داروی فلودروکورتیزون یک کورتیکواستروئید مصنوعی با اثرات بسیار قوی مینرالوکورتیکوییدی و اثرات ضعیف گلوکوکورتیکوییدی است. این دارو به صورت عمده برای حفظ تعادل آب و الکترولیت ها در بدن بیماران استفاده می شود.
موارد مصرف تایید شده بیماری آدیسون یا نارسایی اولیه غده فوق کلیوی
- کاربرد اصلی این دارو در درمان جایگزینی در نارسایی اولیه غده آدرنال است. در این حالت، فلودروکورتیزون برای جبران کمبود آلدوسترون تجویز می شود تا از دفع سدیم و احتباس پتاسیم جلوگیری کند. دوز معمول روزانه بسیار پایین است و معمولا همراه با یک گلوکوکورتیکویید مانند هیدروکورتیزون تجویز می شود. پزشک باید فشار خون و سطح الکترولیت های سرم به ویژه پتاسیم و سدیم را به طور منظم پایش کند تا از بروز فشار خون بالا یا افت پتاسیم خون جلوگیری شود.
سندرم آدرنوژنیتال همراه با دفع نمک
- در هیپرپلازی مادرزادی آدرنال که با از دست دادن نمک همراه است، این دارو برای حفظ سدیم و تنظیم حجم خون تجویز می شود. تنظیم دوز در نوزادان و کودکان بر اساس فعالیت رنین پلاسما و سطح الکترولیت ها انجام می گیرد و نیازمند دقت بالای بالینی است.
موارد مصرف خارج برچسب افت فشار خون وضعیتی
- یکی از شایع ترین کاربردهای خارج برچسب این دارو، درمان افت فشار خون وضعیتی شدید در بیماران مبتلا به اختلالات سیستم عصبی خودکار است. این دارو با افزایش احتباس سدیم و آب، حجم پلاسما را افزایش داده و حساسیت عروق را به کاتکول آمین ها بیشتر می کند. پزشک باید بیمار را از نظر ورم محیطی و نارسایی قلبی تحت نظر داشته باشد.
سندرم تاکی کاردی وضعیتی
- در بیمارانی که هنگام ایستادن دچار افزایش شدید ضربان قلب و افت فشار می شوند، فلودروکورتیزون به عنوان یک درمان خط دوم برای افزایش حجم خون کاربرد دارد. مصرف نمک کافی همراه با این دارو برای اثربخشی آن ضروری است.
شوک عفونی مقاوم
- در برخی پروتکل های مراقبت های ویژه، در کنار هیدروکورتیزون، از دوزهای پایین این دارو برای بیمارانی که به احیای مایعات و داروهای منقبض کننده عروق پاسخ نمی دهند، استفاده می شود. این کاربرد در مدیریت بحران های شوک نقش حمایتی دارد.
در تمام این موارد، پایش دقیق بالینی، کنترل مداوم فشار خون، بررسی ورم اندام ها و انجام آزمایش های دوره ای الکترولیت ها توسط پزشک معالج الزامی است.