آمپول زیرجلدی آریکسنت برای اگزما، آسم شدید و التهاب مری تجویز می‌شود. درباره عوارض، دوز، نحوه مصرف و فاصله تزریق، نگهداری دارو، تداخل با کورتون و واکسن و مصرف آن در بارداری بخوانید.
آریکسنت نام تجاری دوپیلومب و یک داروی زیستی از گروه پادتن‌های تک‌دودمانی است. این دارو را شرکت داروسازی آریوژن فارمد در ایران تولید می‌کند و به شکل سرنگ از پیش‌پرشده برای تزریق زیرجلدی عرضه می‌شود.
ماده مؤثر آریکسنت دوپیلومب است. هر سرنگ از پیش‌پرشده، ۲۰۰ میلی‌گرم دوپیلومب در ۱٫۱۴ میلی‌لیتر محلول دارد. غلظت دارو ۱۷۵ میلی‌گرم در هر میلی‌لیتر است.
مواد جانبی دارو شامل آرژنین هیدروکلراید، هیستیدین، پلی‌سوربات ۸۰، سدیم استات تری‌هیدرات، ساکاروز، اسید استیک و آب تزریقی است. هر دوز کمتر از یک میلی‌مول سدیم دارد و عملاً فاقد سدیم محسوب می‌شود.
در صورت حساسیت شناخته‌شده به دوپیلومب یا هر یک از مواد جانبی، نباید از آریکسنت استفاده کرد. پلی‌سوربات ۸۰ نیز در موارد نادر می‌تواند واکنش حساسیتی شدید ایجاد کند.
آریکسنت به بخشی از گیرنده اینترلوکین ۴ متصل می‌شود و فعالیت دو پیام‌رسان التهابی مهم، یعنی اینترلوکین ۴ و اینترلوکین ۱۳، را کاهش می‌دهد. این دو ماده در ایجاد التهاب نوع ۲ نوعی التهاب مرتبط با برخی بیماری‌های پوستی، تنفسی و گوارشی نقش دارند.
آریکسنت با کاهش این التهاب می‌تواند علائم پوستی، تنفسی یا گوارشی را در بیماران مناسب کاهش دهد. این دارو برای درمان فوری حمله آسم یا بیماری انسدادی مزمن ریه کاربرد ندارد.
آریکسنت برای برخی بیماری‌های التهابی مزمن تجویز می‌شود. انتخاب این دارو به تشخیص، شدت بیماری، سن، وزن و پاسخ فرد به درمان‌های قبلی بستگی دارد.
آریکسنت با کاهش فعالیت اینترلوکین ۴ و ۱۳، التهاب پوست، راه‌های هوایی و مری را در بیماران مناسب کم می‌کند. در اگزما، کاهش خارش و ضایعات پوستی؛ در آسم، کنترل بهتر بیماری و کاهش تشدیدها؛ و در التهاب ائوزینوفیلی مری، کاهش التهاب و مشکلات بلع از اهداف درمان هستند.
پاسخ افراد به آریکسنت یکسان نیست و این دارو برای هر نوع التهاب یا هر بیماری مناسب نیست.
مانند هر داروی زیستی، آریکسنت نیز ممکن است عوارض ایجاد کند. احتمال و شدت این عوارض به بیماری، سن و شرایط جسمی فرد بستگی دارد.
در صورت شدید، ماندگار یا رو به تشدید شدن عوارض، پزشک را مطلع کنید.
تورم ناگهانی صورت، لب، دهان، زبان یا گلو، خارش، قرمزی یا تورم پلک، التهاب قرنیه، خشکی چشم، جوش یا قرمزی صورت و زخم قرنیه از عوارض احتمالی آریکسنت هستند. عوارض چشمی در افراد مبتلا به درماتیت آتوپیک بیشتر گزارش شده‌اند.
واکنش حساسیتی شدید ممکن است از چند دقیقه تا ۷ روز پس از تزریق رخ دهد. در صورت تنگی نفس، مشکل بلع، تورم صورت یا گلو، کهیر گسترده، خارش شدید، ضعف ناگهانی یا احساس غش، فوراً به اورژانس مراجعه کنید.
قرمزی جدید یا تشدیدشونده چشم، درد چشم یا تاری دید نیز باید سریعاً به پزشک اطلاع داده شود. اگر به عفونت انگلی مبتلا هستید، درمان آن باید پیش از شروع آریکسنت انجام شود.
علائم شبیه آنفلوانزا، گزگز یا بی‌حسی اندام‌ها یا تشدید علائم ریوی همراه با جوش پوستی ممکن است به بررسی فوری افزایش ائوزینوفیل‌ها نیاز داشته باشد.
افزایش وزن و خواب‌آلودگی از عوارض شاخص و شایع آریکسنت نیستند. در صورت بروز این علائم، داروهای همزمان، بیماری‌های دیگر و اختلال خواب باید بررسی شوند.
دوز دارو را تغییر ندهید و درمان را بدون نظر پزشک متوقف نکنید.
آریکسنت فقط زیر پوست تزریق می‌شود. پزشک مقدار دارو و فاصله تزریق را بر اساس بیماری، سن و وزن تعیین می‌کند.
محل تزریق می‌تواند شکم، به‌جز ناحیه اطراف ناف، ران یا بخش خارجی بازو باشد. تزریق در بازو بهتر است توسط فرد آموزش‌دیده انجام شود.
در هر نوبت محل تزریق را تغییر دهید. از پوست قرمز، کبود، زخمی، سفت یا عفونی برای تزریق استفاده نکنید.
تزریق در منزل فقط پس از آموزش پزشک یا پرستار انجام شود. سرنگ را حداکثر ۳۰ دقیقه پیش از تزریق از یخچال خارج کنید تا به دمای اتاق برسد. آن را تکان ندهید و با مایکروویو یا آب داغ گرم نکنید.
آریکسنت را در دمای ۲ تا ۸ درجه سانتی‌گراد، داخل جعبه اصلی و دور از نور نگهداری کنید. دارو نباید یخ بزند یا تکان داده شود و باید دور از دید و دسترس کودکان باشد.
پیش از مصرف، تاریخ انقضا و ظاهر محلول را بررسی کنید.
دوز آریکسنت را پزشک بر اساس بیماری، سن و وزن تعیین می‌کند. دوزهای زیر نباید به‌عنوان دستور شخصی مصرف شوند.
در درماتیت آتوپیک بزرگسالان، دوز آغازین معمولاً ۶۰۰ میلی‌گرم و دوز نگهدارنده معمولاً ۳۰۰ میلی‌گرم هر دو هفته است. در کودکان، دوز ممکن است ۲۰۰ یا ۳۰۰ میلی‌گرم هر چهار هفته یا ۲۰۰ تا ۳۰۰ میلی‌گرم هر دو هفته باشد.
در آسم شدید بزرگسالان و نوجوانان، دوز آغازین ممکن است ۴۰۰ یا ۶۰۰ میلی‌گرم و دوز نگهدارنده ۲۰۰ یا ۳۰۰ میلی‌گرم هر دو هفته باشد. در کودکان ۶ تا ۱۱ سال، دوز بر اساس وزن تعیین می‌شود و ممکن است ۲۰۰ یا ۳۰۰ میلی‌گرم هر دو تا چهار هفته باشد.
در ازوفاژیت ائوزینوفیلیک، دوز بر اساس وزن از ۲۰۰ میلی‌گرم هر دو هفته تا ۳۰۰ میلی‌گرم هفتگی متغیر است. در کهیر مزمن نیز مقدار دارو بر اساس سن و وزن تعیین می‌شود و بزرگسالان برنامه درمانی متفاوتی دارند.
اگر در درماتیت آتوپیک پس از ۱۶ هفته یا در کهیر مزمن پس از ۲۴ هفته پاسخ کافی وجود نداشته باشد، پزشک درباره ادامه درمان تصمیم می‌گیرد.
فاصله تزریق ممکن است هر دو هفته، هر چهار هفته یا در برخی بیماران مبتلا به ازوفاژیت ائوزینوفیلیک هر هفته باشد. این فاصله باید مطابق نسخه رعایت شود و تغییر آن بدون نظر پزشک ایمن نیست.
در صورت فراموش کردن یک نوبت، زمان تزریق جبرانی به فاصله زمانی سپری‌شده و برنامه درمانی بستگی دارد. از تزریق دو دوز همزمان خودداری کنید و برای تعیین زمان نوبت بعدی با پزشک یا داروساز تماس بگیرید.
در صورت تزریق اشتباهی دوز اضافی، هرچه سریع‌تر با پزشک، مرکز درمانی یا اورژانس تماس بگیرید. تنگی نفس، تورم، کهیر، ضعف شدید یا هر علامت غیرمعمول پس از تزریق به ارزیابی فوری نیاز دارد.
آریکسنت برای برخی افراد مبتلا به درماتیت آتوپیک متوسط تا شدید که به درمان فراتر از داروهای موضعی نیاز دارند، تجویز می‌شود. مرطوب‌کننده‌ها، مراقبت پوستی و درمان‌های موضعی ممکن است همچنان بخشی از برنامه درمان باشند.
آریکسنت با کاهش فعالیت اینترلوکین ۴ و ۱۳، التهاب مرتبط با اگزما را کم می‌کند. کاهش خارش ممکن است در هفته‌های نخست آغاز شود، اما ارزیابی کامل پاسخ به چند هفته تا چند ماه زمان نیاز دارد.
اگر پس از ۱۶ هفته پاسخ کافی مشاهده نشود، پزشک ادامه درمان را ارزیابی می‌کند.
آریکسنت می‌تواند خارش، قرمزی، التهاب، پوسته‌ریزی، ضخیم شدن پوست و زخم‌های ناشی از خاراندن را در افراد پاسخ‌دهنده کاهش دهد. مراقبت منظم از پوست و درمان‌های موضعی باید طبق برنامه پزشک ادامه یابد.
قرمزی، خارش، خشکی یا درد چشم در فرد مبتلا به اگزما باید جدی گرفته شود.
آریکسنت درمان نگهدارنده برخی افراد ۶ سال و بالاتر مبتلا به آسم شدید با التهاب نوع ۲ است که با درمان‌های موجود کنترل نشده‌اند. این دارو باید همراه سایر داروهای آسم مصرف شود و برای درمان حمله آسم کاربرد ندارد.
در افراد مناسب، آریکسنت ممکن است به کاهش تنگی نفس، خس‌خس، سرفه و تشدیدهای آسم کمک کند. برای حمله ناگهانی آسم از داروی نجات‌بخش تجویزشده استفاده کنید و آریکسنت را جایگزین آن نکنید.
تنگی نفس شدید، تورم گلو، کهیر یا کبودی لب‌ها نیازمند مراجعه فوری به اورژانس است.
مصرف آریکسنت در بارداری فقط پس از ارزیابی پزشک انجام شود، زیرا شواهد انسانی درباره ایمنی آن محدود است. فرد باردار یا فردی که قصد بارداری دارد باید پزشک را مطلع کند و نباید دارو را خودسرانه شروع یا قطع کند.
شواهد درباره مصرف آریکسنت در شیردهی محدود است. تصمیم درباره ادامه شیردهی باید با پزشک و بر اساس وضعیت مادر، شدت بیماری و سن نوزاد گرفته شود. قطع شیردهی یا دارو بدون مشورت پزشک توصیه نمی‌شود.
کاربرد آریکسنت در کودکان به بیماری و وزن بستگی دارد: درماتیت آتوپیک از ۶ ماهگی، آسم از ۶ سالگی، ازوفاژیت ائوزینوفیلیک از یک سالگی با وزن حداقل ۱۵ کیلوگرم و کهیر مزمن از ۲ سالگی، طبق شرایط بروشور دارو، مطرح است.
ایمنی و اثربخشی دارو در سنین پایین‌تر مشخص نیست. در سالمندان نیز بیماری‌های همراه و داروهای همزمان باید بررسی شوند.
معمولاً برای اختلال کبدی یا کلیوی کاهش دوز مشخصی تعیین نشده است، اما شواهد درباره نارسایی شدید محدود است. بیماری کبدی، بیماری کلیوی، دیالیز و داروهای همزمان را پیش از درمان به پزشک اطلاع دهید.
دوپیلومب در برخی نظام‌های درمانی برای التهاب مزمن بینی و سینوس همراه با پولیپ بینی کاربرد دارد. استفاده از آریکسنت برای این بیماری به مجوز فرآورده و تشخیص پزشک بستگی دارد و نباید خودسرانه انجام شود.
آریکسنت برای برخی افراد مبتلا به ازوفاژیت ائوزینوفیلیک تجویز می‌شود. این بیماری می‌تواند با دشواری بلع، گیر کردن غذا یا درد هنگام بلع همراه باشد.
دوز دارو بر اساس سن و وزن تعیین می‌شود. در صورت گیر کردن غذا یا ناتوانی در بلع، مراجعه فوری پزشکی لازم است.
آریکسنت ممکن است همراه کورتون‌های موضعی، استنشاقی یا خوراکی و آنتی‌هیستامین‌ها مصرف شود. کاهش یا قطع کورتون، به‌ویژه کورتون خوراکی، باید فقط با نظر پزشک و به‌تدریج انجام شود.
آریکسنت معمولاً در کنار داروهای کنترل‌کننده آسم مصرف می‌شود و جایگزین اسپری نجات‌بخش یا کورتون استنشاقی نیست. فهرست همه داروهای آسم و داروهای زیستی خود را به پزشک ارائه کنید.
پیش از دریافت واکسن، به‌خصوص واکسن زنده یا زنده تضعیف‌شده، با پزشک مشورت کنید. تداخل مستقیم شناخته‌شده‌ای با الکل وجود ندارد، اما الکل ممکن است علائم آسم، رفلاکس، کهیر یا بیماری پوستی را در برخی افراد تشدید کند.
سردرد، تهوع و دل‌درد از عوارض شاخص و شایع آریکسنت نیستند. علائم شدید یا مداوم، استفراغ مکرر، تب، زردی، مدفوع سیاه، تورم صورت یا اختلال تنفس باید فوراً بررسی شوند.
آریکسنت زیر پوست تزریق می‌شود و تماس مستقیمی با معده ندارد. ناراحتی گوارشی علت‌های مختلفی دارد؛ در صورت تداوم علائم یا همراهی آن با دشواری بلع، پزشک را مطلع کنید.
درد، قرمزی، تورم، خارش و کبودی محل تزریق شایع است. قرمزی منتشر، درد شدید، ترشح، تب یا همراهی این علائم با تنگی نفس و تورم صورت نیازمند بررسی فوری است.
آریکسنت معمولاً وابستگی یا علائم ترک ایجاد نمی‌کند، اما پس از قطع آن ممکن است بیماری زمینه‌ای دوباره فعال شود. زمان قطع یا شروع مجدد درمان باید با نظر پزشک تعیین شود.
قطع کورتون‌های همزمان، به‌ویژه کورتون خوراکی، موضوعی جداگانه است و نباید خودسرانه انجام شود.
آریکسنت داروی مخدر و اعتیادآور نیست. بازگشت خارش، کهیر، التهاب یا تنگی نفس پس از قطع دارو معمولاً ناشی از فعال شدن دوباره بیماری است، نه وابستگی.
شروع اثر به بیماری و شرایط فردی بستگی دارد و ممکن است از هفته‌های نخست آغاز شود. بااین‌حال، ارزیابی کامل پاسخ معمولاً چند هفته تا چند ماه زمان می‌برد. آریکسنت برای رفع فوری حمله آسم نیست.
دوپیلومب دارویی طولانی‌اثر است و سریع از بدن خارج نمی‌شود. مدت باقی ماندن دارو و تداوم اثر آن در افراد مختلف متفاوت است. بنابراین فاصله تزریق را بر اساس بهتر شدن علائم تغییر ندهید.
آزمایش واحدی برای همه بیماران لازم نیست. پزشک ممکن است بر اساس بیماری، شمارش ائوزینوفیل‌ها، شمارش کامل خون، عملکرد ریه، سابقه عفونت انگلی، مشکلات چشمی، حساسیت‌ها و داروهای همزمان را بررسی کند.
در صورت وجود بیماری زمینه‌ای، ممکن است آزمایش‌های کبد و کلیه نیز درخواست شود.
آریکسنت و دوپیکسنت نام‌های تجاری فرآورده‌های حاوی دوپیلومب هستند. آریکسنت توسط شرکت داروسازی آریوژن فارمد تولید می‌شود و ممکن است از نظر شکل ارائه، غلظت، مواد جانبی، ابزار تزریق و مجوزهای مصرف با دوپیکسنت تفاوت داشته باشد.
جایگزینی این فرآورده‌ها باید توسط پزشک یا داروساز تأیید شود.
دوپیلومب نام ماده مؤثر و آریکسنت نام تجاری آن است؛ بنابراین ماده مؤثر اصلی یکسان است. تفاوت فرآورده‌ها می‌تواند به شرکت سازنده، مواد جانبی، غلظت، سرنگ و دستور مصرف مربوط باشد. شباهت نام، مجوز تغییر فرآورده یا دوز نیست.
جایگزین آریکسنت به نوع و شدت بیماری، سن، وزن، پاسخ درمانی و دسترسی به دارو بستگی دارد. ممکن است فرآورده دیگری از دوپیلومب، دارویی با مسیر اثر متفاوت، کورتون، آنتی‌هیستامین یا درمان موضعی بررسی شود.
شروع داروی جایگزین و توقف آریکسنت باید طبق برنامه پزشک انجام شود.
دوپیکسنت یک برند بین‌المللی مرتبط با دوپیلومب است. فرآورده‌های مشابه ممکن است مقدار دارو، غلظت یا ابزار تزریق متفاوت داشته باشند. پیش از جایگزینی، نام فرآورده، مقدار دارو و روش نگهداری آن را بررسی کنید.
برخی بیماران ابتدا کاهش خارش و سپس کاهش التهاب و ضایعات پوستی را تجربه می‌کنند، اما سرعت و میزان پاسخ در افراد متفاوت است. مراقبت پوستی، درمان‌های موضعی و بیماری‌های همراه بر نتیجه اثر دارند.
تجربه یک بیمار، اثربخشی یا ایمنی آریکسنت را برای دیگران تضمین نمی‌کند.
در بیماران مناسب، ممکن است تعداد تشدیدهای آسم، تنگی نفس و نیاز به کورتون خوراکی کاهش یابد. آریکسنت برای حمله ناگهانی آسم نیست و داروهای استنشاقی نباید فقط به دلیل بهبود علائم قطع شوند.
نظرات کاربران جایگزین شواهد پزشکی و ارزیابی پزشک نیستند. تفاوت در تشخیص، شدت بیماری، دوز و داروهای همزمان باعث تجربه‌های متفاوت می‌شود.
تورم صورت یا گلو، اختلال تنفس، کهیر گسترده، ضعف شدید، درد چشم یا تاری دید نیازمند توجه فوری است.
آریکسنت سرنگ زیرجلدی حاوی دوپیلومب است و برای برخی افراد مبتلا به اگزمای آتوپیک، آسم شدید با التهاب نوع ۲، ازوفاژیت ائوزینوفیلیک و کهیر خودبه‌خودی مزمن تجویز می‌شود.
آریکسنت زیر پوست شکم، ران یا بخش خارجی بازو تزریق می‌شود. تزریق در منزل فقط پس از آموزش کادر درمان انجام شود. سرنگ باید حداکثر ۳۰ دقیقه پیش از مصرف از یخچال خارج شود و نباید تکان داده یا با حرارت گرم شود.
آریکسنت در بیماران مناسب می‌تواند به کنترل بیماری کمک کند، اما ممکن است باعث واکنش محل تزریق، عوارض چشمی، تبخال، درد مفصل یا افزایش ائوزینوفیل‌ها شود. واکنش حساسیتی شدید، تورم ناگهانی صورت یا گلو و مشکلات جدی چشم نیازمند مراجعه فوری هستند.
خواب‌آلودگی و افزایش وزن از عوارض شاخص آریکسنت نیستند. در صورت بروز این علائم، علت‌های دیگر و داروهای همزمان باید بررسی شوند.
آریکسنت معمولاً اعتیاد یا علائم ترک ایجاد نمی‌کند، اما بیماری زمینه‌ای ممکن است پس از قطع دوباره فعال شود. درباره قطع، ادامه یا شروع مجدد درمان با پزشک مشورت کنید.
