرار گرفته‌اند (خطر بالاتر سمیت هماتولوژیک و گوارشی)، سنجیده شود.

نکته بالینی برای پزشک: در تومورهای مغزی عودکننده یا مقاوم به درمان، این دارو اغلب در ترکیب با داروهای هدفمند مانند بواسیزوماب استفاده می‌شود. نکته مهم تداخل این دارو با داروهای ضدتشنج محرک آنزیم‌های کبدی است که در بسیاری از بیماران تومور مغزی مصرف می‌شود؛ این تداخل به شدت پاکسازی دارو را افزایش داده و نیازمند تعدیل دوز است.

نکته بالینی برای پزشک: فرم استاندارد دارو به عنوان بخشی از رژیم تهاجمی فولفیرینوکس در خط اول درمان سرطان پانکراس متاستاتیک استفاده می‌شود. این رژیم به دلیل سمیت بسیار بالا (شامل نوتروپنی، خستگی شدید و اسهال) تنها برای بیمارانی با وضعیت عملکردی عالی و بدون اختلالات زمینه‌ای شدید قابل تجویز است و اغلب نیازمند حمایت با فاکتورهای رشد گلبول سفید می‌باشد.