مروپنم یک آنتیبیوتیک وسیعالطیف از دسته کارباپنمها است که در برابر بسیاری از باکتریهای گرم مثبت، گرم منفی (از جمله سودوموناس) و بیهوازیها موثر است، اما پوششی بر روی استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متیسیلین و انتروکوکهای مقاوم به وانکومایسین ندارد.
موارد مصرف تایید شده۱. عفونتهای پیچیده داخل شکمی
- مروپنم به عنوان یک درمان تکدارویی بسیار موثر برای عفونتهای پیچیده داخل شکمی مانند آپاندیسیت سوراخشده، پریتونیت و آبسههای داخل شکمی تایید شده است.
- نکته بالینی برای پزشک: این دارو به دلیل پوشش عالی روی باکتریهای بیهوازی (مانند باکتروئیدس فراژیلیس) و باکتریهای گرم منفی رودهای، نیاز به افزودن مترونیدازول یا آمینوگلیکوزیدها را برطرف میکند. دوز استاندارد بزرگسالان با عملکرد طبیعی کلیه، 1 گرم هر 8 ساعت به صورت انفوزیون وریدی است.
۲. عفونتهای پیچیده پوست و بافت نرم
- برای عفونتهای شدید و پیچیده پوستی که ناشی از پاتوژنهای حساس، به ویژه در عفونتهای پلیمیکروبیال (مانند پای دیابتی شدید در ترکیب با داروهای ضد استافیلوکوک مقاوم) هستند، کاربرد دارد.
- نکته بالینی برای پزشک: باید توجه داشت که مروپنم به تنهایی استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متیسیلین را پوشش نمیدهد. بنابراین در صورت مشک به این پاتوژن، افزودن وانکومایسین یا لینزولید به رژیم درمانی ضروری است.
۳. مننژیت باکتریایی
- مروپنم برای درمان مننژیت باکتریایی حاد در کودکان (بالای سه ماه) و بزرگسالان تایید شده است.
- نکته بالینی برای پزشک: نفوذ این دارو به مایع مغزینخاعی در صورت التهاب مننژ بسیار عالی است. برتری مهم مروپنم نسبت به ایمیپنم در درمان مننژیت، خطر بسیار پایینتر بروز تشنج است. برای عبور مناسب از سد خونیمغزی، دوزهای بالاتری مورد نیاز است که در بزرگسالان معمولا 2 گرم هر 8 ساعت تجویز میشود.
موارد مصرف خارج برچسب مروپنم در بسیاری از شرایط بحرانی به صورت خارج برچسب و بر اساس پروتکلهای درمانی بینالمللی استفاده میشود:
۱. نوتروپنی تبدار
- در بیماران مبتلا به نقص ایمنی و نوتروپنی تبدار، مروپنم به عنوان درمان تجربی اولیه و تکدارویی بسیار پرکاربرد است.
- نکته بالینی برای پزشک: دلیل اصلی انتخاب این دارو، طیف اثر وسیع آن از جمله اثربخشی اثبات شده در برابر سودوموناس آئروژینوزا است که یکی از عوامل اصلی مرگومیر در بیماران نوتروپنیک محسوب میشود.
۲. پنومونی مرتبط با بیمارستان و دستگاه ونتیلاتور
- برای درمان عفونتهای ریوی شدید که در محیط بیمارستان رخ میدهند، مروپنم یک گزینه خط اول است.
- نکته بالینی برای پزشک: در بخشهای مراقبت ویژه، این دارو اغلب برای پوشش میکروارگانیسمهای تولیدکننده بتالاکتامازهای وسیعالطیف تجویز میشود. انفوزیون طولانیمدت (مثلا طی 3 ساعت) میتواند رسیدن به هدف فارماکودینامیکی دارو را بهبود بخشد.
۳. عفونتهای پیچیده مجاری ادراری
- در بیمارانی که دچار عفونتهای ادراری پیچیده یا پیلونفریت ناشی از باکتریهای مقاوم (به ویژه اشرشیاکلی یا کلبسیلا تولیدکننده بتالاکتامازهای وسیعالطیف) هستند، مروپنم استفاده میشود.
- نکته بالینی برای پزشک: به دلیل دفع بالای دارو به صورت تغییر نیافته از طریق کلیهها، غلظت بسیار مناسبی در ادرار ایجاد میکند. تنظیم دوز بر اساس کلیرانس کراتینین بیمار الزامی است.
۴. سپسیس شدید و شوک سپتیک
- در ساعات اولیه بروز شوک سپتیک که هنوز پاتوژن عامل مشخص نیست، مروپنم به دلیل طیف گسترده خود یکی از پایههای اصلی درمان تجربی است.
- نکته بالینی برای پزشک: تجویز زودهنگام (در ساعت اول طلایی) بالاترین اهمیت را دارد. پس از دریافت نتایج کشت و آنتیبیوگرام، باید رژیم درمانی به سمت آنتیبیوتیکهای با طیف محدودتر سوق داده شود تا از بروز مقاومتهای دارویی جلوگیری گردد.
