موارد مصرف تایید شده این محتوا بر اساس پروتکل های معتبر بین المللی و منابع مرجع پزشکی تدوین شده است تا راهنمای بالینی دقیقی برای پزشکان باشد. ایمنوگلوبولین هپاتیت بی برای ایجاد ایمنی غیر فعال موقت در افراد مستعد و بدون ایمنی کافی تجویز می شود.
پیشگیری پس از مواجهه حاد پرخطر
- یکی از کاربردهای اصلی این دارو پیشگیری پس از تماس تصادفی با خون یا مایعات بدن حاوی آنتی ژن سطحی ویروس است. این مواجهه شامل فرو رفتن سرسوزن آلوده در پوست، پاشیده شدن ترشحات آلوده به غشاهای مخاطی چشم و دهان یا بلع تصادفی است. برای پزشکان اورژانس و عفونی حیاتی است که تجویز این دارو را در سریع ترین زمان ممکن ترجیحا در بیست و چهار ساعت اول پس از مواجهه انجام دهند. تجویز همزمان واکسن در یک محل آناتومیک متفاوت برای ایجاد ایمنی فعال و طولانی مدت الزامی است. اثربخشی این دارو در صورت تجویز پس از هفت روز از زمان مواجهه اثبات نشده است.
پیشگیری در نوزادان متولد شده از مادران ناقل
- نوزادانی که از مادران مبتلا به عفونت حاد یا ناقل مزمن ویروس متولد می شوند در معرض خطر بالای ابتلا قرار دارند. طبق دستورالعمل های بالینی این دارو باید در دوازده ساعت اول پس از تولد به عضله ران نوزاد تزریق شود. تزریق همزمان واکسن در عضله ران مقابل بیش از نود درصد از انتقال عمودی عفونت و تبدیل شدن نوزاد به ناقل مزمن جلوگیری می کند. تاخیر در تزریق شانس موفقیت پیشگیری را به شدت کاهش می دهد.
مواجهه جنسی با فرد مبتلا به عفونت حاد
- در مواردی که فرد با بیمار مبتلا به عفونت حاد ویروسی تماس جنسی محافظت نشده داشته باشد تزریق این دارو توصیه می شود. زمان طلایی برای تجویز حداکثر چهارده روز پس از آخرین تماس جنسی است. در این شرایط نیز آغاز همزمان دوره کامل واکسیناسیون برای شریک جنسی مستعد کاملا ضروری است.
مواجهه خانگی با فرد مبتلا
- پروفیلاکسی با این دارو برای نوزادان زیر دوازده ماه که مراقب اولیه آنها به عفونت حاد مبتلا شده است الزامی می باشد. برای سایر اعضای خانواده که در معرض خطر هستند پیشگیری دارویی تنها در صورتی توصیه می شود که تماس خونی مشخصی با وسایل آلوده بیمار مانند مسواک یا تیغ اشتراکی رخ داده باشد.
موارد مصرف خارج برچسبپیشگیری از عود عفونت پس از پیوند کبد
- مهم ترین و شایع ترین کاربرد خارج برچسب این دارو در بیمارانی است که به دلیل سیروز کبدی یا سرطان کبد ناشی از هپاتیت مزمن تحت عمل جراحی پیوند کبد قرار گرفته اند. هدف از تجویز جلوگیری از آلوده شدن کبد پیوندی جدید توسط ویروس های باقی مانده در گردش خون بیمار است.
نکات بالینی و کاربردی برای پزشک پیوند
- در پروتکل های استاندارد پیوند دوز بالایی از این دارو معمولا به صورت داخل وریدی در طول فاز بی کبدی حین عمل جراحی به بیمار تزریق می شود. پس از جراحی دوزهای نگهدارنده به صورت روزانه سپس هفتگی و در نهایت ماهانه تجویز می گردند.
- امروزه متخصصان گوارش و کبد برای افزایش کارایی و کاهش هزینه های سنگین درمان این دارو را به صورت ترکیبی با داروهای ضد ویروسی خوراکی تجویز می کنند. نکته کلیدی در مدیریت این بیماران پایش دقیق و منظم سطح آنتی بادی در خون است. پزشک باید دوز و فواصل تزریق دارو را به گونه ای تنظیم کند که سطح آنتی بادی محافظتی همیشه بالاتر از حد استاندارد باقی بماند تا از رد پیوند یا تخریب کبد جدید جلوگیری شود.
