موارد مصرف تایید شدهداروی پرامپانل به عنوان اولین و تنها داروی ضد صرع با مکانیسم مهار غیر رقابتی گیرنده های گلوتامات از نوع آمپا در سیستم عصبی مرکزی شناخته می شود. موارد مصرف تایید شده این دارو شامل موارد زیر است:
تشنج های با شروع کانونی
- این دارو به عنوان درمان کمکی برای تشنج های با شروع کانونی، با یا بدون پیشرفت به تشنج های تونیک کلونیک ژنرالیزه ثانویه، در بیماران صرعی که سن آن ها 4 سال و بالاتر است، تایید شده است. در کاربرد بالینی، پزشکان می توانند این دارو را برای بیمارانی که با یک یا چند داروی ضد صرع دیگر کنترل مناسبی نداشته اند تجویز کنند. با توجه به نیمه عمر طولانی دارو، مصرف آن به صورت یک بار در روز هنگام خواب توصیه می شود که این امر باعث افزایش پذیرش درمانی بیمار می گردد. شروع دارو باید با دوز پایین انجام شود و افزایش دوز باید با فواصل حداقل یک تا دو هفته ای صورت گیرد تا تحمل پذیری سیستم عصبی ارزیابی شود.
تشنج های تونیک کلونیک ژنرالیزه اولیه
- پرامپانل همچنین به عنوان درمان کمکی برای کنترل تشنج های تونیک کلونیک ژنرالیزه اولیه در بیماران مبتلا به صرع که سن آن ها 12 سال و بالاتر است، اندیکاسیون دارد. در این گروه از بیماران، مکانیسم اثر متفاوت دارو می تواند پوشش درمانی گسترده تری ایجاد کند. پزشک باید در نظر داشته باشد که در صورت وجود نارسایی های کبدی یا کلیوی، تنظیم دوز و پایش دقیق بالینی الزامی است.
موارد مصرف خارج برچسبعلاوه بر اندیکاسیون های رسمی، شواهد بالینی و گزارش های تخصصی نشان دهنده کاربرد های موثر این دارو در شرایط بالینی پیچیده تر است که در زیر به آن ها اشاره می شود:
صرع پایدار مقاوم به درمان
- در مدیریت بالینی بیماران مبتلا به صرع پایدار یا استاتوس اپی لپتیکوس که به دارو های خط اول و خط دوم پاسخ نمی دهند، پرامپانل به عنوان یک گزینه درمانی نجات بخش مورد استفاده قرار می گیرد. اگرچه این دارو فرمولاسیون وریدی ندارد، اما تجویز آن از طریق لوله معده در بخش مراقبت های ویژه توانسته است در شکستن چرخه تشنج های مقاوم بسیار موثر واقع شود. مهار گیرنده های آمپا در فاز های طولانی شده تشنج نقش کلیدی ایفا می کند.
صرع های میوکلونیک پیش رونده
- برخی مطالعات و گزارش های موردی حاکی از آن است که پرامپانل در کنترل تشنج ها و پرش های عضلانی در سندرم های نادر صرع میوکلونیک پیش رونده اثربخشی قابل توجهی دارد. از آنجا که گزینه های درمانی در این بیماری های پیش رونده بسیار محدود است، پزشکان متخصص مغز و اعصاب ممکن است از این دارو به عنوان درمان کمکی برای کاهش شدت پرش ها و بهبود عملکرد حرکتی بیمار استفاده نمایند.
