اریترومایسین موضعی یک آنتی‌بیوتیک ماکرولیدی است که کاربرد اصلی آن در درمان ضایعات التهابی پوست می‌باشد
۱. موارد مصرف تأیید شده
مهم‌ترین و اصلی‌ترین کاربرد تأیید شده اریترومایسین موضعی، درمان آکنه ولگاریس است
الف) آکنه ولگاریس (جوش‌های غرور جوانی)
توضیحات کاربردی بالینی: - هدف درمان: اریترومایسین موضعی به طور خاص برای درمان آکنه‌هایی که دارای ضایعات التهابی (مانند پاپول و پوسچول) هستند، به کار می‌رود
- مکانیسم اثر: این دارو با مهار ساخت پروتئین در باکتری کوتی‌باکتِریوم اَکنِس عمل کرده و از رشد این باکتری که در ایجاد التهاب آکنه نقش دارد، جلوگیری می‌کند
- نکته مهم بالینی: توصیه فعلی این است که اریترومایسین موضعی هرگز نباید به تنهایی برای درمان آکنه استفاده شود. برای جلوگیری از مقاومت باکتریایی که به سرعت در برابر اریترومایسین رخ می‌دهد، لازم است که حتماً با یک عامل موضعی دیگر مانند بنزوئیل پراکسید ترکیب شود
- دوزینگ معمول: یک یا دو بار در روز، به صورت لایه نازکی بر روی مناطق آسیب‌دیده (نه فقط روی ضایعات) پس از شستشو و خشک کردن کامل پوست، استعمال شود. اگر پس از ۶ تا ۸ هفته بهبودی مشاهده نشود یا وضعیت بدتر شود، باید درمان بازنگری و احتمالاً متوقف گردد
۲. موارد مصرف خارج از برچسب
اگرچه اریترومایسین موضعی به طور گسترده برای سایر بیماری‌های پوستی تأیید نشده است، اما به دلیل خواص ضدالتهابی و ضدباکتریایی، در برخی شرایط به صورت تجربی یا در ترکیب با سایر داروها استفاده می‌شود
الف) درماتیت اطراف دهان
توضیحات کاربردی بالینی: - این وضعیت یک راش التهابی است که اغلب با ضایعات شبیه به آکنه در اطراف دهان و بینی مشخص می‌شود
- استفاده: هرچند مترونیدازول یا پیمکرولیموس داروهای خط اول محسوب می‌شوند، اریترومایسین موضعی نیز گاهی به دلیل فعالیت ضدالتهابی خفیف و اثر ضد میکروبی بر فلور ناحیه، به ویژه در موارد خفیف تا متوسط، مورد استفاده قرار می‌گیرد
ب) پیشگیری از عفونت‌های خفیف پس از جراحی یا اقدامات پوستی
توضیحات کاربردی بالینی: - استفاده: پزشکان ممکن است پس از اقدامات سرپایی پوستی جزئی یا جراحی‌های کوچک که خطر عفونت باکتریایی وجود دارد، برای پیشگیری موضعی از عفونت در محل زخم، پماد اریترومایسین را تجویز کنند. این کاربرد بیشتر بر اساس تجربه بالینی و پوشش دهی مناسب آن برای کوکسی‌های گرم مثبت است.
