قرص اسورال 500 میلی گرم

۱. درمان اضافه بار آهن مزمن ناشی از انتقال خون

• این دارو برای بزرگسالان و کودکان بالای ۲ سال که به دلیل دریافت مکرر خون دچار تجمع آهن شده‌اند، تجویز می‌شود.
• نکته بالینی برای پزشک: درمان معمولاً زمانی شروع می‌شود که میزان فریتین سرم به طور مداوم بالای ۱۰۰۰ میکروگرم بر لیتر باشد یا بیمار حدود ۲۰ واحد خون دریافت کرده باشد. هدف درمانی نگهداری فریتین در محدوده ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ واحد است.

۲. درمان اضافه بار آهن در سندرم‌های تالاسمی غیر وابسته به انتقال خون

• این تاییدیه برای بیماران بالای ۱۰ سال است که بدون دریافت خون مداوم، دچار تجمع آهن ناشی از افزایش جذب گوارشی هستند.
• نکته بالینی برای پزشک: شروع درمان در این بیماران حساس‌تر است. توصیه می‌شود زمانی که غلظت آهن کبد بیش از ۵ میلی‌گرم بر گرم وزن خشک کبد باشد یا فریتین سرم از ۳۰۰ واحد فراتر رود، درمان آغاز گردد.

۱. سندرم‌های میلودیسپلاستیک

• بسیاری از بیماران مبتلا به این اختلال به دلیل نیاز به انتقال خون مکرر دچار تجمع آهن می‌شوند که می‌تواند به قلب و کبد آسیب بزند.
• رویکرد بالینی: استفاده از دفراسیروکس در این بیماران با هدف بهبود بقای کلی و کاهش عوارض قلبی انجام می‌شود، به ویژه در بیمارانی که پیش‌آگهی کم‌خطر یا متوسط دارند.

۲. تجمع آهن در بیماری کم‌خونی داسی شکل

• اگرچه درمان اصلی این بیماری متفاوت است، اما در بیمارانی که به دلیل بحران‌های انسدادی مکرر خون دریافت کرده‌اند، دفراسیروکس برای جلوگیری از آسیب ارگان‌های حیاتی ناشی از آهن اضافی کاربرد دارد.

۳. هموکروماتوز ارثی (در موارد خاص)

• در بیمارانی که به دلیل فلبوتومی یا همان فصد خون با محدودیت مواجه هستند (مانند دسترسی سخت عروقی یا کم‌خونی شدید همراه)، کلاته‌کننده‌های خوراکی مثل دفراسیروکس به عنوان یک گزینه جایگزین در نظر گرفته می‌شوند.

۴. کمک به درمان برخی عفونت‌های قارچی (تحقیقاتی)

• برخی شواهد نشان می‌دهند که به دلیل وابستگی قارچ‌های خاص مانند موکورمیکوزیس به آهن برای رشد، استفاده از کلاته‌کننده‌های آهن در کنار داروهای ضدقارچ ممکن است به محدود کردن رشد قارچ کمک کند، هرچند این مورد هنوز در مراحل بررسی‌های دقیق‌تر است.

• پایش عملکر کلیوی و کبدی: قبل از شروع درمان و سپس به صورت ماهیانه، سطح کراتینین سرم، کلیرانس کلیوی و آنزیم‌های کبدی باید بررسی شود. در صورت افزایش پیشرونده کراتینین، کاهش دوز یا قطع موقت دارو الزامی است.
• سمیت گوارشی و چشمی-شنوایی: بیمارانی که تحت درمان طولانی مدت هستند باید سالانه از نظر معاینات چشم‌پزشکی و تست‌های شنوایی‌سنجی بررسی شوند.
• تغییر فرمولاسیون: پزشکان باید آگاه باشند که دوز مصرفی در قرص‌های مخصوص سوسپانسیون با قرص‌های روکش‌دار معمولی متفاوت است (به دلیل تفاوت در فراهمی زیستی)، بنابراین هنگام تعویض نوع قرص، دوز باید مجدداً محاسبه شود.
• تداخلات دارویی: از تجویز همزمان این دارو با سایر کلاته‌کننده‌های آهن یا داروهایی که سمیت کلیوی دارند خودداری کنید. همچنین مصرف همزمان با داروهای ضد اسید حاوی آلومینیوم ممنوع است.