قرص مستینون 60 میلی گرم

پیریدوستیگمین یک مهارکننده برگشت‌پذیر کولین استراز است. این دارو با جلوگیری از تجزیه استیل‌کولین در شکاف سیناپسی، باعث افزایش غلظت و طولانی‌تر شدن اثرات این انتقال‌دهنده عصبی در محل اتصال عصب-عضله می‌شود.
موارد مصرف تایید شده
موارد مصرف تایید شده پیریدوستیگمین توسط سازمان‌های نظارتی بین‌المللی معتبر (مانند FDA) به شرح زیر است:

۱. میاستنی گراویس

پیریدوستیگمین خط اول درمان برای کنترل و بهبود علائم ضعف عضلانی مرتبط با میاستنی گراویس است.

توضیحات کاربردی و بالینی:

• مکانیسم اثر: در میاستنی گراویس، گیرنده‌های استیل‌کولین در محل اتصال عصب-عضله توسط آنتی‌بادی‌ها تخریب می‌شوند. پیریدوستیگمین با مهار آنزیم کولین استراز، سطح استیل‌کولین موجود را افزایش می‌دهد، در نتیجه، استیل‌کولین بیشتری برای تحریک تعداد کمتری از گیرنده‌های باقی‌مانده در دسترس است.
• هدف درمان: کاهش ضعف عضلات ارادی (مانند افتادگی پلک، دوبینی، مشکل در بلع، و ضعف اندام‌ها).
• نکات تجویز: دوز دارو باید برای هر بیمار به صورت فردی تنظیم شود تا علائم بهینه کنترل شوند و از بروز عوارض جانبی کولینرژیک (افزایش بزاق، تعریق، اسهال) جلوگیری شود. زمان‌بندی دوز برای این که حداکثر اثر دارو با زمان اوج فعالیت بیمار (مانند زمان غذا خوردن یا فعالیت بدنی) هماهنگ باشد، بسیار مهم است.

۲. خنثی‌سازی اثرات داروهای مسدودکننده عصبی-عضلانی غیر دپولاریزان

پیریدوستیگمین برای معکوس کردن (برگشت دادن) اثرات بلوک عصبی-عضلانی ناشی از داروهای شل‌کننده عضلات غیر دپولاریزان (مانند روکورونیوم یا وکورونیوم) که در بیهوشی استفاده می‌شوند، مورد استفاده قرار می‌گیرد.

توضیحات کاربردی و بالینی:

• مکانیسم اثر: پس از عمل جراحی و در پایان بیهوشی، پیریدوستیگمین به صورت تزریقی تجویز می‌شود تا استیل‌کولین در محل اتصال عصب-عضله تجمع یابد و با داروهای مسدودکننده عضلانی رقابت کند و در نتیجه شل شدن عضلات را خنثی کرده و عملکرد عضلات تنفسی را بازیابی کند.
• نکات تجویز: این دارو باید همواره با یک داروی آنتی‌کولینرژیک (مانند آتروپین یا گلیکوپیرولات) تجویز شود تا عوارض جانبی موسکارینی (مانند برادی‌کاردی شدید یا ترشحات زیاد تنفسی) ناشی از افزایش استیل‌کولین سیستمیک کنترل شود.

موارد مصرف خارج از برچسب
پیریدوستیگمین در مواردی خارج از موارد تایید شده رسمی نیز مورد استفاده و مطالعه قرار گرفته است که عبارتند از:

۱. سندرم تاکی‌کاردی وضعیتی ارتواستاتیک

این سندرم با افزایش غیرطبیعی ضربان قلب پس از ایستادن، همراه با علائمی مانند سرگیجه، خستگی و عدم تحمل وضعیتی مشخص می‌شود.

توضیحات کاربردی و بالینی:

• مکانیسم اثر: در برخی بیماران مبتلا به این سندرم، پیریدوستیگمین ممکن است با افزایش انتقال استیل‌کولین و در نتیجه بهبود عملکرد سیستم عصبی خودمختار (به ویژه تقویت فعالیت پاراسمپاتیک یا افزایش اثرات سمپاتیک محیطی) به کاهش علائم عدم تحمل وضعیتی و تپش قلب کمک کند.
• هدف درمان: کاهش تاکی‌کاردی وضعیتی و بهبود تحمل وضعیتی (ایستادن).
• ملاحظات بالینی: دوزهای مورد استفاده در این مورد معمولاً کمتر از دوزهای میاستنی گراویس است. اثربخشی آن فردی است و ممکن است همه بیماران مبتلا به این سندرم به آن پاسخ ندهند.

۲. سندرم خستگی مزمن

در برخی زیرگروه‌هایی از بیماران مبتلا به سندرم خستگی مزمن که علائمی شبیه به عدم تنظیم سیستم عصبی خودمختار (دیس‌اوتونومی) را نشان می‌دهند، از پیریدوستیگمین استفاده شده است.

توضیحات کاربردی و بالینی:

• مکانیسم اثر: استفاده از آن بر این فرض استوار است که بهبود عملکرد عصبی عضلانی یا تنظیم خودمختار ممکن است به کاهش خستگی کمک کند.
• ملاحظات بالینی: شواهد حمایتی از این مورد مصرف محدود و متناقض است. این درمان معمولاً تنها در صورتی در نظر گرفته می‌شود که علائم دیس‌اوتونومی بارز باشد و سایر درمان‌ها شکست خورده باشند.

۳. فلج دوره‌ای هیپوکالمیک

درمان برخی اشکال فلج دوره‌ای که با دوره‌های ضعف عضلانی همراه با سطوح پایین پتاسیم مشخص می‌شود.

توضیحات کاربردی و بالینی:

• مکانیسم اثر: اگرچه مکانیسم دقیق نامشخص است، مهارکننده‌های کولین استراز مانند پیریدوستیگمین برای جلوگیری از حملات ضعف عضلانی در برخی بیماران مؤثر گزارش شده‌اند.
• ملاحظات بالینی: این یک درمان تخصصی است و نباید به عنوان درمان استاندارد خط اول در نظر گرفته شود.