داروی داپسون موضعی به عنوان یک درمان تایید شده و خط اول برای مدیریت آکنه ولگاریس در سنین نه تا دوازده سال به بالا شناخته می شود. این دارو به ویژه در بیمارانی که ضایعات پاپولار و پوستولار ملتهب دارند، بیشترین کارایی را نشان می دهد. از دیدگاه بالینی، ژموارد مصرف تایید شده

داروی داپسون موضعی به شکل ژل پنج درصد و ژل هفت و نیم درصد به طور رسمی برای درمان آکنه ولگاریس خفیف تا متوسط در بیماران بالای نه سال به تایید مراجع بین المللی رسیده است. از نظر بالینی، این دارو بیشترین اثربخشی را بر روی ضایعات التهابی نظیر پاپول ها و پوستول ها نشان می دهد، در حالی که اثر آن بر روی کومدون های غیر التهابی کمتر است. پژوهش های بالینی اثبات کرده اند که پاسخ درمانی در زنان بزرگسال مبتلا به آکنه هورمونی به شکل چشمگیری بالاتر است. پزشک معالج می تواند ژل پنج درصد را دو بار در روز یا ژل هفت و نیم درصد را یک بار در روز تجویز نماید. ویژگی بسیار ارزشمند این دارو برای پزشکان، عدم ایجاد خشکی شدید، پوسته ریزی و تحریکات پوستی رایج در مقایسه با رتینوئید ها است که موجب ارتقای پایبندی بیمار به دوره درمان می گردد.

موارد مصرف خارج برچسب

با توجه به خواص ضد التهابی قوی داپسون در سرکوب مهاجرت نوتروفیل ها و کاهش سایتوکین های پیش التهابی، استفاده از فرم موضعی در روزاسه با ضایعات پاپول و پوستول به عنوان یک رویکرد درمانی کارآمد مطرح است. در بیمارانی که به درمان های استاندارد نظیر مترونیدازول یا اسید آزلائیک پاسخ مناسب نداده اند یا دچار عدم تحمل پوستی شده اند، استعمال روزانه ژل داپسون به کنترل موثر اریتم، پاپول ها و سوزش پوست کمک شایانی می کند.

اگرچه درمان اصلی و استاندارد این بیماری تاول دار خود ایمنی وابسته به گلوتن، مصرف فرم خوراکی داپسون همراه با رژیم غذایی فاقد گلوتن است، اما در مواردی که بیمار به دلیل کمبود آنزیم گلوکز شش فسفات دهیدروژناز، کم خونی همولیتیک، مشکلات کبدی یا سایر عوارض سیستمیک قادر به مصرف فرم خوراکی نیست، تجویز ژل موضعی داپسون بر روی ضایعات خارش دار و وزیکول های پوستی به کاهش خارش و تسریع التیام ضایعات به صورت درمان کمکی کمک می کند.

در مراحل اولیه این بیماری التهابی مزمن، استفاده موضعی از داپسون می تواند بار التهابی داخل فولیکول های مو را در نواحی چین دار بدن مانند زیر بغل و کشاله ران کاهش دهد. این کاربرد به ویژه در مواردی که پزشک تمایل دارد مصرف آنتی بیوتیک های خوراکی سیستمیک طولانی مدت را به تاخیر بیندازد یا ضایعات موضعی منفرد را مدیریت کند، به عنوان خط درمانی کمکی استفاده می شود.

گزارش های بالینی و تجربیات درماتولوژی نشان می دهند که استعمال داپسون موضعی در مهار ضایعات محدود ناشی از بیماری های تاول دار اتوایمیون با واسطه نوتروفیلی، مانند پمفیگوئید تاولی خفیف با درگیری پوستی بسیار اندک و لوپوس اریتماتوز تاولی، سبب فروکش کردن التهاب موضعی بافت بدون مواجهه بیمار با خطرات کورتیکواستروئید های قوی یا سرکوب کننده های ایمنی سیستمیک می شود.

در کنترل ضایعات التهابی مقاوم به درمان های متداول ضد قارچ یا ضد باکتری، داپسون موضعی به دلیل مکانیسم اختصاصی در مهار مهاجرت سلول های پیش التهابی، به عنوان یک گزینه با تحمل پذیری عالی و حداقل عوارض جلدی در بالین به کار گرفته می شود.