آمپول زیرجلدی دوپیکسنت برای اگزما، آسم، پولیپ بینی و التهاب مری تجویز می‌شود. درباره عوارض، دوز، نحوه مصرف، محل تزریق، تداخل دارویی، بارداری و قطع مصرف بخوانید.
دوپیکسنت با ماده مؤثر دوپیلوماب، دارویی تزریقی از گروه پادتن‌های تک‌دودمانی (داروهایی که به‌طور هدفمند بخشی از فرایند بیماری را مهار می‌کنند) است. این دارو برای کنترل برخی بیماری‌های التهابی و آلرژیک به کار می‌رود.
دوپیکسنت با مهار مسیرهای مرتبط با اینترلوکین ۴ و اینترلوکین ۱۳، به کاهش التهاب پوست، راه‌های هوایی و سینوس‌ها کمک می‌کند. این دارو به‌صورت تزریق آمپول و در برخی فرآورده‌ها به شکل سرنگ یا قلم از پیش پرشده عرضه می‌شود.
دوز و غلظت مناسب باید بر اساس نسخه پزشک و بسته‌بندی همان فرآورده بررسی شود. شرکت سازنده درج‌شده روی محصول، سانوفی آونتیس ایران است.
دوپیکسنت برای برخی بیماران مبتلا به درماتیت آتوپیک یا اگزما، آسم و التهاب مزمن بینی و سینوس همراه با پولیپ بینی تجویز می‌شود. در بعضی بیماران واجد شرایط، ممکن است برای التهاب ائوزینوفیلی مری نیز به کار رود.
انتخاب دارو به تشخیص، سن، وزن، شدت بیماری و نظر پزشک بستگی دارد. دوپیکسنت برای تسکین فوری حمله ناگهانی آسم مناسب نیست. هنگام حمله حاد باید طبق برنامه درمانی پزشک از داروی سریع‌الاثر تجویزشده استفاده شود.
اگر به دوپیلوماب یا هر یک از اجزای فرآورده حساسیت شدید دارید، نباید دوپیکسنت مصرف کنید. اگر پس از تزریق دچار تنگی نفس، تورم صورت یا گلو، ضعف شدید یا بثورات گسترده شدید، فوراً به مراکز درمانی مراجعه کنید.
پیش از شروع درمان، بیماری‌های زمینه‌ای، سابقه عفونت انگلی، مشکلات چشمی، بیماری‌های پوستی و داروهای مصرفی خود را به پزشک بگویید. دوپیکسنت جایگزین داروهای کنترل‌کننده یا تسکین‌دهنده فوری آسم نیست.
دوپیکسنت ممکن است برای اگزما یا درماتیت آتوپیک متوسط تا شدید تجویز شود؛ به‌ویژه زمانی که درمان‌های معمول کنترل کافی ایجاد نکرده‌اند. این دارو می‌تواند التهاب، خشکی، قرمزی و خارش پوست را کاهش دهد.
دوپیکسنت برای همه انواع خارش یا ضایعات پوستی مناسب نیست. علت بیماری باید پیش از شروع درمان مشخص شود.
در برخی بیماران مبتلا به آسم کنترل‌نشده یا آسم همراه با التهاب نوع ۲، دوپیکسنت در کنار سایر داروهای تجویزشده به کاهش التهاب راه‌های هوایی و کنترل خس‌خس سینه و تنگی نفس کمک می‌کند.
این دارو جایگزین داروهای کنترل‌کننده یا داروی نجات آسم نیست. کاهش یا قطع داروهای استنشاقی و کورتونی بدون نظر پزشک می‌تواند خطرناک باشد.
دوپیکسنت ممکن است برای التهاب مزمن بینی و سینوس همراه با پولیپ بینی تجویز شود. این دارو می‌تواند به کاهش التهاب، گرفتگی بینی و علائم ناشی از پولیپ کمک کند. معمولاً برای هر نوع آلرژی فصلی یا حساسیت ساده کاربرد ندارد.
در التهاب ائوزینوفیلی مری، دوپیکسنت در برخی بیماران واجد شرایط بخشی از درمان است. تشخیص این بیماری به ارزیابی پزشکی نیاز دارد؛ بنابراین مصرف دوپیکسنت برای سوزش یا درد معده نباید خودسرانه انجام شود.
درد، قرمزی، تورم، خارش یا تحریک محل تزریق از عوارض شناخته‌شده دوپیکسنت هستند. سردرد، سرگیجه و خستگی نیز ممکن است در برخی مصرف‌کنندگان رخ دهد. اگر عوارض شدید، مداوم یا رو به بدتر شدن بود، پزشک را در جریان بگذارید.
تنگی نفس، تورم صورت یا گلو، سرگیجه شدید و بثورات گسترده می‌توانند نشانه واکنش حساسیتی جدی باشند و به رسیدگی فوری پزشکی نیاز دارند.
قرمزی، خارش، خشکی یا التهاب چشم و خارش پلک‌ها ممکن است ایجاد شود. در صورت تداوم یا تشدید این علائم، معاینه پزشک یا چشم‌پزشک لازم است.
چشم‌درد، حساسیت شدید به نور، ترشح غیرعادی یا تغییر بینایی علائم هشدار هستند. این علائم را با قطره‌های چشمی خودسرانه درمان نکنید.
ریزش مو، افزایش وزن و درد مفاصل در برخی مصرف‌کنندگان گزارش شده‌اند، اما هر علامتی که هنگام مصرف دوپیکسنت ایجاد شود، الزاماً ناشی از دارو نیست. بیماری زمینه‌ای، داروهای هم‌زمان و عوامل دیگر نیز می‌توانند نقش داشته باشند.
اگر این مشکلات شدید یا مداوم بودند، پزشک باید زمان شروع علائم و داروهای هم‌زمان را بررسی کند.
تزریق دوپیکسنت در منزل فقط پس از آموزش کامل آماده‌سازی، تزریق و دور انداختن وسایل باید انجام شود. این آموزش را پزشک، پرستار یا داروساز ارائه می‌دهد.
پیش از تزریق دست‌ها را بشویید و ظاهر دارو را بررسی کنید. محلول باید شفاف تا کمی زرد باشد. در صورت کدورت، تغییر رنگ یا مشاهده ذرات، از آن استفاده نکنید.
دارو را تکان ندهید و آن را با مایکروویو، آب داغ یا نور مستقیم گرم نکنید. فرآورده را طبق راهنمای همان محصول از یخچال خارج کنید تا به دمای اتاق برسد. تزریق نباید از روی لباس انجام شود و سرنگ یا قلم استفاده‌شده را دوباره به کار نبرید.
محل‌های معمول تزریق شامل بخش جلویی ران و شکم است. تزریق در بخش خارجی و بالایی بازو باید توسط فرد آموزش‌دیده انجام شود. در تزریق شکمی، حدود ۲ سانتی‌متر از اطراف ناف فاصله بگیرید.
محل تزریق را در هر نوبت تغییر دهید. از تزریق در پوست زخمی، کبود، سفت، حساس یا ملتهب خودداری کنید و پس از تزریق، محل را ماساژ ندهید.
تزریق دوپیکسنت به غذا وابسته نیست و می‌تواند قبل یا بعد از غذا انجام شود. رعایت فاصله زمانی تجویزشده بین دوزها و استفاده صحیح از سرنگ یا قلم اهمیت بیشتری دارد.
فاصله تزریق به بیماری، سن، وزن، دوز آغازین، دوز نگهدارنده و درمان‌های هم‌زمان بستگی دارد. در برخی برنامه‌ها پس از دوز آغازین، تزریق با فاصله منظم هفتگی یا دوهفته‌ای انجام می‌شود؛ اما این الگو برای همه بیماران یکسان نیست.
فاصله تزریق را تغییر ندهید و نسخه پزشک و برچسب فرآورده را ملاک قرار دهید.
دوز دوپیکسنت در کودکان بر اساس بیماری، سن و وزن تعیین می‌شود و ممکن است با دوز بزرگسالان تفاوت داشته باشد. برخی کاربردهای دارو فقط برای گروه‌های سنی مشخص تأیید شده‌اند.
مصرف دوپیکسنت در کودک یا نوزاد باید با تشخیص و پیگیری پزشک انجام شود.
بهترین زمان تزریق همان زمانی است که در نسخه یا برنامه درمانی پزشک تعیین شده است. منظم بودن فاصله بین دوزها معمولاً از انتخاب ساعت خاصی از روز مهم‌تر است.
ثبت تاریخ تزریق در تقویم یا تلفن همراه می‌تواند به یادآوری آن کمک کند.
شواهد انسانی درباره ایمنی دوپیکسنت در بارداری محدود است. مصرف آن در ماه اول بارداری باید تنها با تشخیص پزشک و پس از مقایسه فواید کنترل بیماری با خطرهای احتمالی انجام شود.
اگر هنگام مصرف دارو باردار شدید، دوپیکسنت را خودسرانه قطع نکنید و در کوتاه‌ترین زمان پزشک را مطلع کنید.
مشخص نیست دوپیلوماب به مقدار قابل‌توجهی وارد شیر مادر می‌شود یا چه اثری بر نوزاد دارد. مصرف دوپیکسنت در دوران شیردهی باید با نظر پزشک و با توجه به شدت بیماری مادر، نیاز به ادامه درمان و سن نوزاد تصمیم‌گیری شود.
دوپیکسنت ممکن است همراه با کورتون‌های موضعی، استنشاقی یا خوراکی و داروهای ضدحساسیت مانند سیتریزین تجویز شود؛ زیرا این داروها بخش‌های متفاوتی از بیماری را کنترل می‌کنند.
ترکیب درمانی باید توسط پزشک تعیین شود. کورتون را پس از شروع دوپیکسنت ناگهانی قطع نکنید و مقدار آن را خودسرانه تغییر ندهید.
دوپیکسنت می‌تواند در کنار داروهای کنترل‌کننده آسم استفاده شود، اما جایگزین داروی سریع‌الاثر حمله آسم نیست. فهرست داروهای آسم، کورتون‌ها، داروهای ضدحساسیت و فرآورده‌های گیاهی را پیش از شروع درمان به پزشک بگویید.
مصرف واکسن‌های زنده یا زنده تضعیف‌شده هنگام درمان با دوپیکسنت باید با نظر پزشک انجام شود. واکسن آنفولانزای استنشاقی از راه بینی نمونه‌ای از این واکسن‌هاست. درباره واکسن‌های غیرزنده معمولاً تداخل مستقیمی مطرح نیست، اما زمان مناسب تزریق باید با پزشک هماهنگ شود.
تداخل مستقیم شناخته‌شده‌ای میان الکل و دوپیکسنت گزارش نشده است؛ بااین‌حال، الکل ممکن است علائم برخی بیماری‌های زمینه‌ای مانند التهاب پوست یا آسم را تشدید کند.
امکان مصرف و دوز دوپیکسنت در کودکان به بیماری، سن و وزن بدن بستگی دارد. استفاده از آن برای نوزادان فقط زمانی قابل بررسی است که پزشک، دارو را برای بیماری و گروه سنی مربوط مناسب بداند.
سن بالا به‌تنهایی مانع مصرف دوپیکسنت نیست، اما سابقه عفونت، بیماری‌های مزمن و داروهای هم‌زمان باید بررسی شود. سالمندان در صورت بروز علائم چشمی، واکنش حساسیتی یا بدتر شدن بیماری زمینه‌ای باید پزشک را مطلع کنند.
دوپیکسنت مانند بسیاری از داروهای کوچک‌مولکول، عمدتاً برای دفع به کبد یا کلیه وابسته نیست؛ اما شواهد درباره برخی درجات بیماری کبدی یا کلیوی محدود است.
سابقه نارسایی کبد، بیماری کلیوی، دیالیز یا پیوند را به پزشک بگویید و دوز دارو را خودسرانه تغییر ندهید.
شروع اثر دوپیکسنت به بیماری، شدت علائم و پاسخ بدن بستگی دارد. برخی بیماران طی چند هفته نخست بهبود تدریجی را احساس می‌کنند؛ اما ارزیابی کامل اثر دارو ممکن است به زمان بیشتری نیاز داشته باشد.
دوپیکسنت برای ایجاد اثر فوری پس از یک تزریق طراحی نشده است.
دوپیکسنت یک پادتن تک‌دودمانی با ماندگاری نسبتاً طولانی است. مقدار آن پس از آخرین تزریق به‌تدریج طی چندین هفته یا بیشتر کاهش می‌یابد.
زمان دقیق به دوز، فاصله تزریق و شرایط بدن بستگی دارد و نباید مبنای تغییر خودسرانه برنامه درمانی قرار گیرد.
دوپیکسنت معمولاً در آزمایش‌های خون معمولی اندازه‌گیری نمی‌شود و آزمایش اختصاصی آن برای پیگیری روزمره لازم نیست. آزمایش‌های خون ممکن است برای بررسی بیماری زمینه‌ای یا عوارض احتمالی درخواست شوند.
پیش از آزمایش، مصرف دوپیکسنت را به پزشک یا آزمایشگاه بگویید.
دوپیکسنت را در دمای ۲ تا ۸ درجه سانتی‌گراد، داخل بسته‌بندی اصلی و دور از نور نگهداری کنید. دارو نباید یخ بزند، تکان داده شود یا در معرض گرمای مستقیم قرار گیرد.
طبق راهنمای فرآورده، امکان نگهداری دارو تا ۱۴ روز در دمای اتاق وجود دارد. اگر طی این مدت مصرف نشد، نباید دوباره در یخچال گذاشته شود و باید به روش ایمن دور انداخته شود. شرایط درج‌شده روی برچسب همان فرآورده در اولویت است.
در صورت فراموشی یک دوز، دو دوز را هم‌زمان یا با فاصله کوتاه تزریق نکنید. زمان جبران دوز به برنامه هفتگی یا دوهفته‌ای و مدت گذشته از زمان مقرر بستگی دارد. برای تصمیم دقیق با پزشک یا داروساز تماس بگیرید.
در صورت مصرف بیش‌ازحد یا بروز علائمی مانند غش، تنگی نفس یا تورم صورت و گلو، فوراً با مراکز فوریت‌های پزشکی تماس بگیرید.
دوپیکسنت وابستگی جسمی یا روانی ایجاد نمی‌کند؛ اما قطع آن بدون مشورت پزشک ممکن است باعث بازگشت خارش، التهاب پوستی یا علائم آسم شود. این حالت معمولاً نشانه ترک دارو نیست و می‌تواند ناشی از فعال شدن دوباره بیماری زمینه‌ای باشد.
اگر کورتون را هم‌زمان مصرف می‌کنید، قطع یا کاهش مقدار آن باید طبق برنامه پزشک انجام شود.
مدت درمان به نوع و شدت بیماری و پاسخ فرد به درمان بستگی دارد. در بعضی بیماران ادامه درمان طولانی‌مدت برای حفظ کنترل علائم لازم است.
درباره توقف، کاهش دوز یا تغییر فاصله تزریق فقط پزشک می‌تواند بر اساس معاینه و ارزیابی بیماری تصمیم بگیرد.
دوپیکسنت اعتیادآور نیست و وابستگی جسمی یا روانی ایجاد نمی‌کند. احساس ناتوانی در قطع دارو معمولاً به بازگشت علائم بیماری مربوط است، نه ایجاد وابستگی به دارو.
دوپیکسنت با مهار اینترلوکین ۴ و اینترلوکین ۱۳ عمل می‌کند، درحالی‌که اومالیزوماب پادتن IgE را هدف می‌گیرد. هر دو دارو در برخی بیماری‌های آلرژیک کاربرد دارند، اما بیماری‌های هدف و شرایط تجویز آن‌ها متفاوت است.
انتخاب میان این داروها به تشخیص، الگوی التهاب، بیماری‌های همراه و نظر پزشک بستگی دارد.
سکوکینوماب اینترلوکین ۱۷آ را هدف قرار می‌دهد و بیشتر برای بیماری‌هایی مانند پسوریازیس پلاکی، آرتریت پسوریاتیک و التهاب مهره‌ها استفاده می‌شود.
دوپیکسنت بیشتر بر التهاب نوع ۲ در بیماری‌هایی مانند اگزما، آسم و پولیپ بینی اثر دارد. این دو دارو جایگزین مستقیم یکدیگر نیستند.
بسته به بیماری، داروهای زیستی دیگری مانند مپولیزوماب، بنرالیزوماب و تزپلوماب یا داروهای خوراکی مانند برخی مهارکننده‌های ژانوس کیناز (داروهایی که بخشی از پیام‌رسانی التهاب در سلول‌ها را مهار می‌کنند) ممکن است مطرح شوند.
انتخاب جایگزین به نوع بیماری، شدت علائم، بیماری‌های همراه، خطر عوارض و نظر پزشک بستگی دارد و هیچ گزینه‌ای برای همه بیماران برتر نیست.
دوپیکسنت نام تجاری دوپیلوماب است و با شکل‌هایی مانند سرنگ آماده تزریق یا قلم از پیش پرشده عرضه می‌شود. دوز و شکل دقیق فرآورده ممکن است بر اساس بیماری و محصول متفاوت باشد؛ بنابراین نسخه پزشک و برچسب فرآورده را بررسی کنید.
دوپیکسنت را از داروخانه مجاز تهیه کنید و از خرید فرآورده‌های بدون برچسب یا مشکوک خودداری کنید.
بسته‌بندی سالم، برچسب کامل، شماره سری ساخت و تاریخ انقضای خوانا از نکات مهم بررسی دارو هستند. محلول باید شفاف یا کمی زرد و بدون ذرات یا کدورت باشد.
اصالت دارو فقط با ظاهر آن به‌طور قطعی مشخص نمی‌شود. در صورت تردید، از داروساز یا مراجع رسمی مربوط به اصالت دارو استعلام بگیرید و فرآورده مشکوک را مصرف نکنید.
برخی بیماران مبتلا به درماتیت آتوپیک متوسط تا شدید، کاهش خارش، قرمزی و التهاب پوست و بهبود خواب و کیفیت زندگی را گزارش می‌کنند. زمان پاسخ در افراد متفاوت است و ممکن است از چند هفته تا مدت بیشتری طول بکشد.
تجربه یک بیمار، اثربخشی یا ایمنی دارو را برای فرد دیگر تضمین نمی‌کند.
برخی بیماران مبتلا به آسم متوسط تا شدید با کنترل ناکافی، هنگام مصرف دوپیکسنت در کنار درمان‌های استنشاقی، کاهش علائم یا حملات را تجربه می‌کنند.
میزان پاسخ به الگوی التهاب، شدت بیماری و رعایت برنامه درمانی بستگی دارد. دوپیکسنت نباید جایگزین داروی نجات یا داروهای کنترل‌کننده آسم شود.
سوزش، درد یا ناراحتی خفیف و گذرا در محل تزریق شایع است و شدت آن در افراد مختلف تفاوت دارد. اثربخشی نیز به بیماری و شرایط بیمار وابسته است و با مصرف منظم طبق نسخه ارزیابی می‌شود.
در صورت نبود بهبود یا بدتر شدن علائم، پزشک باید درمان را بررسی کند.
بله، دوپیکسنت برای برخی بیماران مبتلا به اگزما یا آسم متوسط تا شدید، به‌ویژه در صورت کنترل ناکافی با درمان‌های معمول، مفید است. مناسب بودن آن برای هر فرد به تشخیص، شدت بیماری و وضعیت سلامت بستگی دارد.
شروع دوپیکسنت باید بر اساس تشخیص پزشک، شدت بیماری، درمان‌های قبلی، بیماری‌های همراه و داروهای مصرفی انجام شود. این دارو را بدون نسخه و ارزیابی پزشکی تهیه یا تزریق نکنید.
خیر، افزایش وزن عارضه شایع و مشخص دوپیکسنت محسوب نمی‌شود. اگر تغییر وزن قابل‌توجهی ایجاد شد، پزشک باید علت‌های دیگر، از جمله بیماری زمینه‌ای و داروهای هم‌زمان، را بررسی کند.
بله، مانند هر تزریق آمپول ، سوزش، درد خفیف یا ناراحتی گذرا ممکن است رخ دهد. رساندن دارو به دمای اتاق طبق راهنمای فرآورده، انتخاب محل مناسب و تغییر محل تزریق می‌تواند ناراحتی را کمتر کند.
پس از قطع دارو، اثر ضدالتهابی آن به‌تدریج کاهش می‌یابد و علائم بیماری زمینه‌ای ممکن است بازگردد. زمان بازگشت علائم در افراد متفاوت است.
قطع درمان باید با نظر پزشک انجام شود. اگر کورتون مصرف می‌کنید، کاهش مقدار آن نیز نباید خودسرانه باشد.
