آمپول تریامسینولون ساندوز 40 میلی گرم/میلی لیتر

تزریق داخل مفصلی و بافت نرم

• این روش برای درمان علامتی و موقت استئوارتریت ارتریت روماتوئید بورسیت حاد و تحت حاد اپی کندیلیت و تنوسینوویت کاربرد دارد. از دیدگاه بالینی پزشک باید توجه داشته باشد که تزریق مکرر و با فواصل کوتاه داخل مفصلی می تواند به تخریب پیشرونده غضروف مفصلی منجر شود. رعایت فاصله زمانی مناسب بین تزریقات و محدود کردن دفعات تزریق در یک مفصل خاص در طول سال الزامی است.

تزریق عضلانی

• در شرایطی که نیاز به اثر سیستمیک و طولانی مدت کورتیکواستروئیدها وجود دارد تجویز می شود. این موارد شامل تشدید حاد بیماری های الرژیک شدید اختلالات روماتیسمی بیماری های پوستی حاد مانند پمفیگوس و شرایط التهابی سیستمیک است. فرم استوناید این دارو پس از تزریق عضلانی به صورت یک مخزن عمل کرده و جذب اهسته ای دارد که پوشش درمانی طولانی مدتی فراهم می کند اما تنظیم دقیق دوز روزانه با ان دشوار است.

مصرف موضعی پوستی

• برای کنترل التهاب خارش و قرمزی در درماتوزهای پاسخ دهنده به استروئید مانند اگزما درماتیت آتوپیک و پسوریازیس تایید شده است. در بالین پزشک باید قدرت پماد یا کرم را بر اساس ضخامت پوست ناحیه درگیر انتخاب کند و از تجویز فرم های قوی در نواحی با پوست نازک مانند صورت و کشاله ران برای جلوگیری از اتروفی پوست خودداری نماید.

اسپری داخل بینی

• برای درمان علائم رینیت الرژیک فصلی و دائمی کاربرد دارد. شروع اثر دارو ممکن است چند روز زمان ببرد و به بیمار باید اموزش داده شود که مصرف منظم برای رسیدن به حداکثر اثربخشی ضروری است. معاینه دوره ای مخاط بینی برای بررسی زخم یا عفونت قارچی توصیه می شود.

تزریق داخل چشمی

• برای درمان ادم ماکولای دیابتی یوئیت غیر عفونی و افتالمی سمپاتیک استفاده می شود. پزشک متخصص باید بیمار را از نظر افزایش فشار داخل چشم و تشکیل اب مروارید پس از تزریق به دقت پایش کند.

تزریق داخل ضایعه برای الوپسی اره اتا

• تزریق مستقیم دارو در نواحی فاقد مو می تواند باعث سرکوب پاسخ ایمنی موضعی و تحریک رشد مجدد مو شود. غلظت و حجم داروی تزریقی باید با ظرافت بسیار بالایی انتخاب شود زیرا خطر بروز اتروفی دائمی پوست و فرورفتگی در ناحیه تزریق بسیار بالا است.

درمان کلوئیدها و اسکارهای هایپرتروفیک

• تزریق داخل ضایعه ای این دارو یکی از درمان های اصلی برای کاهش حجم قرمزی و خارش اسکارهای برجسته است. دارو با کاهش سنتز کلاژن و افزایش تخریب ان عمل می کند. معمولا به چندین جلسه تزریق با فواصل چند هفته ای نیاز است.

اکنه کیستیک و ندولار

• تزریق مقادیر بسیار کم و به شدت رقیق شده از دارو مستقیما درون کیست های ملتهب و دردناک اکنه انجام می شود تا التهاب به سرعت فروکش کرده و از تشکیل اسکار دائمی جلوگیری شود. پزشک باید از رقت مناسب دارو اطمینان حاصل کند تا خطر ایجاد فرورفتگی های پوستی در صورت به حداقل برسد.

فاسئیت پلانتار

• در بیمارانی که به درمان های نگهدارنده پاسخ نداده اند تزریق در ناحیه پاشنه و فاسیای کف پا می تواند درد را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. با این حال پزشک باید بیمار را از خطر احتمالی پارگی فاسیای کف پا یا اتروفی پد چربی پاشنه اگاه سازد و تزریق را با دقت اناتومیک بالا انجام دهد.