قرص آزپین برای درمان برخی عفونت‌های باکتریایی به کار می‌رود. در این راهنما با دوزهای رایج، عوارض احتمالی، تداخلات دارویی و موارد احتیاط آشنا شوید.
بیماری‌های ویروسی مانند سرماخوردگی و آنفلوآنزا با آزپین درمان نمی‌شوند. بنابراین مصرف این دارو برای چنین بیماری‌هایی باید تنها در> تشخیص و تجویز پزشک انجام شود.
آزپین با جلوگیری از ساخته‌شدن پروتئین‌های ضروری در سلول باکتری، رشد و تکثیر آن را کاهش می‌دهد. پزشک برای تعیین نیاز به مصرف این دارو عواملی مانند محل عفونت، نوع عامل بیماری‌زا، شدت علائم، سن، وزن، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای هم‌زمان بیمار را در نظر می‌گیرد.
اطلاعات این مقاله جایگزین تشخیص پزشک، توصیه‌های درمانی یا دستورهای درج‌شده در بروشور آزپین نیست.
ماده فعال موجود در قرص آزپین، آزیترومایسین است. آزپین نام تجاری دارو محسوب می‌شود، درحالی‌که آزیترومایسین نام ماده مؤثر آن است. فرآورده‌های مختلف حاوی آزیترومایسین ممکن است از نظر شرکت سازنده، مواد جانبی، بسته‌بندی و برخی ویژگی‌های دارویی با یکدیگر تفاوت داشته باشند.
تعداد قرص و مقدار مناسب آزپین با توجه به نوع عفونت، سن و وزن بیمار، وضعیت عملکرد کبد و کلیه و نظر پزشک مشخص می‌شود. قرص‌های ۲۵۰ و ۵۰۰ میلی‌گرمی را نمی‌توان در همه شرایط به‌جای یکدیگر مصرف کرد.
قرص آزپین برای درمان برخی عفونت‌های باکتریایی حساس به آزیترومایسین تجویز می‌شود. این دارو برای همه عفونت‌ها مناسب نیست و شروع مصرف آن باید پس از ارزیابی و تشخیص پزشک صورت گیرد.
اگر عفونت باکتریایی تشخیص داده شود، پزشک ممکن است قرص آزپین را برای بعضی عفونت‌های گلو و لوزه، عفونت گوش میانی، برونشیت باکتریایی یا پنومونی، یعنی عفونت ریه، تجویز کند.
بسیاری از گلودردها و عفونت‌های تنفسی منشأ ویروسی دارند و با آنتی‌بیوتیک بهبود پیدا نمی‌کنند. وجود لکه‌های سفید یا ترشحات روی لوزه نیز به‌تنهایی نمی‌تواند باکتریایی بودن عفونت را ثابت کند.
چنانچه گلودرد با علائمی مانند دشواری تنفس، ناتوانی در بلع، آبریزش دهان، تورم شدید در یک سمت گلو یا تغییر صدا همراه باشد، بیمار باید در کوتاه‌ترین زمان توسط پزشک معاینه شود.
در برخیی عفونت یا دندان‌پزشک ممکن است آزپین را برای درمان بعضی عفونت‌های پوست و بافت نرم یا عفونت‌های دندانی تجویز کند. انتخاب آنتی‌بیوتیک مناسب به معاینه، نوع عفونت و شرایط عمومی بیمار بستگی دارد.
در عفونت‌های دندانی، تخلیه آبسه یا انجام اقدامات دندان‌پزشکی ممکن است ضروری باشد و مصرف آنتی‌بیوتیک به‌تنهایی همیشه مشکل را برطرف نمی‌کند.
آزپین در بعضی عفونت‌های منتقل‌شونده جنسی، از جمله کلامیدیا، ممکن است بر اساس نتیجه آزمایش و تشخیص پزشک مورد استفاده قرار گیرد. در برخی موارد، بررسی و درمان شریک جنسی نیز لازم است.
قرص آزپین باید مطابق نسخه پزشک و همراه با یک لیوان آب مصرف شود. قرص را نجویید، خرد نکنید یا نصف نکنید؛ مگر اینکه پزشک یا داروساز انجام این کار را مجاز دانسته باشد.
دوز آزپین بر اساس نوع و شدت عفونت، سن و وزن بیمار، عملکرد کبد و کلیه، سابقه مشکلات قلبی و داروهای مصرفی تعیین می‌شود.
در برخی نسخه‌های مربوط به بزرگسالان، قرص آزپین به‌صورت روزانه تجویز می‌شود. در بعضی رژیم‌های درمانی نیز ممکن است مصرف ۵۰۰ میلی‌گرم در روز اول و سپس ۲۵۰ میلی‌گرم در روزهای بعد توصیه شود. این مثال‌ها دستور مصرف عمومی برای همه بیماران نیستند و نسخه هر فرد باید توسط پزشک تعیین شود.
قرص آزپین را بیشتر از مقدار نوشته‌شده در نسخه یا در فاصله زمانی کمتر از مقدار توصیه‌شده مصرف نکنید.
قرص آزپین معمولاً می‌تواند همراه غذا یا با معده خالی مصرف شود. اگر مصرف دارو موجب تهوع یا ناراحتی معده می‌شود، درباره خوردن آن همراه غذا با پزشک یا داروساز مشورت کنید.
در صورت مصرف آنتی‌اسیدهای حاوی آلومینیوم یا منیزیم، ممکن است لازم باشد میان زمان مصرف این فرآورده‌ها و آزپین فاصله ایجاد شود. زمان‌بندی دقیق را از داروساز بپرسید.
اگر یک نوبت مصرف آزپین را فراموش کردید، به‌محض به خاطر آوردن آن را مصرف کنید؛ مگر اینکه زمان مصرف نوبت بعدی نزدیک باشد. در صورت نزدیک بودن نوبت بعد، دوز فراموش‌شده را مصرف نکنید و برنامه معمول را ادامه دهید. برای جبران نوبت ازدست‌رفته، دو قرص را هم‌زمان نخورید.
دوره درمان را بدون مشورت با پزشک ناتمام نگذارید. بااین‌حال، در صورت بروز علائم آسیب کبدی، بی‌نظمی ضربان قلب یا هر عارضه شدید، ادامه یا قطع درمان باید پس از ارزیابی پزشک انجام شود.
دوز آزپین در بزرگسالان بر اساس نوع و شدت عفونت، سن، وزن، وضعیت کبد و کلیه و داروهای هم‌زمان تعیین می‌شود.
مقدار مصرف آزپین در کودکان معمولاً بر پایه وزن محاسبه می‌شود. برای کودک نباید از دوز بزرگسالان استفاده کرد و پزشک باید مقدار مصرف و شکل دارویی مناسب را تعیین کند.
عامل اصلی سرماخوردگی، کرونا و آنفلوآنزا معمولاً ویروس است. ازاین‌رو، قرص آزپین برای درمان مستقیم این بیماری‌ها کاربرد ندارد.
مصرف آزپین به‌صورت پیشگیرانه یا بدون تجویز پزشک، احتمال بروز عوارض و ایجاد مقاومت آنتی‌بیوتیکی را افزایش می‌دهد. تب، سرفه، آبریزش بینی، گلودرد یا ترشحات زرد و سبز بینی به‌تنهایی دلیل کافی برای شروع مصرف آزپین نیستند.
تشخیص عفونت باکتریایی باید بر اساس معاینه پزشک و در صورت نیاز، انجام آزمایش صورت گیرد. بروز تنگی نفس، درد قفسه سینه، کبودی لب‌ها، گیجی یا بدتر شدن سریع علائم، نیازمند ارزیابی فوری پزشکی است.
آزپین و سایر داروهایی که ماده مؤثر آزیترومایسین دارند، از نظر ماده فعال مشابه هستند؛ اما ممکن است در شرکت تولیدکننده، مواد جانبی، مقدار دارو، شکل دارویی و بسته‌بندی با یکدیگر تفاوت داشته باشند.
در زمان جایگزین کردن یک فرآورده با فرآورده دیگر، مقدار آزیترومایسین موجود در هر قرص و دستور مصرف درج‌شده در بروشور را بررسی کنید.
بسیاری از عوارض قرص آزپین به دستگاه گوارش مربوط هستند و شدت آن‌ها خفیف و موقتی است. بااین‌حال، علائمی مانند اختلال ضربان قلب، نشانه‌های آسیب کبدی، التهاب روده یا واکنش حساسیتی شدید باید جدی گرفته شوند.
تهوع، استفراغ، دل‌درد یا ناراحتی معده، اسهال، کاهش اشتها، سردرد، سرگیجه، احساس خستگی و ضعف از عوارض احتمالی قرص آزپین هستند.
در صورت خفی؛ مگر اینکه پزشک به مایعات کافی می‌تواند به تحمل بهتر دارو کمک کند؛ مگر اینکه پزشک به‌دلیل بیماری زمینه‌ای، محدودیت مصرف مایعات تعیین کرده باشد. در صورت شدید شدن یا ادامه‌دار بودن علائم، با پزشک مشورت کنید.
سرگیجه یا کاهش تمرکز پس از مصرف دارو می‌تواند ایمنی رانندگی یا کار با دستگاه‌های خطرناک را کاهش دهد. در چنین شرایطی تا برطرف شدن علائم از انجام این فعالیت‌ها خودداری کنید.
در صورت مشاهده هر یک از علائم بالا، سریعاً برای دریافت ارزیابی پزشکی اقدام کنید. هنگام ابتلا به اسهال شدید، بدون مشورت پزشک از داروهای ضداسهال استفاده نکنید.
در برخی عفونت‌های باکتریایی دستگاه تنفسی، از جمله برونشیت باکتریایی یا پنومونی، پزشک ممکن است قرص آزپین را در برنامه درمانی بیمار قرار دهد.
بخش زیادی از موارد سینوزیت و برونشیت حاد به‌دلیل ویروس ایجاد می‌شوند و بدون مصرف آنتی‌بیوتیک بهبود می‌یابند. وجود تنگی نفس، درد قفسه سینه، کبودی، گیجی یا تب مداوم‌کند.
ک و بررسی دقیق را ضروری می‌کند.
آزپین برای درمان همه عفونت‌های ادراری یا واژینال مناسب نیست. بعضی از این عفونت‌ها به داروهای دیگری نیاز دارند و برخی نیز ممکن است ناشی از قارچ یا عوامل غیرعفونی باشند.
در برخی عفونت‌های منتقل‌شونده جنسی، پزشک پس از معاینه و بررسی آزمایش‌ها ممکن است آزپین را تجویز کند. درد لگن، تب، خونریزی غیرطبیعی، درد پهلو، بارداری یا ترشحات بدبو از علائمی هستند که ارزیابی پزشکی را ضروری می‌کنند.
برای درمان آکنه یا التهاب لثه، آزپین را بدون نسخه پزشک مصرف نکنید. در عفونت‌های دندانی و لثه‌ای معمولاً درمان‌های دندان‌پزشکی نیز اهمیت دارند. تورم صورت یا گردن، تب، مشکل در بلع یا دشواری تنفس در پی عفونت دندان، به رسیدگی فوری نیاز دارد.
پیش از شروع مصرف قرص آزپین، فهرست داروهای نسخه‌ای، داروهای بدون نسخه، مکمل‌ها و فرآورده‌های گیاهی مورد استفاده خود را به پزشک یا داروساز اطلاع دهید.
الکل ممکن است ناراحتی معده، سرگیجه، کم‌آبی بدن و ضعف را تشدید کند. افراد مبتلا به بیماری کبدی یا کسانی که داروهای مؤثر بر کبد مصرف می‌کنند، باید از نوشیدن الکل خودداری کنند.
بر اساس بررسی‌های انجام‌شده روی انسان، تاکنون ارتباط مشخصی میان مصرف آزیترومایسین و بروز ناهنجاری‌های عمده جنینی مشاهده نشده است. بااین‌حال، عفونت درمان‌نشده نیز می‌تواند سلامت مادر و جنین را تحت تأثیر قرار دهد.
مصرف آزپین در دوران بارداری باید تنها با تشخیص پزشک و پس از سنجش ضرورت درمان انجام شود. بارداری، احتمال بارداری یا قصد باردار شدن را پیش از شروع دارو به پزشک اطلاع دهید.
بخشی از آزیترومایسین وارد شیر مادر می‌شود. هنگام مصرف دارو، نوزاد را از نظر بروز اسهال، استفراغ، بثورات پوستی، برفک دهان یا کاهش میل به شیر بررسی کنید.
قطع شیردهی یا متوقف کردن دارو نباید بدون مشورت پزشک انجام شود. آزپین معمولاً اثر قرص‌های ضدبارداری هورمونی را کاهش نمی‌دهد؛ اما استفراغ یا اسهال شدید می‌تواند جذب قرص ضدبارداری را مختل کند. در چنین شرایطی، درباره استفاده از روش پیشگیری کمکی با پزشک مشورت کنید.
آزپین در صورت تشخیص پزشک می‌تواند برای برخی عفونت‌های کودکان تجویز شود. مقدار دارو بر اساس وزن، سن و نوع عفونت تعیین می‌شود و نباید از دوز بزرگسالان برای کودک استفاده کرد.
ایمنی بعضی کاربردهای آزیترومایسین در کودکان زیر ۶ ماه به‌طور کامل مشخص نشده است؛ بنابراین مصرف آن در این گروه باید با تأیید پزشک باشد. اگر نوزاد پس از مصرف دارو هنگام تغذیه دچار استفراغ یا تحریک‌پذیری شد، این موضوع را به پزشک اطلاع دهید.
برای درمان تب، سرفه، گلودرد یا اسهال کودک، مصرف آزپین را بدون معاینه و ارزیابی پزشک آغاز نکنید.
سالمندان ممکن است به‌دلیل ابتلا به بیماری‌های قلبی، پایین بودن سطح پتاسیم یا منیزیم، اختلالات کبدی و کلیوی یا مصرف چند دارو به‌صورت هم‌زمان، بیشتر در معرض تداخل دارویی و اختلال ریتم قلب قرار بگیرند.
پیش از آغاز درمان با آزپین، سابقه بیماری‌های قلبی، کبدی و کلیوی و فهرست داروهای مصرفی خود را به پزشک بگویید. غش، ضربان قلب نامنظم، سرگیجه شدید یا ضعف غیرعادی به بررسی پزشکی فوری نیاز دارد.
در بیماران مبتلا به بیماری‌های کبدی، احتمال بروز عوارض کبدی ممکن است افزایش پیدا کند و پزشک انجام آزمایش‌های عملکرد کبد را لازم بداند. اگر قبلاً در اثر مصرف آزیترومایسین دچار زردی یا آسیب کبدی شده‌اید، پیش از مصرف آزپین پزشک را مطلع کنید.
در صورت ابتلا به اختلال شدید عملکرد کلیه، هرگونه تغییر در دوز دارو باید فقط با نظر پزشک انجام شود. افرادی که سابقه واکنش حساسیتی شدید به آزیترومایسین، اریترومایسین یا داروهای مشابه دارند، نباید بدون مشورت پزشک آزپین مصرف کنند.
قطع زودهنگام آزپین یا کامل نکردن دوره درمان می‌تواند باعث باقی ماندن عفونت یا موفق نبودن درمان شود. کاهش علائم بیماری الزاماً به معنای از بین رفتن کامل عفونت نیست.
اگر بعد از پایان دوره درمان، علائم بیماری همچنان ادامه داشت، دوز دارو را افزایش ندهید و مصرف آزپین را خودسرانه تکرار نکنید. علت تداوم علائم باید توسط پزشک بررسی شود.
در صورت بروز واکنش حساسیتی شدید، غش، تپش قلب قابل‌توجه، نشانه‌های آسیب کبدی یا اسهال خونی، بیمار باید فوراً تحت ارزیابی پزشکی قرار گیرد.
آزپین در گروه داروهای اعتیادآور قرار ندارد و معمولاً وابستگی جسمی ایجاد نمی‌کند. بااین‌حال، مصرف غیرضروری یا نادرست آن ممکن است موجب بروز عوارض و افزایش مقاومت باکتری‌ها در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها شود.
مدت زمان شروع اثر آزپین به نوع عفونت، شدت بیماری و پاسخ بدن بیمار بستگی دارد. ممکن است بعضی افراد در چند روز اول درمان، کاهش علائم را احساس کنند؛ اما برطرف شدن کامل عفونت می‌تواند به زمان بیشتری نیاز داشته باشد.
در صورتی که علائم تشدید شدند، پس از چند روز هیچ نشانه‌ای از بهبود دیده نشد یا علائم پس از بهتر شدن دوباره بازگشتند، با پزشک تماس بگیرید. ادامه علائم به‌تنهایی دلیل کافی برای افزایش دوز یا تغییر آنتی‌بیوتیک نیست.
نیمه‌عمر آزیترومایسین حدود ۶۸ ساعت است. به همین دلیل، دفع آن از بدن به‌تدریج انجام می‌شود و ممکن است پس از مصرف آخرین قرص نیز مقداری از دارو در بدن باقی بماند.
اندازه‌گیری مستقیم آزیترومایسین معمولاً بخشی از آزمایش‌های معمول خون نیست؛ بااین‌حال، پزشک ممکن است در شرایط خاص آزمایش‌هایی را برای بررسی عملکرد کبد درخواست کند.
آزپین و آموکسی‌سیلین در دو گروه دارویی متفاوت قرار دارند؛ بنابراین از نظر نحوه اثر، موارد مصرف و تداخلات دارویی با یکدیگر یکسان نیستند.
آزپین و کلاریترومایسین هر دو از آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولید محسوب می‌شوند، اما ممکن است از نظر موارد کاربرد، تداخل با داروهای دیگر و میزان تحمل گوارشی تفاوت داشته باشند.
انتخاب یکی از این داروها یا جایگزین کردن آن‌هافون با توجه به تشخیص، نوع عفونت، بیماری‌های زمینه‌ای و داروهای هم‌زمان بیمار و تحت نظر پزشک صورت گیرد.
برخی مصرف‌کنندگان پس از استفاده از آزپین برای عفونت باکتریایی گلو یا عفونت‌های حساس دیگر، کاهش تب، درد و التهاب را تجربه کرده‌اند.
پاسخ به درمان در افراد مختلف یکسان نیست و به تشخیص درست، نوع عفونت و حساسیت باکتری نسبت به آزیترومایسین بستگی دارد. اثرگذاری دارو در یک بیمار به این معنا نیست که آزپین برای هر نوع گلودرد یا عفونت مناسب خواهد بود.
تهوع، دل‌درد و اسهال از عوارض نسبتاً شایع قرص آزپین هستند. اسهال شدید، آبکی یا خونی، به‌خصوص اگر با تب و درد شکم همراه باشد، حتی تا چند هفته بعد از پایان درمان باید از نظر پزشکی بررسی شود.
اگر گلودرد بر اثر عفونت باکتریایی ایجاد شده باشد، آزپین ممکن است با تشخیص پزشک به درمان آن کمک کند. بااین‌حال، بیشتر گلودردها ویروسی هستند و به آنتی‌بیوتیک نیاز ندارند.
خواب‌آلودگی معمولاً از عوارض اصلی آزپین نیست؛ اما بعضی افراد ممکن است پس از مصرف آن احساس خستگی یا سرگیجه داشته باشند. تا زمان برطرف شدن این علائم، از رانندگی و کار با دستگاه‌های خطرناک خودداری کنید.
بله، مصرف آزپین در برخی افراد می‌تواند باعث تهوع، درد شکم، استفراغ یا اسهال شود. اسهال شدید یا خونی باید به‌سرعت توسط پزشک بررسی شود.
بله، قرص آزپین را همراه با یک لیوان آب ببلعید. از جویدن، خرد کردن یا نصف کردن قرص خودداری کنید؛ مگر اینکه پزشک یا داروساز انجام این کار را تأیید کرده باشد.
خیر. مصرف آزپین باید پس از تشخیص و تجویز پزشک انجام شود. این دارو روی ویروس‌ها اثر ندارد و مصرف خودسرانه آن می‌تواند خطر بروز عوارض و مقاومت باکتریایی را افزایش دهد.
آزپین می‌تواند در درمان برخی عفونت‌های باکتریایی حساس به آزیترومایسین مؤثر باشد؛ اما برای تمام عفونت‌ها مناسب نیست و در درمان بیماری‌های ویروسی کاربردی ندارد.
