این ترکیب دارویی شامل یک آنتیبیوتیک از دسته کارباپنمها با طیف اثر بسیار گسترده و یک مهارکننده آنزیمهای کلیوی است که از تجزیه آنتیبیوتیک در کلیه جلوگیری میکند.
موارد مصرف تایید شده این دارو برای درمان عفونتهای جدی و پیچیده ناشی از ارگانیسمهای حساس (از جمله باکتریهای گرم مثبت، گرم منفی و بیهوازیها) تایید شده است. کاربردهای بالینی آن شامل موارد زیر است:
عفونتهای پیچیده داخل شکمی
- به دلیل پوشش بسیار عالی بر روی باکتریهای بیهوازی و باسیلهای گرم منفی رودهای، یکی از گزینههای اصلی در عفونتهای شدید داخل شکمی، پریتونیت و آبسههای داخل شکمی است. در این موارد، نیازی به اضافه کردن داروی ضد بیهوازی مجزا مانند مترونیدازول نیست.
عفونتهای شدید دستگاه تنفسی تحتانی
- به ویژه در پنومونیهای مرتبط با دستگاه ونتیلاتور و پنومونیهای اکتسابی از بیمارستان که احتمال حضور پاتوژنهای مقاوم مانند سودوموناس آئروژینوزا و باکتریهای تولیدکننده بتالاکتاماز وسیعالطیف وجود دارد.
عفونتهای پیچیده مجاری ادراری و تناسلی
- در عفونتهای شدید که به درمانهای خط اول پاسخ ندادهاند یا ارگانیسم مقاوم تایید شده است. همچنین در عفونتهای پیچیده زنان و زایمان کاربرد دارد.
سپتیسمی باکتریایی
- به عنوان درمان تجربی در بیماران بدحال مبتلا به سپسیس تا زمان آماده شدن نتایج کشت خون، پوشش آنتیبیوتیکی مطمئنی فراهم میکند.
عفونتهای استخوان و مفاصل
- در استئومیلیتهای پیچیده ناشی از پاتوژنهای مقاوم یا عفونتهای چندمیکروبی.
عفونتهای شدید پوست و بافت نرم
- شامل عفونتهای نکروزان و عفونت پای دیابتی شدید که معمولا ماهیت چندمیکروبی دارند.
اندوکاردیت عفونی
- در موارد خاص و بر اساس حساسیت میکروبی، به ویژه در عفونتهای ناشی از استافیلوکوکوس اورئوس حساس به متیسیلین (این دارو روی استافیلوکوکهای مقاوم به متیسیلین اثری ندارد).
نکته بالینی برای پزشک: این دارو باید به عنوان خط آخر و رزرو برای ارگانیسمهای مقاوم به چند دارو استفاده شود تا از بروز مقاومت در گروه کارباپنمها جلوگیری گردد. همچنین این دارو پوششی بر روی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین و انتروکوک فاسیوم ندارد.
موارد مصرف خارج برچسب بر اساس شواهد بالینی و گایدلاینهای درمانی معتبر، این دارو در موارد زیر نیز به صورت گسترده و موثر استفاده میشود:
نوتروپنی تبدار
- به عنوان مونوتراپی تجربی در بیماران مبتلا به نقص ایمنی و نوتروپنی که دچار تب شدهاند. پوشش وسیع آن بر روی پاتوژنهای فرصتطلب، آن را به گزینهای حیاتی در بخشهای آنکولوژی تبدیل کرده است.
بیماری ملیوئیدوزیس
- در فاز حاد و شدید این عفونت (ناشی از باکتری بورخولدریا پسودومالئی)، ایمیپنم یکی از موثرترین درمانهای وریدی برای کاهش مرگ و میر محسوب میشود.
عفونتهای ناشی از مایکوباکتریومهای با رشد سریع
- به طور خاص در رژیمهای درمانی ترکیبی برای عفونتهای ریوی یا پوستی ناشی از مایکوباکتریوم آبسسوس کاربرد بالینی دارد.
تشدید عفونت در بیماران فیبروز کیستیک
- در حملات حاد تنفسی این بیماران که معمولا درگیر عفونت با سودوموناس آئروژینوزا هستند، به عنوان بخشی از درمان ترکیبی استفاده میشود.
عفونتهای سیستم عصبی مرکزی (با احتیاط)
- اگرچه کارباپنمهای دیگر مانند مروپنم برای مننژیت ترجیح داده میشوند (به دلیل نفوذ بهتر به مایع مغزی نخاعی و خطر کمتر تشنج)، اما در موارد خاص و عدم دسترسی به گزینههای دیگر، ممکن است با در نظر گرفتن خطر بروز تشنج مورد استفاده قرار گیرد.
نکته بالینی برای پزشک در موارد خارج برچسب: مهمترین محدودیت مصرف ایمیپنم نسبت به سایر کارباپنمها، پتانسیل بالاتر آن در ایجاد تشنج است. این خطر به خصوص در بیماران مبتلا به ضایعات سیستم عصبی مرکزی، نارسایی کلیوی (در صورت عدم تنظیم دوز) و در صورت تجویز دوزهای بالا افزایش مییابد. بنابراین ارزیابی دقیق عملکرد کلیه پیش از تجویز الزامی است.
