قرص آلگزافن برای کاهش علائم حساسیت و کنترل کهیر به کار میرود. طریقه مصرف قرص آلگزافن، عوارض مانند تهوع، سرگیجه و خوابآلودگی، تداخل دارویی و احتیاطهای مصرف در بارداری، شیردهی و بیماری کلیوی را بخوانید.
قرص آلگزافن فرآوردهای از داروسازی سامیساز است که مادهٔ مؤثر آن فکسوفنادین هیدروکلراید (ترکیب ضدحساسیت برای مهار علائم آلرژی) است. این دارو برای فرونشاندن نشانههای آزاردهندهٔ حساسیت به کار میرود.
مصرف آلگزافن به کنترل عطسه، آبریزش بینی، خارش، اشکریزش چشم و دانههای کهیری کمک میکند. لازم به یادآوری است که این دارو علائم حساسیت را تسکین میدهد، اما عامل اصلی ایجادکنندهٔ آلرژی را درمان نمیکند.
آلگزافن در دوزهای دارویی ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرم تولید میشود. تعیین دوز مناسب و دفعات مصرف روزانه به نوع حساسیت، سن بیمار، شکل دارویی و میزان سلامت کلیهها بستگی دارد.
آلگزافن با مسدود کردن مسیر اتصال هیستامین (مادهای در بدن که در بروز علائم حساسیت نقش دارد) به گیرندههای سلولی، شدت عطسه، آبریزش بینی، خارش پوست و برجستگیهای کهیری را مهار میکند.
نفوذ مادهٔ مؤثر آلگزافن به بافت مغز در مقایسه با داروهای ضدحساسیت قدیمی بسیار ناچیز است؛ ازاینرو، احتمال بروز خوابآلودگی با آن کمتر است. بااینوجود، پیش از رانندگی باید از واکنش بدن خود و سطح هوشیاریتان مطمئن شوید.
فهرست ترکیبات جانبی قرص را در برگهٔ راهنمای داخل جعبه مطالعه کنید. در صورت داشتن سابقهٔ حساسیت به رنگها یا مواد افزودنی خاص، پیش از شروع مصرف موضوع را با پزشک یا داروساز در میان بگذارید.
آلگزافن در خانوادهٔ آنتیهیستامینهای نسل دوم (داروهای ضدحساسیت با احتمال خوابآلودگی کمتر از داروهای قدیمیتر) جای میگیرد. اعضای این گروه دارویی از نظر تداخلهای دارویی و میزان تأثیرگذاری بر بیماران مختلف با یکدیگر تفاوتهایی دارند.
میزان خوابآلودگی ناشی از فکسوفنادین به طور معمول از سیتریزین کمتر گزارش شده است؛ اما واکنش افراد یکسان نیست و عدهای ممکن است با مصرف آلگزافن نیز دچار خوابآلودگی یا گیجی شوند.
شروع اثربخشی آلگزافن غالباً حدود یک ساعت پس از بلعیدن قرص است. این زمان شروع اثر به ماهیت مادهٔ مؤثر مربوط است و به تنهایی نشانهٔ برتری این برند بر سایر فرآوردههای مشابه نیست.
آلگزافن با هدف تسکین نشانههای حساسیت مجاری تنفسی فوقانی، چشمها و همچنین مهار کهیرهای پوستی تجویز میشود. تطبیق کاربرد و محدودهٔ سنی مجاز هر دوز با برگهٔ راهنمای داخل بسته و دستور پزشک ضروری است.
هرچند فکسوفنادین در شکلهای دارویی ویژهٔ اطفال برای کودکان از سن ۶ ماهگی در برخی موارد استفاده میشود، اما قرصهای ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرمی آلگزافن برای نوزادان و کودکان خردسال مناسب نیستند.
هرگز برنامهٔ درمانی یک دوز دارویی را بدون مشورت با پزشک به دوزهای دیگر یا به گروه سنی کودکان تعمیم ندهید.
آلگزافن در تخفیف نشانههای رینیت آلرژیک (التهاب بینی بر اثر حساسیت) مؤثر است. این نشانهها عبارتاند از:
آلرژی به گردهٔ گیاهان تنها به فصل بهار محدود نمیشود. همچنین تأثیر آلگزافن بر رفع گرفتگی و انسداد بینی ممکن است از اثر آن بر عطسه و خارش کمتر باشد؛ پس برای باز شدن بینی دوز دارو را زیاد نکنید.
چنانچه علائم حساسیت در تمام طول سال همراه شما باشد، پزشک احتمالاً مصرف منظم دارو را توصیه خواهد کرد. تداوم درمان به نوع مادهٔ حساسیتزا و میزان پاسخ بدنتان بستگی دارد.
مصرف آلگزافن میتواند خارش و اشکریزش چشمهای ناشی از آلرژی را تا حد زیادی آرام کند. میزان بهبودی در هر فرد به شدت حساسیت و واکنش بدن او وابسته است.
وجود درد در چشم، تاری یا کاهش دید و ترشحات چرکی را نباید به حساب حساسیت ساده گذاشت. این نشانهها نیازمند معاینهٔ فوری چشمپزشک هستند و افزایش تعداد قرصها کمکی به رفع آنها نمیکند.
آلگزافن برای مهار علائم کهیر مزمن خودبهخودی (کهیری که بیش از شش هفته ادامه دارد یا تکرار میشود و محرک مشخصی ندارد) تجویز میشود و از شدت خارش و تعداد ضایعات پوستی میکاهد.
این دارو لزوماً ریشهٔ اصلی ایجاد کهیر را درمان نمیکند. در صورتی که کهیرها دوباره ظاهر شوند یا بهبودی رضایتبخشی حاصل نشود، پزشک باید برنامهٔ درمانی را بازنگری کند.
در بیماری اگزما (بیماری پوستی همراه با خشکی، التهاب و خارش)، خارش همیشه ناشی از ترشح هیستامین نیست؛ بنابراین اثر آلگزافن ممکن است محدود باشد و نیاز به درمانهای موضعی یا دارویی دیگری وجود داشته باشد.
در رژیمهای درمانی استاندارد، ماندگاری اثر مادهٔ مؤثر آلگزافن میتواند تا نزدیک به ۲۴ ساعت ادامه یابد. بااینحال، این بازهٔ زمانی به معنای مهار صددرصدی کهیر در تمامی بیماران نیست.
اگر پیش از رسیدن زمان نوبت بعدی، خارش و ضایعات کهیری بازگشتند، موضوع را با پزشک در میان بگذارید و از افزایش خودسرانهٔ مقدار دارو بپرهیزید.
آلگزافن گزینهای مناسب برای کنترل آبریزش بینی و عطسههای آلرژیک است. اما سوزش گلو همیشه به حساسیت مربوط نیست و ممکن است در اثر عفونتهای ویروسی، خشکی محیط یا بازگشت اسید معده رخ داده باشد.
این دارو نقشی در گشاد کردن راههای هوایی ندارد و برای مهار حملههای آسم به کار نمیرود. بروز تب، گلودرد شدید یا نشانههای غیرعادی باید توسط پزشک بررسی شود.
داروی آلگزافن به شکل قرص و در سه دوز ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرمی در داروخانهها موجود است. این اعداد بیانگر مقدار مادهٔ مؤثر موجود در هر یک عدد قرص هستند و نشاندهندهٔ دوز کل روزانه نیستند.
پزشک بر پایهٔ نوع عارضه، سن بیمار و وضعیت کارکرد کلیهها تصمیم میگیرد کدام دوز برای شما مناسبتر است؛ پس دوز بالاتر لزوماً به معنای انتخاب بهتر نیست.
در سبد محصولات آلگزافن، قرصی با دوز ۳۰ میلیگرم وجود ندارد. دوز ۳۰ میلیگرمی که در برخی منابع پزشکی برای کودکان ذکر میشود، مخصوص فرآوردههای دارویی اطفال است و نباید با نصف کردن قرصهای آلگزافن ایجاد شود.
برای دستیابی به مقدار کمتر، قرص را به صورت خودسرانه نشکنید یا پودر نکنید. وجود خط برش روی قرص همیشه به این معنا نیست که تقسیم آن دو دوز کاملاً برابر و دقیق به دست میدهد.
قرص آلگزافن ۶۰ میلیگرم یکی از دوزهای پرکاربرد این فرآورده است که در برنامهٔ درمانی رایج برای بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا، معمولاً به صورت یک قرص ۶۰ میلیگرمی دو بار در روز (در مجموع ۱۲۰ میلیگرم در شبانهروز) تجویز میشود.
همچنین قرص آلگزافن ۶۰ میلیگرم به عنوان دوز شروع مناسب برای بزرگسالان مبتلا به کاهش عملکرد کلیه (معمولاً یک قرص ۶۰ میلیگرمی یکبار در روز) کاربرد دارد. رعایت دقیق تعداد نوبتها و مقدار مصرف بر اساس نسخه و بروشور این دوز ضروری است.
دوزهای بالاتر این دارو یعنی ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرم نیز ویژهٔ بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا هستند. الگوهای رایج مصرف مادهٔ مؤثر آلگزافن عبارتاند از:
هرگز این رژیمهای درمانی را با یکدیگر ادغام نکنید. انتخاب بین دوز ۶۰ میلیگرم و دوزهای بالاتر بر عهدهٔ پزشک است.
دوز استاندارد قرص آلگزافن ۶۰ میلیگرم برای بزرگسالان و نوجوانان بالای ۱۲ سال معمولاً یک قرص هر ۱۲ ساعت (دو بار در روز) است؛ اما در افراد دارای اختلال کلیوی این مقدار به یک قرص در روز کاهش مییابد.
پیش از شروع درمان، فهرست تمام داروهای شیمیایی، مکملها و فرآوردههای گیاهی مصرفی خود را به پزشک یا داروساز اعلام کنید و مقدار مصرف قرص ۶۰ میلیگرمی را بر اساس تغییر لحظهای علائم کم یا زیاد نکنید.
در برنامهٔ مصرف روزی دو بار قرص آلگزافن ۶۰ میلیگرم، بهتر است نوبتها را با فاصلهٔ منظم ۱۲ ساعته (مثلاً صبح و شب) میل کنید. اگر برای شما روزی یک نوبت تجویز شده، هر روز در ساعت ثابتی آن را مصرف نمایید.
توجه داشته باشید که آلگزافن خاصیت خوابآوری ندارد و نباید به عنوان داروی کمکی برای به خواب رفتن استفاده شود.
قرص آلگزافن ۶۰ میلیگرم را به صورت کامل و همراه با یک لیوان آب ساده ببلعید. نوشیدن آب سیب، آب پرتقال و آب گریپفروت همزمان با دارو، جذب فکسوفنادین را مختل کرده و اثربخشی آن را پایین میآورد.
مصرف این قرص همراه با غذا یا با معدهٔ خالی بلامانع است، مگر اینکه در بروشور محصول دستور دیگری درج شده باشد. برای حفظ نظم درمانی، دارو را همواره به یک شیوهٔ ثابت مصرف کنید.
از جویدن قرص خودداری کنید. نصف کردن یا خرد کردن قرص ۶۰ میلیگرمی، به ویژه اگر برای نوجوانان یا افراد خاص مدنظر باشد، تنها با تأیید پزشک یا داروساز مجاز است.
به محض اینکه یادتان آمد یک نوبت را فراموش کردهاید، آن را مصرف کنید؛ اما اگر زمان کمی تا نوبت بعدی باقی مانده است، از مصرف نوبت فراموششده صرفنظر کرده و طبق برنامهٔ قبلی پیش بروید.
هرگز برای جبران نوبت ازدسترفته، دو قرص را با هم نخورید. دو برابر کردن دوز تنها خطر بروز عوارض جانبی را بالا میبرد.
طول دورهٔ مصرف به نوع بیماری بستگی دارد؛ حساسیتهای فصلی تنها در زمان حضور عامل آلرژیزا نیاز به دارو دارند، در حالی که درمان کهیر مزمن ممکن است هفتهها یا ماهها ادامه پیدا کند.
قطع مصرف آلگزافن در دوزهای معمول نیازی به کاهش تدریجی ندارد. بازگشت نشانههای آلرژی پس از قطع دارو طبیعی است و به معنای اعتیاد یا وابستگی بدن به دارو نیست.
اگر پزشک مصرف منظم دارو را برایتان تجویز کرده است، زمان توقف درمان را با او هماهنگ کنید. فروکش کردن موقت علائم همیشه به معنای پایان دورهٔ درمان نیست.
خوردن مقادیر بیشتر از دوز تجویزشده میتواند به سرگیجه، خوابآلودگی یا خشکی دهان منجر شود. شدت خطرات به میزان داروی مصرفی، سن فرد، کارکرد کلیهها و داروهای همزمان وابسته است.
عدم بروز علائم در ساعات اولیه، به ویژه در کودکان یا زمانی که تعداد قرصهای خوردهشده مشخص نیست، به معنای بیخطر بودن موضوع نیست و ارزیابی پزشکی ضروری است.
همانند سایر فرآوردههای دارویی، مصرف آلگزافن نیز ممکن است در برخی افراد با عوارض جانبی همراه شود. این عوارض در همهٔ بیماران رخ نمیدهند و شدت آنها از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
مهمترین عوارض گزارششده برای مادهٔ مؤثر این دارو شامل موارد زیر است:
بروز اسهال نیز در برخی موارد گزارش شده است. چنانچه این عوارض ماندگار شدند، شدت گرفتند یا مانع انجام کارهای روزمره شدند، با پزشک خود مشورت کنید.
در صورت احساس سرگیجه، بلافاصله بنشینید یا دراز بکشید و تا بازگشت کامل تعادل و هوشیاری از رانندگی پرهیز کنید.
کمردرد جزو عوارض رایج و شناختهشدهٔ آلگزافن نیست؛ بنابراین هر کمردردی که همزمان با مصرف دارو رخ دهد، لزوماً به قرص مربوط نمیشود. زمان آغاز درد، دوز مصرفی و داروهای همراه را یادداشت کرده و با پزشک یا داروساز بررسی کنید.
اگر کمردرد برای چند روز ادامه پیدا کرد، حتی بدون علائم دیگر، در اولین فرصت به پزشک مراجعه کنید؛ به ویژه اگر درد پس از شروع دارو آغاز شده یا رو به افزایش است. دارو را خودسرانه قطع نکنید.
در صورتی که کمردرد با تب، سوزش ادرار، خون در ادرار، تهوع شدید، درد پهلو، ضعف ناگهانی پاها، بیحسی در ناحیهٔ نشیمنگاه یا بیاختیاری ادرار و مدفوع همراه شد، فوراً به اورژانس مراجعه نمایید.
گرچه آلگزافن در مقایسه با آنتیهیستامینهای قدیمی خوابآلودگی بسیار کمتری ایجاد میکند، اما این احتمال به صفر نمیرسد. پیش از رانندگی یا کار با ماشینآلات حساس، واکنش بدن خود را بسنجید.
در صورت بروز خوابآلودگی یا گیجی از انجام فعالیتهای نیازمند تمرکز بپرهیزید. از مصرف همزمان الکل خودداری کنید و مصرف هرگونه داروی آرامبخش را به پزشک اطلاع دهید.
بروز آلرژی شدید نسبت به خود داروی آلگزافن بسیار نادر است. بااینحال، در صورت مشاهدهٔ نشانههای زیر، بلافاصله با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید:
این نشانهها میتوانند بیانگر آنافیلاکسی (واکنش حساسیتی شدید که میتواند تنفس و گردش خون را مختل کند) باشند. در این شرایط هرگز منتظر اثر کردن قرص نمانید و فوراً کمک پزشکی دریافت کنید.
برخی داروهای دیگر و نوشیدنیهای روزمره میتوانند میزان جذب آلگزافن یا غلظت آن در خون را تغییر دهند؛ بنابراین بررسی تداخلات پیش از مصرف اهمیت زیادی دارد.
مصرف همزمان آب سیب، پرتقال و گریپفروت باعث کاهش جذب آلگزافن در دستگاه گوارش شده و اثر درمانی آن را تضعیف میکند. همیشه قرص را با آب ساده میل کنید.
برای جبران کاهش اثر دارو در پی نوشیدن آبمیوه، دوز دارو را افزایش ندهید. اگر روزانه از این آبمیوهها استفاده میکنید، فاصلهٔ زمانی مناسب بین نوشیدن آنها و مصرف دارو را از داروساز بپرسید.
آنتیاسیدها (داروهای خنثیکنندهٔ اسید معده) که در ترکیب خود آلومینیوم یا منیزیم دارند، از جذب کامل آلگزافن جلوگیری میکنند. این داروها را همزمان نخورید و طبق توصیهٔ راهنماها دستکم دو ساعت بین مصرف آنها فاصله بگذارید.
این محدودیت مربوط به ترکیبات حاوی آلومینیوم و منیزیم است و برای همهٔ داروهای گوارشی یکسان نیست؛ لذا نوع داروی معدهٔ خود را با داروساز چک کنید.
داروهایی نظیر اریترومایسین و کتوکونازول میتوانند سطح خونی آلگزافن را افزایش دهند. این تداخل همیشه به معنای ممنوعیت مصرف نیست، اما اطلاعرسانی به پزشک یا داروساز ضروری است.
تمامی داروهای نسخهای، بدون نسخه و مکملهای خود را به پزشک نشان دهید و از مصرف همزمان دو داروی ضدحساسیت بدون تجویز پزشک بپرهیزید.
چنانچه سابقهٔ حساسیت به فکسوفنادین یا هر یک از اجزای تشکیلدهندهٔ قرص را دارید، نباید آلگزافن مصرف کنید. ابتلا به بیماریهای کلیوی، کبدی، قلبی و همچنین وضعیت بارداری یا شیردهی را پیش از شروع دارو به پزشک اطلاع دهید.
وجود این شرایط همیشه مانع مصرف دارو نیست، اما ممکن است نیازمند تنظیم دقیقتر دوز یا نظارت بیشتر پزشک باشد.
در صورت اختلال در کارکرد کلیهها، دفع مادهٔ مؤثر آلگزافن از بدن کندتر میشود و دارو زمان بیشتری در خون باقی میماند. در این وضعیت، پزشک معمولاً دوز دارو را کاهش میدهد.
برای بزرگسالان دارای کاهش عملکرد کلیه، دوز شروع معمول ۶۰ میلیگرم یکبار در روز است که دقیقاً با قرص آلگزافن ۶۰ میلیگرم تأمین میشود. انتخاب این برنامه باید با نظر پزشک انجام گیرد.
انجام دیالیز (درمانی برای کمک به دفع مواد زائد در نارسایی شدید کلیه) یا هرگونه سابقهٔ بیماری کلیوی را به پزشک بگویید و از مصرف خودسرانهٔ دوزهای بالاتر ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرمی بپرهیزید.
اگر دچار بیماریهای قلبی یا تپش قلب هستید، پیش از مصرف آلگزافن با پزشک مشورت کنید. بروز تپش قلب تازه، شدید یا نامنظم پس از خوردن قرص نیازمند بررسی پزشکی است.
برخی فرآوردههای ترکیبی سرماخوردگی که برای رفع گرفتگی بینی به کار میروند، فشار خون را بالا میبرند. آلگزافن فاقد این ترکیبات است، اما اگر همزمان داروی سرماخوردگی میخورید، ترکیبات آن را با داروساز بررسی کنید.
مصرف آلگزافن واکنشهای پوستی را مهار میکند و میتواند نتیجهٔ آزمایشهای پوستی آلرژی را به اشتباه منفی نشان دهد. پیش از انجام تست حساسیت، پزشک یا مسئول آزمایشگاه را از مصرف این دارو مطلع سازید.
معمولاً لازم است مصرف دارو چند روز پیش از آزمایش قطع شود. زمان دقیق قطع دارو را پزشک معالج یا مرکز آزمایشگاهی تعیین میکند.
تجویز آلگزافن برای گروههای حساس مانند کودکان، سالمندان، زنان باردار و شیرده و بیماران مبتلا به مشکلات زمینهای نیازمند دقت و ارزیابی تخصصیتر است.
شواهد علمی دربارهٔ ایمنی مصرف فکسوفنادین در دوران بارداری انسان محدود است؛ بنابراین پزشک تنها در صورت ضرورت و با سنجش منافع و خطرات آن را تجویز میکند.
برای نوزادان نارس یا دارای بیماریهای زمینهای، تجویز دارو به مادر شیرده نیازمند ارزیابی دقیق پزشکی است.
نوجوانان ۱۲ سال به بالا میتوانند طبق دستور پزشک از قرصهای آلگزافن استفاده کنند؛ اما قرصهای ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرمی برای کودکان زیر ۱۲ سال مناسب نیستند. انتخاب شکل دارویی و دوز کودکان کمسن باید بر پایهٔ سن، وزن و نسخهٔ پزشک باشد.
در برخی دستورهای دارویی، برای کودکان ۶ تا ۱۱ سال دوز ۳۰ میلیگرم دو بار در روز (و در اختلال کلیه ۳۰ میلیگرم یکبار در روز) با فرآوردههای مخصوص اطفال تجویز میشود؛ این موضوع به معنای وجود قرص ۳۰ میلیگرمی آلگزافن یا مجاز بودن نصف کردن قرص ۶۰ میلیگرمی بدون نظر پزشک نیست.
مصرف فکسوفنادین برای کودکان زیر ۶ سال تنها با شکلهای دارویی ویژهٔ خردسالان و طبق تجویز پزشک مجاز است.
در سنین سالمندی، احتمال افت عملکرد کلیهها و مصرف همزمان چندین دارو بیشتر است. تنظیم دوز آلگزافن در سالمندان بیش از آنکه به سن تقویمی وابسته باشد، به وضعیت کارکرد کلیه و سلامت عمومی فرد بستگی دارد.
پزشک ممکن است پیش از تجویز، آزمایش عملکرد کلیه را درخواست کند. هرگونه سرگیجه، خوابآلودگی یا علامت جدید پس از شروع دارو را به پزشک گزارش دهید.
در صورت ابتلا به ناراحتیهای کبدی، پیش از آغاز مصرف آلگزافن موضوع را به پزشک اطلاع دهید تا وضعیت کبد، کلیهها و داروهای همزمان به دقت بررسی شوند.
هرگز تنها به دلیل داشتن بیماری کبدی، دوز دارو را بدون هماهنگی با پزشک تغییر ندهید.
برای حفظ اثربخشی و سلامت قرصهای آلگزافن، رعایت شرایط نگهداری درجشده روی جعبه و بروشور دارو الزامی است:
فضاهای مرطوب مانند حمام یا کنار سینک آشپزخانه محل مناسبی برای نگهداری دارو نیستند. برای امحای صحیح داروهای تاریخگذشته از داروساز راهنمایی بخواهید.
بازخورد افراد نسبت به مصرف آلگزافن یکسان نیست. بسیاری از مصرفکنندگان از بهبود سریع عطسه، آبریزش بینی، خارش و کهیر بدون ایجاد خوابآلودگی شدید رضایت دارند، در حالی که عدهای دیگر ممکن است عوارضی مانند سردرد، تهوع، گیجی یا خستگی خفیف را تجربه کنند.
تجربهٔ سایر بیماران نمیتواند معیار مناسبی برای انتخاب دوز یا تشخیص علت یک علامت جدید باشد. اگر پس از مصرف آلگزافن دچار علامت تازهای مانند کمردرد شدید، جزئیات زمان شروع، دوز مصرفی و داروهای همزمان را یادداشت کرده و با پزشک مطرح کنید.
بروز کمردرد شدید یا پیشرونده، به ویژه همراه با تب، درد پهلو، سوزش یا خون در ادرار، ضعف پاها، بیحسی بین پاها یا اختلال در کنترل ادرار و مدفوع نیازمند مراجعهٔ فوری به اورژانس است.
آلگزافن در مقایسه با داروهای ضدحساسیت قدیمی احتمال خوابآلودگی بسیار کمتری دارد، اما در برخی افراد ممکن است باعث خوابآلودگی یا سرگیجهٔ خفیف شود. تا زمانی که از واکنش بدن خود مطمئن نشدهاید، در رانندگی و کارهای نیازمند دقت احتیاط کنید.
تأثیر آلگزافن به طور معمول حدود یک ساعت پس از مصرف آغاز میشود، هرچند سرعت و شدت بهبودی در افراد مختلف متفاوت است. برای تسریع در اثر دارو، هرگز دوز اضافی مصرف نکنید.
بله؛ مشورت با پزشک یا داروساز برای اطمینان از انتخاب دوز مناسب (۶۰، ۱۲۰ یا ۱۸۰ میلیگرم) و طول دورهٔ درمان بسیار مفید است. این مشورت در افراد دارای بیماری کلیوی یا قلبی، زنان باردار و شیرده و کودکان ضروری است.
هر سه دارو جزو آنتیهیستامینهای نسل دوم برای مهار آلرژی هستند، اما از نظر میزان خوابآلودگی، تداخلات دارویی و پاسخ فردی تفاوت دارند. آلگزافن معمولاً خوابآلودگی کمتری نسبت به سیتریزین ایجاد میکند. از مصرف همزمان این داروها بدون تجویز پزشک خودداری کنید.
در برخی بیماریهای مزمن مانند کهیر طولانیمدت، مصرف مداوم دارو زیر نظر پزشک لازم است. مصرف طولانیمدت آلگزافن به خودی خود به معنای آسیب کلیوی نیست، اما پزشک بر اساس سن و شرایط بیمار، نیاز به بررسیهای دورهای را تعیین میکند.
خیر؛ آلگزافن یک داروی ضدحساسیت است و تأثیری بر ویروس سرماخوردگی یا عفونتهای میکروبی گلو ندارد. در صورت بروز تب، گلودرد شدید یا تداوم علائم، باید برای تشخیص علت اصلی به پزشک مراجعه کنید.
خیر؛ افزایش خودسرانهٔ تعداد قرصها مجاز نیست. در صورت عدم پاسخ مناسب به درمان، پزشک باید علت علائم، نحوهٔ صحیح مصرف و احتمال تداخل دارو با آبمیوهها یا آنتیاسیدها را بررسی کند.
خیر. اگر کهیر یا علائم آلرژی با تورم لب، زبان یا گلو، تنگی نفس، احساس خفگی یا غش همراه شد، فوراً با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید و منتظر اثر کردن قرص آلگزافن نمانید.
درر خیلی شدید در معده و قسمت پشت و بالای پاها نزدیک قسمت تناسلی و گلو درد شبیه به چرک گلو و خون در تهوع ،درد معده به حدی که از خواب بیدار وبه گریه می اندازد
درد خیلی شدید در قسمت معده و پشت ، درد در قسمت بالای پاها نزدیک اندام تناسلی ، گلو درد شبیه به چرک گلو و خونریزی در تهوع
یک هفته پیش توی سرم و گوشم احساس احتقان کردم البته بعد از یه گلو درد بود رفتم دکتر این دارو رو به همراه فاموتد بهم داد گفت پنج روز مصرف کنم ولی الان یک هفته گذشته و همچنان گوشم گرفته چی کار کنم