موارد مصرف تایید شده لفلونومایداین موارد دارای تاییدیه رسمی از سازمانهای نظارتی جهانی هستند و به عنوان خط اول یا دوم درمان در بیماریهای خودایمنی شناخته میشوند:
درمان روماتیسم مفصلی فعال در بزرگسالان
- لفلونوماید به عنوان یک داروی ضد روماتیسمی اصلاحکننده بیماری برای کاهش علائم، پیشگیری از تخریب ساختاری مفاصل و بهبود عملکرد فیزیکی در بیماران مبتلا به روماتیسم مفصلی تایید شده است. در بالین، این دارو اغلب زمانی تجویز میشود که بیمار به متوترکسات پاسخ کافی نداده یا دچار عوارض جانبی آن شده باشد. اثرات درمانی معمولاً پس از ۴ تا ۸ هفته نمایان میشود و پس از ۳ تا ۶ ماه به حداکثر میرسد.
درمان پسوریازیس مفصلی (آرتریت پسوریاتیک)
- این دارو برای کنترل التهاب مفاصل در بیماران مبتلا به پسوریازیس مفصلی تاییدیه دارد. لفلونوماید نه تنها به بهبود درد و تورم مفاصل کمک میکند، بلکه در برخی موارد میتواند ضایعات پوستی ناشی از پسوریازیس را نیز تحت تاثیر مثبت قرار دهد. پزشک باید توجه داشته باشد که در این بیماری، لفلونوماید میتواند به تنهایی یا در ترکیب با سایر داروهای بیولوژیک استفاده شود.
موارد مصرف خارج برچسب لفلونومایدپزشکان در شرایط خاص بالینی و بر اساس شواهد تحقیقاتی، لفلونوماید را در موارد زیر نیز تجویز میکنند:
پیشگیری و درمان رد پیوند اعضا
- لفلونوماید دارای خواص سرکوبکننده ایمنی و ضد ویروسی منحصربهفردی است. در برخی مراکز پیوند، از این دارو برای کنترل رد پیوند کلیه (به ویژه زمانی که داروهای استاندارد نارسایی ایجاد کنند) استفاده میشود. همچنین به دلیل توانایی مهار تکثیر برخی ویروسها، در مدیریت عفونتهای ناشی از ویروس بی-کی در بیماران پیوندی کاربرد دارد.
بیماری لوپوس سیستمیک (نفریت لوپوسی)
- در مواردی که بیماران مبتلا به لوپوس به درمانهای متداول مانند سیکلوفسفامید یا مایکوفنولات پاسخ نمیدهند، لفلونوماید به عنوان یک گزینه جایگزین برای کنترل التهاب کلیه (نفریت) و تظاهرات مفصلی لوپوس در مطالعات بالینی نتایج امیدبخشی نشان داده است.
بیماریهای التهابی عروق (واسکولیت)
- در برخی انواع واسکولیتها، مانند آرتریت سلول غولآسا یا گرانولوماتوز با پلیآنجئیت، لفلونوماید به عنوان داروی نگهدارنده برای جلوگیری از بازگشت بیماری (پس از کنترل اولیه با کورتونها) توسط متخصصین روماتولوژی تجویز میشود.
سارکوئیدوز
- در بیماران مبتلا به سارکوئیدوز مزمن (به ویژه درگیریهای ریوی یا چشمی) که به کورتونها وابسته هستند، لفلونوماید میتواند به عنوان یک داروی کمکی برای کاهش دوز کورتون و کنترل بیماری استفاده شود.
نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان - پایش کبدی: به دلیل پتانسیل سمیت کبدی، سنجش آنزیمهای کبدی پیش از شروع درمان و سپس به صورت ماهیانه در ۶ ماه اول و پس از آن هر ۶ تا ۸ هفته الزامی است.
- دوز بارگذاری (لودینگ دوز): اگرچه در دستورالعملهای قدیمی مصرف ۱۰۰ میلیگرم برای ۳ روز اول توصیه میشد، اما به دلیل خطر بالای عوارض گوارشی و سمیت، امروزه بسیاری از متخصصان درمان را مستقیماً با دوز نگهداری ۱۰ تا ۲۰ میلیگرم روزانه آغاز میکنند.
- نیمهعمر بسیار طولانی: متابولیت فعال دارو نیمهعمر طولانی (حدود ۲ هفته) دارد. در صورت بروز عوارض شدید یا تصمیم برای بارداری، باید پروتکل شستشوی دارویی با استفاده از کلستیرامین اجرا شود.
- فشار خون: لفلونوماید میتواند باعث افزایش فشار خون شود؛ لذا کنترل فشار خون در هر ویزیت ضروری است.
