قرص آلگزافن برای کاهش علائم حساسیت و کنترل کهیر به کار میرود. طریقه مصرف قرص آلگزافن، عوارض مانند تهوع، سرگیجه و خوابآلودگی، تداخل دارویی و احتیاطهای مصرف در بارداری، شیردهی و بیماری کلیوی را بخوانید.
قرص آلگزافن یکی از فرآوردههای دارویی شرکت داروسازی سامیساز است که حاوی مادهٔ مؤثر فکسوفنادین هیدروکلراید (ترکیبی برای مهار واکنشهای حساسیتی در بدن) است. این دارو برای فرونشاندن نشانههای آلرژی تجویز میشود.
مصرف آلگزافن به مهار عطسه، آبریزش بینی، خارش، اشکریزش چشم و برجستگیهای کهیری کمک میکند. این دارو علائم آزاردهندهٔ حساسیت را کنترل مینماید، اما علت زمینهای آلرژی را از ریشه درمان نمیکند.
قرصهای آلگزافن در سه مقدار ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرم تولید میشوند. انتخاب دوز دارویی و برنامهٔ مصرف آن به نوع بیماری، سن فرد، شکل دارویی و سلامت کلیهها وابسته است.
مکانیسم اثر آلگزافن بر پایهٔ جلوگیری از اتصال هیستامین (مادهای در بدن که در بروز علائم حساسیت نقش دارد) به گیرندههای خود در بافتها است. با این مهار، علائمی مانند عطسه، آبریزش بینی، خارش و کهیر کاهش مییابند.
مادهٔ مؤثر این دارو به میزان بسیار کمی از سد مغزی عبور میکند؛ به همین علت، در مقایسه با داروهای ضدحساسیت قدیمیتر، خوابآلودگی بسیار کمتری ایجاد میکند. بااینحال، پیش از رانندگی باید از میزان هوشیاری خود اطمینان حاصل کنید.
برای اطلاع از مواد جانبی و رنگهای بهکاررفته در قرص، بروشور داخل جعبه را بررسی کنید. اگر به ترکیب غیرفعال خاصی حساسیت دارید، پیش از مصرف به پزشک یا داروساز اطلاع دهید.
آلگزافن متعلق به خانوادهٔ آنتیهیستامینهای نسل دوم (داروهای ضدحساسیت با احتمال خوابآلودگی کمتر از داروهای قدیمیتر) است. داروهای این دسته از نظر تداخلهای دارویی و نحوهٔ پاسخدهی بدن افراد مختلف تفاوتهایی دارند.
احتمال بروز خوابآلودگی با مادهٔ مؤثر آلگزافن غالباً کمتر از داروی سیتریزین است؛ اما واکنش بدنها یکسان نیست و ممکن است برخی افراد با مصرف آلگزافن نیز دچار خوابآلودگی یا سرگیجه شوند.
اثربخشی آلگزافن معمولاً حدود یک ساعت پس از مصرف آغاز میشود. این ویژگی به مادهٔ مؤثر فکسوفنادین مربوط است و به تنهایی نشانهٔ برتری آلگزافن بر سایر برندهای همگروه نیست.
کاربرد اصلی آلگزافن کاهش علائم حساسیت بینی و چشم و همچنین کنترل کهیرهای پوستی است. تطبیق موارد مصرف و محدودیتهای سنی هر دوز دارویی با بروشور داخل جعبه و تجویز پزشک یا داروساز الزامی است.
گرچه فکسوفنادین در اشکال دارویی مخصوص کودکان از ۶ ماهگی در برخی موارد به کار میرود، اما قرصهای ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرمی آلگزافن برای نوزادان و کودکان خردسال مناسب نیستند.
دستور مصرف یک دوز خاص را نباید بدون نظر پزشک برای دوزهای متفاوت یا برای کودکان به کار برد.
آلگزافن برای تسکین علائم رینیت آلرژیک (التهاب بینی بر اثر حساسیت) تجویز میشود. این علائم شامل موارد زیر هستند:
حساسیت به گردهٔ گیاهان تنها مختص فصل بهار نیست. همچنین اثر آلگزافن بر باز کردن گرفتگی بینی ممکن است از اثر آن بر عطسه و خارش کمتر باشد؛ بنابراین برای رفع گرفتگی بینی مقدار مصرف را زیاد نکنید.
در صورت تداوم علائم حساسیت در تمام فصول سال، پزشک ممکن است مصرف منظم دارو را پیشنهاد دهد. طول دورهٔ درمان به نوع مادهٔ حساسیتزا و پاسخ بدن شما بستگی دارد.
آلگزافن میتواند خارش و اشکریزش چشمهای ناشی از آلرژی را کاهش دهد. میزان بهبودی به شدت علائم و واکنش بدن هر فرد بستگی دارد.
درد چشم، کاهش یا تاری دید و ترشح چرکی نشانههای حساسیت ساده نیستند. این علائم به بررسی فوری پزشک نیاز دارند و مصرف قرص بیشتر راهحل درستی نیست.
آلگزافن برای مهار کهیر مزمن خودبهخودی (کهیری که بیش از شش هفته ادامه دارد یا تکرار میشود و محرک مشخصی ندارد) استفاده میشود و شدت خارش و تعداد برجستگیهای پوستی را کم میکند.
این دارو لزوماً علت زمینهای کهیر را از بین نمیبرد. اگر ضایعات کهیری عود میکنند یا بهبودی کافی حاصل نمیشود، پزشک باید برنامهٔ درمانی را ارزیابی مجدد کند.
در بیماری اگزما (بیماری پوستی همراه با خشکی، التهاب و خارش)، خارش همیشه ناشی از هیستامین نیست؛ در نتیجه اثر آلگزافن ممکن است محدود باشد و درمانهای دیگری لازم شود. مصرف آلگزافن در اگزما باید با نظر پزشک باشد.
در برنامههای مصرف روزی یکبار، اثر مادهٔ مؤثر آلگزافن میتواند تا حدود ۲۴ ساعت ماندگار باشد. بااینوجود، این مدت اثر به معنای کنترل کامل کهیر در همهٔ افراد نیست.
اگر علائم کهیر پیش از زمان نوبت بعدی بازگشتند، برای بازبینی درمان با پزشک مشورت کنید و هرگز دوز دارو یا تعداد نوبتها را خودسرانه بالا نبرید.
آلگزافن برای مهار آبریزش بینی و عطسهٔ آلرژیک مناسب است؛ اما سوزش گلو ممکن است علت دیگری مانند عفونت، خشکی هوا یا بازگشت اسید معده داشته باشد.
این دارو برونشها را باز نمیکند و برای درمان حملهٔ آسم کاربرد ندارد. تب، گلودرد شدید یا علائم غیرعادی نیازمند بررسی پزشکی هستند.
قرص آلگزافن در سه دوز ۶۰، ۱۲۰ و ۱۸۰ میلیگرم عرضه میشود. این اعداد بیانگر مقدار مادهٔ مؤثر در هر یک قرص هستند، نه میزان مجاز مصرف روزانه.
انتخاب قرص مناسب بر عهدهٔ پزشک و بر پایهٔ نوع بیماری، سن و کارکرد کلیه است. دوز بالاتر لزوماً به معنای اثربخشی بهتر برای همه نیست.
قرص ۳۰ میلیگرمی در میان محصولات آلگزافن وجود ندارد. دوز ۳۰ میلیگرمی که در برخی راهنماهای درمانی فکسوفنادین برای کودکان ذکر شده، مربوط به اشکال دارویی مخصوص کودکان است و نباید با نصف کردن قرص آلگزافن تهیه شود.
برای رسیدن به مقدار کمتر، قرص را خودسرانه نصف یا خرد نکنید. وجود خط برش روی قرص بهتنهایی نشاندهندهٔ امکان تقسیم آن به دو دوز دقیق و مساوی نیست.
یکی از روشهای رایج مصرف مادهٔ مؤثر آلگزافن در بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا، دوز ۶۰ میلیگرم دو بار در روز (مجموع ۱۲۰ میلیگرم در شبانهروز) است. همچنین دوز ۶۰ میلیگرم یکبار در روز برای بزرگسالان مبتلا به کاهش عملکرد کلیه به کار میرود.
قرص آلگزافن ۱۲۰ میلیگرم دوز استاندارد و انتخاب اول برای درمان علائم رینیت آلرژیک فصلی در بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا است. برنامههای رایج مصرف دوزهای بالاتر شامل موارد زیر است:
هرگز این برنامههای دارویی را با هم ترکیب نکنید. قرص ۱۲۰ میلیگرمی برای بزرگسالان با عملکرد طبیعی کلیه طراحی شده و مصرف آن در کودکان یا بیماران کلیوی باید با تجویز پزشک باشد.
دوز استاندارد قرص آلگزافن ۱۲۰ میلیگرم برای بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا، یک عدد قرص یکبار در روز است. این مقدار برای کنترل ۲۴ ساعتهٔ علائم حساسیت فصلی طراحی شده است.
پیش از شروع مصرف، لیست تمام داروها، مکملها و فرآوردههای گیاهی خود را به پزشک یا داروساز بدهید و مقدار مصرف قرص ۱۲۰ میلیگرمی را بر اساس تغییر لحظهای علائم تغییر ندهید.
برای قرص آلگزافن ۱۲۰ میلیگرم که روزی یکبار مصرف میشود، زمان مشخصی از شبانهروز (صبح یا شب) برتری قطعی ندارد؛ مهم این است که قرص را هر روز در ساعت ثابتی میل کنید تا سطح دارو در بدن یکنواخت بماند.
آلگزافن داروی خوابآور نیست و نباید با هدف کمک به خواب مصرف شود.
قرص آلگزافن ۱۲۰ میلیگرم را به صورت کامل با یک لیوان آب معمولی ببلعید. آب سیب، پرتقال و گریپفروت میتوانند جذب فکسوفنادین را کاهش دهند؛ پس قرص را با این آبمیوهها میل نکنید.
فکسوفنادین را میتوان همراه با غذا یا بدون غذا مصرف کرد، مگر آنکه در بروشور همان محصول دستور دیگری ذکر شده باشد. برای حفظ نظم درمان، دارو را همواره به شیوهای یکسان مصرف کنید.
قرص ۱۲۰ میلیگرمی را نجوید. خرد کردن یا نصف کردن آن، به ویژه برای مصرف نوجوانان یا افراد خاص، باید پس از بررسی بروشور و تأیید پزشک یا داروساز انجام شود.
اگر مصرف نوبت روزانه را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را بخورید؛ مگر اینکه زمان نوبت روز بعد نزدیک باشد. در این صورت، نوبت فراموششده را رها کنید و طبق برنامهٔ همیشگی ادامه دهید.
برای جبران نوبت فراموششده، دو قرص را همزمان مصرف نکنید. دو برابر کردن دوز میتواند خطر بروز عوارض جانبی را بیشتر کند.
مدت مصرف به علت تجویز وابسته است. حساسیت فصلی ممکن است فقط در دورهٔ تماس با عامل حساسیتزا به درمان نیاز داشته باشد، اما درمان کهیر مزمن گاهی طولانیتر است.
در دوزهای معمول، قطع مصرف آلگزافن به کاهش تدریجی نیازی ندارد. بازگشت علائم پس از قطع دارو طبیعی است و به تنهایی نشانهٔ وابستگی به دارو نیست.
اگر آلگزافن برای مصرف منظم تجویز شده است، زمان قطع آن را با پزشک هماهنگ کنید. بهتر شدن علائم همیشه به معنای پایان نیاز به درمان نیست.
مصرف بیش از دوز توصیهشده ممکن است موجب سرگیجه، خوابآلودگی یا خشکی دهان شود. میزان خطر به مقدار مصرف، سن، وضعیت کلیه و داروهای همزمان بستگی دارد.
نبود علامت در ساعات نخست، بهویژه در کودک یا پس از مصرف مقدار نامعلوم، خطر را رد نمیکند و ارزیابی پزشکی ضروری است.
آلگزافن مانند هر داروی دیگری ممکن است در برخی مصرفکنندگان عوارض ایجاد کند. این عوارض در همهٔ افراد بروز نمیکنند و شدت آنها یکسان نیست.
از عوارض گزارششدهٔ مادهٔ مؤثر آلگزافن میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
اسهال نیز گزارش شده است. اگر عوارض ادامه دارند، شدیدتر میشوند یا فعالیت روزانه را مختل میکنند، با پزشک مشورت کنید.
هنگام احساس سرگیجه بنشینید یا دراز بکشید و تا بازگشت کامل هوشیاری و تعادل رانندگی نکنید.
کمردرد عارضهٔ شایع و شاخص آلگزافن به شمار نمیرود و هر کمردردی که پس از مصرف دارو ایجاد شود لزوماً ناشی از دارو نیست. زمان شروع درد، مقدار مصرف، داروهای همزمان و علائم همراه را یادداشت کنید و برای بررسی با پزشک یا داروساز در میان بگذارید.
اگر کمردرد چند روز ادامه داشته است، حتی در صورت نبود علائم دیگر، در اولین فرصت برای ارزیابی پزشکی اقدام کنید؛ بهویژه اگر درد پس از شروع دارو ایجاد شده یا رو به تشدید است. دارو را بدون مشورت قطع نکنید.
همراهی کمردرد با تب، سوزش یا خون در ادرار، تهوع شدید، درد پهلو، ضعف تازه در پاها، بیحسی بین پاها یا اختلال در کنترل ادرار و مدفوع به بررسی فوری نیاز دارد. در صورت بروز ضعف یا بیاختیاری تازه، فوراً به اورژانس مراجعه کنید.
آلگزافن معمولاً کمتر از داروهای قدیمی ضدحساسیت خوابآلودگی ایجاد میکند، اما این احتمال صفر نیست. پیش از رانندگی یا کار با دستگاههای خطرناک، تأثیر دارو بر خود را بررسی کنید.
اگر خوابآلودگی یا سرگیجه دارید، این فعالیتها را انجام ندهید. از مصرف همزمان الکل خودداری کنید و مصرف داروهای آرامبخش را به پزشک یا داروساز اطلاع دهید.
حساسیت شدید به خود دارو نادر است. اگر نشانههای زیر بروز کردند، فوراً با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید:
این علائم ممکن است نشانهٔ آنافیلاکسی (واکنش حساسیتی شدید که میتواند تنفس و گردش خون را مختل کند) باشند. برای اثر کردن آلگزافن منتظر نمانید؛ این قرص جای درمان اورژانسی را نمیگیرد.
برخی داروها و نوشیدنیها میتوانند جذب آلگزافن یا مقدار مادهٔ مؤثر آن در خون را تغییر دهند. به همین دلیل، داروهای همراه باید جداگانه بررسی شوند.
آب سیب، پرتقال و گریپفروت میتوانند جذب آلگزافن را کاهش دهند و اثر آن را کمتر کنند. قرص را با آب معمولی مصرف کنید.
برای جبران این اثر، مقدار دارو را افزایش ندهید. اگر این آبمیوهها بخشی از برنامهٔ روزانهٔ شما هستند، زمان مناسب مصرفشان را از داروساز بپرسید.
آنتیاسیدها (داروهای خنثیکنندهٔ اسید معده) اگر حاوی آلومینیوم یا منیزیم باشند، میتوانند جذب آلگزافن را کاهش دهند. آنها را همزمان با آلگزافن مصرف نکنید و فاصلهٔ لازم را طبق بروشور یا نظر داروساز رعایت کنید؛ در بسیاری از راهنماها فاصلهٔ دستکم دو ساعت توصیه میشود.
این توصیه به ترکیبات یادشده مربوط است. برای همهٔ داروهای معده و گوارش نمیتوان یک فاصلهٔ یکسان در نظر گرفت؛ ترکیب دارو را با داروساز بررسی کنید.
اریترومایسین و کتوکونازول میتوانند مقدار مادهٔ مؤثر آلگزافن را در خون افزایش دهند. این موضوع همیشه به معنی ممنوعیت مصرف همزمان نیست، اما باید به پزشک یا داروساز اطلاع داده شود.
فهرست همهٔ داروها و مکملهای خود را ارائه کنید. دو داروی ضدحساسیت را نیز بدون دستور پزشک همزمان مصرف نکنید.
اگر به فکسوفنادین یا یکی از ترکیبات قرص حساسیت شناختهشده دارید، آلگزافن را مصرف نکنید. بیماری کلیوی، کبدی یا قلبی و همچنین بارداری و شیردهی را پیش از مصرف اطلاع دهید.
این شرایط همیشه مانع مصرف نیستند، اما ممکن است به بررسی بیشتر یا تغییر مقدار دارو نیاز داشته باشند.
وقتی کلیهها بهخوبی کار نمیکنند، مادهٔ مؤثر آلگزافن ممکن است مدت بیشتری در بدن بماند. در این شرایط، پزشک معمولاً دوز دارو را کاهش میدهد.
برای بزرگسالان دارای کاهش عملکرد کلیه، دوز شروع توصیهشده ۶۰ میلیگرم یکبار در روز است. بنابراین بیماران کلیوی نباید قرص ۱۲۰ میلیگرمی آلگزافن را خودسرانه مصرف کنند و انتخاب دوز باید با نظر پزشک باشد.
بیماری کلیوی، انجام دیالیز (درمانی برای کمک به دفع مواد زائد در نارسایی شدید کلیه) یا تغییر اخیر وضعیت کلیه را به پزشک اطلاع دهید.
اگر بیماری قلبی یا سابقهٔ تپش قلب دارید، پیش از مصرف آلگزافن به پزشک بگویید. تپش قلب یا ضربان تازه، شدید یا نامنظم پس از مصرف باید بررسی شود.
برخی داروهای رفع گرفتگی بینی میتوانند فشار خون را بالا ببرند. اگر داروی سرماخوردگی هم مصرف میکنید، ترکیبات آن را با داروساز بررسی کنید؛ این مواد بخشی از ترکیب معمول آلگزافن نیستند.
آلگزافن ممکن است واکنش پوست را در آزمایش حساسیت کاهش دهد و بر نتیجه اثر بگذارد. پیش از آزمایش، مصرف آن را به پزشک یا مرکز انجام آزمایش اطلاع دهید.
ممکن است لازم باشد مصرف دارو برای مدتی متوقف شود. زمان دقیق را مرکز آزمایش یا پزشک تعیین میکند؛ برنامهٔ درمان را خودسرانه تغییر ندهید.
در کودکان، سالمندان، دوران بارداری و شیردهی و افراد مبتلا به بیماریهای زمینهای، انتخاب آلگزافن به بررسی دقیقتری نیاز دارد.
اطلاعات انسانی دربارهٔ مصرف مادهٔ مؤثر آلگزافن در بارداری محدود است. پزشک باید با توجه به نیاز به درمان و شرایط مادر، گزینهٔ مناسب را انتخاب کند.
اگر نوزاد نارس یا بیمار است، انتخاب دارو به ارزیابی اختصاصی نیاز دارد.
قرص آلگزافن ۱۲۰ میلیگرمی برای مصرف معمول کودکان زیر ۱۲ سال مناسب نیست و برای بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا تجویز میشود. در کودکان کمسن، شکل دارویی و مقدار مناسب باید بر اساس سن، وزن و دستور پزشک انتخاب شود.
برای کودکان ۶ تا ۱۱ سال، در برخی فرآوردههای مخصوص کودکان مقدار ۳۰ میلیگرم دو بار در روز به کار میرود. در کاهش عملکرد کلیه، مقدار مصرف ممکن است به ۳۰ میلیگرم یکبار در روز کاهش یابد؛ این مقدارها به معنی وجود قرص ۳۰ میلیگرمی آلگزافن نیستند.
پزشک باید شکل دارویی مناسب کودک را انتخاب کند؛ قرص ۱۲۰ میلیگرمی بزرگسالان را خودسرانه تقسیم نکنید. فکسوفنادین برای کودکان زیر ۶ سال نیز فقط باید در شکل دارویی مناسب سن و با دستور پزشک مصرف شود.
در سالمندان، کاهش عملکرد کلیه و مصرف همزمان چند دارو شایعتر است. مقدار آلگزافن بر اساس وضعیت کلیه و سلامت عمومی انتخاب میشود و فقط به سن بستگی ندارد.
پزشک ممکن است پیش از تجویز دوز ۱۲۰ میلیگرمی، بررسی عملکرد کلیه را لازم بداند. سرگیجه، خوابآلودگی یا هر تغییر تازه پس از شروع مصرف را گزارش کنید.
اگر بیماری کبدی دارید، پیش از مصرف آلگزافن به پزشک اطلاع دهید. برای انتخاب مقدار مناسب، وضعیت کبد، عملکرد کلیه و داروهای همراه باید بررسی شوند.
مقدار دارو را فقط به دلیل بیماری کبدی، بدون نظر پزشک کم یا زیاد نکنید.
برای حفظ کیفیت آلگزافن، دمای نگهداری و سایر دستورهای درجشده روی بسته و بروشور همان محصول را رعایت کنید:
حمام و محیطهای مرطوب برای نگهداری دارو مناسب نیستند. دربارهٔ دور ریختن داروی تاریخگذشته یا غیرقابلاستفاده از داروساز راهنمایی بگیرید.
تجربهٔ مصرف آلگزافن در افراد یکسان نیست. برخی افراد کاهش عطسه، آبریزش بینی، خارش یا کهیر را تجربه میکنند و برخی دیگر ممکن است با سردرد، تهوع، سرگیجه، خستگی یا خوابآلودگی روبهرو شوند.
تجربهٔ شخصی بهتنهایی برای تعیین مناسب بودن دوز دارو یا علت یک علامت کافی نیست. اگر پس از شروع آلگزافن علامت تازهای مانند کمردرد پیدا کردهاید، زمان شروع آن، مقدار مصرف و داروهای همزمان را یادداشت کنید و با پزشک یا داروساز در میان بگذارید.
کمردرد شدید یا رو به تشدید، کمردرد همراه با تب، درد پهلو، سوزش یا خون در ادرار، ضعف پاها، بیحسی بین پاها یا اختلال در کنترل ادرار و مدفوع به ارزیابی فوری نیاز دارد.
آلگزافن معمولاً کمتر از داروهای قدیمی ضدحساسیت خوابآلودگی ایجاد میکند، اما ممکن است در بعضی افراد باعث خوابآلودگی یا سرگیجه شود. تا زمانی که تأثیر دارو بر خود را نمیدانید، در فعالیتهای نیازمند تمرکز احتیاط کنید و در صورت خوابآلودگی رانندگی نکنید.
اثر آلگزافن معمولاً حدود یک ساعت پس از مصرف آغاز میشود، اما زمان و میزان بهبود در افراد متفاوت است. برای سریعتر شدن اثر، نوبت اضافه مصرف نکنید.
بله؛ بهتر است مناسب بودن دوز دارو (بهویژه انتخاب بین ۶۰، ۱۲۰ یا ۱۸۰ میلیگرم) و مدت درمان را بررسی کنید. این موضوع در بیماری کلیوی یا قلبی، بارداری، شیردهی و مصرف برای کودک اهمیت بیشتری دارد.
هر سه دارو برای کاهش علائم حساسیت به کار میروند، اما احتمال خوابآلودگی، تداخلها و پاسخ بدن به آنها متفاوت است. آلگزافن معمولاً کمتر از سیتریزین خوابآلودگی ایجاد میکند. بدون دستور پزشک آنها را با هم مصرف نکنید.
مصرف طولانیمدت ممکن است برای کنترل بعضی بیماریها لازم باشد. ادامهٔ درمان باید بر اساس نیاز، میزان بهبود و عوارض احتمالی بازبینی شود. مصرف طولانیمدت بهتنهایی به معنی آسیب کلیه نیست و نیاز به آزمایش را پزشک تعیین میکند.
آلگزافن برای علائم حساسیت است و ویروس سرماخوردگی یا عفونت گلو را درمان نمیکند. تب، گلودرد شدید یا ادامهدار شدن علائم نیازمند بررسی پزشکی است.
خیر؛ مقدار یا تعداد قرصها را خودسرانه افزایش ندهید. پزشک باید علت علائم، نحوهٔ مصرف و احتمال تداخل با آبمیوهها یا داروهای دیگر را بررسی کند.
خیر. اگر کهیر با تورم زبان یا گلو، مشکل تنفس، احساس خفگی یا غش همراه است، فوراً با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرید. برای اثر کردن آلگزافن منتظر نمانید.
من این قرص را خوردم کمر درد گرفتم چند روزه چکار کنم