این دارو یک ترکیب با دوز ثابت از دو عامل ضددیابت خوراکی است: متفورمین (از دسته بیگوانیدها) و سیتاگلیپتین (از دسته مهارکنندههای آنزیم دیپپتیدیل پپتیداز-۴ یا همان مهارکنندههای DPP-4). این ترکیب مکانیسمهای عمل مکمل و بدون خطر افت قند خون قابل توجه را برای بهبود کنترل قند خون در بیماران دیابت نوع ۲ ارائه میدهد.
موارد مصرف تأیید شده (توضیحات کاربردی بالینی)مورد مصرف تأیید شده اصلی برای این ترکیب دارویی، درمان دیابت شیرین نوع ۲ در بزرگسالان است. این ترکیب به عنوان کمک درمانی به رژیم غذایی و ورزش برای بهبود کنترل قند خون کاربرد دارد.
درمان خط دوم (بعد از شکست درمان تکدارویی با متفورمین):
- این رایجترین و تأییدشدهترین مورد مصرف است. برای بیمارانی که با حداکثر دوز قابل تحمل متفورمین به تنهایی به کنترل قند خون کافی نرسیدهاند (بهعنوان مثال، نتوانستهاند به هدف درمانی هموگلوبین گیلکوزیله یا HbA1c دست یابند).
- کاربرد بالینی: ترکیب متفورمین (که مقاومت به انسولین و تولید گلوکز کبدی را کاهش میدهد) با سیتاگلیپتین (که ترشح انسولین وابسته به گلوکز را افزایش داده و ترشح گلوکاگون را مهار میکند) یک اثر همافزایی (سینرژیستیک) قوی دارد. سیتاگلیپتین برخلاف سولفونیل اورهها، به دلیل مکانیسم وابسته به گلوکز، خطر افت قند خون شدید (هیپوگلیسمی) را افزایش نمیدهد و این امر آن را به یک شریک درمانی جذاب برای متفورمین تبدیل میکند.
جایگزینی برای درمان ترکیبی قبلی:
- برای بیمارانی که قبلاً بهصورت جداگانه با متفورمین و سیتاگلیپتین تحت درمان بودهاند و قند خون آنها تثبیت و کنترل شده است.
- کاربرد بالینی: استفاده از ترکیب ثابت، تعداد قرصهای مصرفی روزانه (Pill Burden) را کاهش میدهد و به طور چشمگیری پایبندی بیمار به رژیم درمانی (Adherence) را بهبود میبخشد، که عامل حیاتی در کنترل بلندمدت دیابت است.
درمان خط اول (شروع درمان ترکیبی):
- برای بیمارانی که در زمان تشخیص، سطح هموگلوبین گیلکوزیله (HbA1c) بسیار بالا دارند (معمولاً ۲ تا ۲.۵ درصد بالاتر از حد هدف درمانی).
- کاربرد بالینی: در این بیماران، شروع مستقیم با ترکیب دو دارو میتواند کنترل قند خون را سریعتر و قویتر از شروع تنها با متفورمین انجام دهد. این رویکرد به ویژه در صورتی که عدم تحمل به متفورمین یا منع مصرف آن وجود نداشته باشد، قابل بررسی است.
درمان ترکیبی سه دارویی:
- این ترکیب میتواند به عنوان بخشی از یک رژیم سه دارویی نیز استفاده شود، به عنوان مثال، در ترکیب با یک سولفونیل اوره یا یک تیازولیدین دیون (مانند پیوگلیتازون) برای بیمارانی که هنوز به هدف درمانی نرسیدهاند.
- کاربرد بالینی: این امر نیازمند نظارت دقیق، به ویژه برای خطر افت قند خون در صورت افزودن سولفونیل اوره، است.
موارد مصرف خارج از برچسب از آنجا که این ترکیب دارویی منحصراً برای کنترل قند خون طراحی شده است و سیتاگلیپتین یک داروی جدیدتر با هدف مشخص است، موارد مصرف خارج از برچسب خاصی برای ترکیب ثابت متفورمین و سیتاگلیپتین در منابع معتبر وجود ندارد. با این حال، میتوان به موارد استفاده خارج از برچسب مربوط به جزء متفورمین اشاره کرد:
سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS):
- کاربرد بالینی (برای متفورمین به تنهایی): متفورمین به تنهایی به طور گسترده برای بهبود مقاومت به انسولین، کاهش سطح آندروژن و کمک به القای تخمکگذاری و بازگشت چرخههای قاعدگی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک استفاده میشود.
- نکته بالینی در مورد ترکیب: استفاده از ترکیب متفورمین و سیتاگلیپتین برای این مورد توصیه نمیشود، زیرا بیماران سندرم تخمدان پلی کیستیک معمولاً به جزء سیتاگلیپتین نیاز ندارند و این جزء هزینه و پیچیدگی درمان را بدون افزودن منافع قابل توجه در زمینه سندرم تخمدان پلی کیستیک افزایش میدهد. درمان استاندارد خارج از برچسب در این زمینه، متفورمین به تنهایی است.
- جمع بندی برای پزشک: ترکیب متفورمین و سیتاگلیپتین عمدتاً در موقعیتهای تأیید شده برای درمان دیابت نوع ۲ کاربرد دارد. مزیت اصلی آن، قدرت کاهش قند خون بالا همراه با خطر پایین افت قند خون و تحمل خوب است.
