یکی از مهم ترین موارد مصرف تایید شده این سرم، تامین آب و نیاز های پایه الکترولیتی در بیمارانی است که قادر به دریافت مایعات خوراکی نیستند. پزشک باید آگاه باشد که وجود دکستروز در این محلول باعث می شود تا پس از متابولیزه شدن قند در بدن، آب آزاد در اختیار سلول ها قرار گیرد. بسته به غلظت سدیم کلراید در این سرم، پزشک می تواند آن را برای بیمارانی که دچار کم آبی داخل سلولی شده اند تجویز نماید. محاسبه دقیق نیاز روزانه به مایعات بر اساس وزن و شرایط همودینامیک بیمار برای جلوگیری از افزایش بار مایعات در سیستم قلبی عروقی الزامی است.

تجویز این سرم برای بیمارانی که به صورت موقت در حالت ناشتا قرار دارند، به عنوان مثال بیماران قبل و بعد از اعمال جراحی، به شدت کاربردی است. دکستروز موجود در این سرم اگرچه برای تغذیه وریدی کامل کافی نیست، اما مقدار انرژی لازم را برای مهار مسیر های تجزیه پروتئین و پیش گیری از بروز کتوز ناشی از گرسنگی فراهم می کند. پزشک باید توجه داشته باشد که این مقدار قند می تواند از تولید کتون بادی ها در کبد جلوگیری کرده و تعادل اسید و باز خون را تا زمان شروع تغذیه روده ای حفظ نماید.

این فرآورده دارویی یک حامل تایید شده و بسیار ایمن برای تزریق مداوم طیف وسیعی از دارو های وریدی است. همکاران پزشک می توانند از این سرم برای رقیق سازی دارو هایی مانند برخی آنتی بیوتیک ها، دارو های گشاد کننده عروق و مسکن های مخدر استفاده کنند. نکته کلیدی بالینی این است که پزشک داروساز یا درمان گر باید پیش از افزودن هر دارویی به این سرم، سازگاری شیمیایی آن را با محیط حاوی قند و نمک به دقت بررسی کند تا از ایجاد رسوب یا غیر فعال شدن ماده موثره جلوگیری شود.

در بیمارانی که تحت استرس های شدید پزشکی قرار دارند یا به دلیل مصرف دارو های خاص مستعد افت قند خون هستند، استفاده از این ترکیب بسیار کارآمد است. تزریق مداوم قند به همراه حجم مناسبی از سدیم، به تثبیت قند خون کمک شایانی می کند. پزشک باید در حین تزریق این محلول در بیماران بدحال، سطح قند خون مویرگی را به صورت متناوب ارزیابی کند تا از بروز پدیده افزایش قند خون ناشی از مقاومت به انسولین در فاز استرس جلوگیری نماید.

موارد مصرف خارج برچسب سرم دکستروز سدیم کلراید

یکی از حیاتی ترین موارد مصرف خارج از برچسب این سرم، مدیریت فاز دوم درمان کتواسیدوز دیابتی است. پروتکل های بین المللی تاکید دارند زمانی که با تزریق سرم نمکی و انسولین، قند خون بیمار به زیر دویست تا دویست و پنجاه میلی گرم در دسی لیتر کاهش یافت، پزشک باید فورا مایع وریدی را به سرم دکستروز سدیم کلراید تغییر دهد. این اقدام بالینی فوق العاده مهم است، زیرا به پزشک اجازه می دهد انفوزیون وریدی انسولین را برای متوقف کردن تولید کتون ها و بسته شدن کامل شکاف آنیونی ادامه دهد، بدون این که بیمار دچار افت خطرناک و کشنده قند خون شود.

در بیمارانی که با سابقه سوء مصرف شدید الکل و سوء تغذیه به اورژانس مراجعه می کنند، ذخایر گلیکوژن کبد به طور کامل تخلیه شده و مهار تولید قند رخ داده است. در این حالت، پزشک پس از تجویز دوز مناسب تیامین برای جلوگیری از آسیب های مغزی، از سرم دکستروز سدیم کلراید به عنوان درمان اصلی استفاده می کند. دکستروز موجود در سرم باعث تحریک ترشح انسولین درونی بیمار شده و فرآیند تولید کتون ها را متوقف می کند، در حالی که سدیم کلراید حجم از دست رفته داخل عروقی را جبران می نماید.

در اورژانس های مربوط به افزایش خطرناک پتاسیم خون، یکی از روش های درمانی سریع، شیفت دادن پتاسیم به داخل سلول ها با استفاده از تزریق هم زمان انسولین و قند است. اگرچه در مرحله اول از قند با غلظت بالا استفاده می شود، اما پزشکان برای حفظ سطح قند خون در فاز نگهدارنده و جلوگیری از افت قند خون تاخیری ناشی از انسولین تجویز شده، از انفوزیون مداوم سرم دکستروز سدیم کلراید به عنوان یک درمان خارج از برچسب استفاده می کنند. این کار ضمن حفظ تعادل حجم مایعات بدن، ایمنی بیمار را در برابر شوک ناشی از افت قند خون تضمین می کند.