کپسول مگزیلران 200 میلی گرم

درمان آریتمی های بطنی تهدید کننده حیات

• مهم ترین و تنها مورد مصرف تایید شده این دارو، مدیریت و درمان آریتمی های بطنی مستند و تهدید کننده حیات مانند تاکی کاردی بطنی پایدار است. مگزلیتین یک داروی ضد آریتمی کلاس یک بی است که با مسدود کردن کانال های سدیمی در قلب، فاز صفر پتانسیل عمل را کند کرده و دوره تحریک پذیری را کاهش می دهد.

• به دلیل خطر جدی ایجاد آریتمی های جدید یا تشدید آریتمی های موجود، مصرف این دارو برای آریتمی های بدون علامت، انقباضات زودرس بطنی یا مواردی که تهدید کننده حیات نیستند، به هیچ وجه توصیه نمی شود. پیش از شروع درمان، ارزیابی دقیق نوار قلب، بررسی الکترولیت ها و عملکرد کبد ضروری است.
• درمان معمولا باید در محیط بیمارستانی و تحت پایش دقیق قلبی آغاز شود. دوز اولیه معمولا 200 میلی گرم هر هشت ساعت است و در صورت نیاز و تحمل بیمار، می توان آن را با احتیاط افزایش داد. حداکثر دوز روزانه معمولا نباید از 1200 میلی گرم تجاوز کند. همچنین به دلیل متابولیسم کبدی دارو، در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی، تنظیم دوز و پایش دقیق تر سطح خونی دارو الزامی است.

سندرم کیو تی طولانی نوع سه

• یکی از مهم ترین کاربردهای بالینی مگزلیتین، استفاده در بیماران مبتلا به سندرم کیو تی طولانی نوع سه است. این بیماران دارای جهش ژنتیکی خاصی در کانال های سدیمی قلب هستند که باعث تاخیر در بسته شدن این کانال ها می شود.

• مگزلیتین با مسدود کردن جریان دیررس سدیم، به کوتاه شدن فاصله کیو تی در نوار قلب این بیماران کمک شایانی می کند. این درمان به عنوان یک رویکرد هدفمند ژنتیکی در نظر گرفته می شود و می تواند خطر بروز آریتمی های کشنده را در این گروه خاص از بیماران به شدت کاهش دهد. پایش منظم نوار قلب برای ارزیابی میزان اثربخشی دارو در کاهش فاصله کیو تی ضروری است.

دردهای نوروپاتیک

• به عنوان یک مسدود کننده کانال سدیم که شباهت ساختاری زیادی به لیدوکائین دارد، مگزلیتین در مدیریت دردهای عصبی مزمن مانند نوروپاتی دیابتی یا آسیب های عصبی کاربرد دارد.

• این دارو معمولا زمانی در نظر گرفته می شود که درمان های خط اول مانند داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای یا داروهای ضد تشنج اثربخشی کافی نداشته باشند یا بیمار قادر به تحمل عوارض آن ها نباشد. شروع اثر دارو در کنترل درد ممکن است چند هفته زمان ببرد و در طول این مدت، پایش عوارض گوارشی و عصبی بیمار بسیار مهم است.

میوتونی مادرزادی و سایر اختلالات عضلانی

• در بیماری های نادر عضلانی مانند میوتونی مادرزادی یا پارامیوتونی مادرزادی که با سفتی طولانی مدت عضلات پس از انقباض ارادی همراه هستند، مگزلیتین به عنوان یک درمان بسیار موثر شناخته می شود.

• دارو با تثبیت غشای سلول های عضلانی و جلوگیری از تخلیه الکتریکی مکرر فیبرهای عضلانی، به رفع سفتی عضلات و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک می کند. دوز مصرفی در این بیماران معمولا کمتر از دوزهای مورد استفاده در آریتمی های قلبی است، اما همچنان نیازمند ارزیابی های دوره ای قلبی پیش از شروع درمان و در حین آن می باشد.

کاهش شوک های دستگاه دفیبریلاتور قلبی کاشته شده

• در بیمارانی که دارای دفیبریلاتور هستند و حملات مکرر تاکی کاردی بطنی یا فیبریلاسیون بطنی را تجربه می کنند.

• مگزلیتین، اغلب در ترکیب با آمیودارون، برای جلوگیری از بروز این آریتمی ها و در نتیجه کاهش تعداد دفعات تخلیه شوک دردناک توسط دستگاه تجویز می شود. این استراتژی درمانی ترکیبی می تواند کیفیت زندگی بیمار را به طور چشمگیری بهبود بخشد و از فرسودگی زودرس باتری دستگاه جلوگیری کند. پایش تداخلات دارویی در تجویز همزمان با سایر داروهای ضد آریتمی بسیار حیاتی است.