این دارو به عنوان خط اول درمان در عفونت‌های سطحی مجرای خارجی گوش ناشی از میکروارگانیسم‌های حساس، به ویژه سودومونا آئروژینوزا و استافیلوکوک اورئوس تجویز می‌شود. ترکیب دو آنتی‌بیوتیک با مکانیسم‌های متفاوت (مهار سنتز پروتئین و تخریب غشای سلولی) طیف اثر گسترده‌ای ایجاد می‌کند. حضور هیدروکورتیزون نیز به سرعت التهاب، خارش و تورم مجرا را کاهش می‌دهد که این امر به نفوذ بهتر آنتی‌بیوتیک‌ها کمک شایانی می‌کند.
نکته بالینی برای پزشک: پیش از شروع درمان، معاینه دقیق اتوسکوپی برای تایید سلامت پرده صماخ الزامی است. ورود نئومایسین به گوش میانی در صورت پارگی پرده صماخ، با خطر بالای سمیت برگشت‌ناپذیر شنوایی و دهلیزی همراه است. در صورت وجود ترشحات فراوان، پاکسازی مجرای گوش پیش از ریختن قطره، اثربخشی درمان را به شدت افزایش می‌دهد.

از این قطره برای کنترل و درمان عفونت‌های باکتریایی در حفرات ناشی از ماستوئیدکتومی نیز استفاده می‌شود.
نکته بالینی برای پزشک: طول دوره درمان معمولا نباید از ده روز تجاوز کند، زیرا استفاده طولانی‌مدت خطر رشد میکروارگانیسم‌های غیرحساس از جمله قارچ‌ها را به دنبال دارد.

موارد مصرف خارج برچسب

در برخی موارد بالینی، پزشکان از این ترکیب برای درمان ضایعات التهابی و اگزمایی پوست که دچار عفونت ثانویه باکتریایی شده‌اند (در نواحی بسیار محدود) استفاده می‌کنند.
نکته بالینی برای پزشک: با توجه به فرمولاسیون مایع این دارو، استفاده از آن در ضایعات ترشح‌دار یا نواحی چین‌دار پوست می‌تواند خشک‌کننده و موثر باشد. با این حال، به دلیل خطر جذب سیستمیک کورتیکواستروئید و همچنین خطر حساسیت تماسی به نئومایسین، استفاده از آن در سطوح وسیع پوستی یا برای مدت طولانی به هیچ وجه توصیه نمی‌گردد.

گرچه فرمولاسیون چشمی این ترکیب به صورت مجزا وجود دارد، اما در شرایط عدم دسترسی مطلق، برخی متون به استفاده بسیار محتاطانه اشاره کرده‌اند.
نکته بالینی برای پزشک: فرمولاسیون قطره گوش اسیدی‌تر از قطره چشمی است و مواد نگهدارنده متفاوتی دارد؛ لذا ریختن قطره گوش در چشم می‌تواند باعث تحریک شدید، سوزش و آسیب به قرنیه شود و این کاربرد خارج برچسب اکیدا باید از روی استیصال و با در نظر گرفتن خطرات جدی آن صورت گیرد و به صورت روتین ممنوع است.