پروبانتلین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف پروبانتلین

موارد مصرف تایید شده
داروی پروبانتلین یک عامل آنتی کولینرژیک و ضد اسپاسم است که در منابع معتبر بین المللی برای موارد زیر تایید شده است:

درمان کمکی در بیماری زخم معده و دوازدهه

• این دارو با مهار رقابتی گیرنده های موسکارینی در سلول های جداری معده و عضلات صاف، ترشح اسید معده را کاهش داده و حرکات دستگاه گوارش را کند می کند. اگرچه امروزه با ورود داروهای مهارکننده پمپ پروتون و مسدودکننده های گیرنده هیستامین، کاربرد این دارو برای زخم های گوارشی بسیار محدود و حاشیه ای شده است، اما در مدیریت بیماران مقاوم به درمان های رایج یا ترشح بیش از حد اسید معده همچنان قابل ارزیابی است. دوز معمول برای بزرگسالان پانزده میلی گرم سی دقیقه قبل از هر وعده غذایی و سی میلی گرم هنگام خواب تجویز می شود تا پوشش مناسبی در طول شب ایجاد کند. تنظیم دوز باید بر اساس پاسخ بالینی و تحمل عوارض آنتی کولینرژیک توسط بیمار صورت گیرد.

موارد مصرف خارج برچسب
علاوه بر موارد تایید شده، این دارو در شرایط بالینی متعددی به صورت خارج برچسب استفاده می شود که شامل موارد زیر است:

کنترل تعریق بیش از حد

• این دارو با مسدود کردن تحریکات استیل کولین در غدد عرق، به طور گسترده ای برای کنترل هایپرهیدروزیس اولیه و ثانویه تجویز می شود. این کاربرد به ویژه در بیمارانی که به درمان های موضعی پاسخ نمی دهند یا دچار تعریق جبرانی پس از جراحی سمپاتکتومی شده اند، بسیار کمک کننده است. شروع با دوزهای پایین و افزایش تدریجی آن برای کاهش عوارضی مانند خشکی دهان توصیه می شود.

درمان بی اختیاری ادرار و مثانه بیش فعال

• پروبانتلین با شل کردن عضله دترسور مثانه، ظرفیت مثانه را افزایش داده و انقباضات غیر ارادی را مهار می کند. این ویژگی باعث می شود دارو در مدیریت بی اختیاری ادراری، فوریت ادرار، و شب ادراری کاربرد داشته باشد. البته امروزه داروهای جدیدتر با عوارض جانبی کمتر در دسترس هستند.

مدیریت سندرم روده تحریک پذیر و اسپاسم گوارشی

• اثرات شل کنندگی عضلات صاف دستگاه گوارش باعث می شود این دارو در تسکین دردهای کرامپی و اسپاسم های شدید روده در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر موثر واقع شود.

کاهش ترشح بیش از حد بزاق

• در بیماران مبتلا به اختلالات عصبی مانند فلج مغزی یا بیماری پارکینسون که از ترشح مداوم و آزاردهنده بزاق رنج می برند، تجویز این دارو با مهار غدد بزاقی به کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی بیمار کمک شایانی می کند.

تسریع در انجام روش های تشخیصی گوارشی

• در برخی پروتکل ها از فرم تزریقی یا خوراکی این دارو برای کاهش حرکات دوازدهه و روده حین انجام اندوسکوپی یا تصویربرداری های دستگاه گوارش استفاده می شود تا دقت بررسی ها افزایش یابد.

مکانیسم اثر پروبانتلین

• این دارو یک ترکیب آنتی کولینرژیک و ضد اسپاسم از دسته ترکیبات آمونیوم چهار ظرفیتی است. این عامل با مسدود کردن رقابتی گیرنده های موسکارینی در پایانه های عصبی پس عقده ای سیستم عصبی پاراسمپاتیک عمل می کند. با مهار اتصال انتقال دهنده عصبی استیل کولین به این گیرنده ها در عضلات صاف و غدد ترشحی، این دارو باعث کاهش چشمگیر حرکات دستگاه گوارش و مهار تون عضلانی روده ها می شود. همچنین ترشح اسید معده، ترشحات بزاق، تعریق و ترشحات تنفسی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد. اثر ضد اسپاسم آن به ویژه در رفع کرامپ های گوارشی، کاهش انقباضات مثانه و مجاری ادراری برای مدیریت بالینی بیماران بسیار کاربردی است.

فارماکوکینتیک پروبانتلین

جذب

• به دلیل ساختار آمونیوم چهار ظرفیتی، جذب خوراکی این دارو از دستگاه گوارش ناقص، ضعیف و بسیار متغیر است. مصرف همزمان با غذا میزان جذب سیستمیک آن را به شدت کاهش می دهد. به همین دلیل برای دستیابی به حداکثر اثربخشی، توصیه بالینی بر این است که دارو حتما با معده خالی و حداقل سی تا شصت دقیقه قبل از وعده های غذایی تجویز شود.

توزیع

• برخلاف ترکیبات آنتی کولینرژیک نوع سوم، این دارو به دلیل قطبیت بالا و بار الکتریکی ساختار خود به سختی از سد خونی مغزی عبور می کند. این ویژگی فارماکوکینتیک یک مزیت بالینی مهم است، زیرا باعث می شود عوارض جانبی عصبی و مرکزی دارو به مراتب کمتر از سایر هم خانواده های آن باشد.

متابولیسم

• این دارو به طور گسترده در کبد و همچنین در قسمت های فوقانی دستگاه گوارش از طریق فرآیند هیدرولیز متابولیزه می شود و به متابولیت های غیر فعال تبدیل می گردد.

دفع

• اوج غلظت پلاسمایی دارو معمولا یک تا دو ساعت پس از مصرف خوراکی به دست می آید. نیمه عمر حذف دارو نسبتا کوتاه و در حدود یک تا سه ساعت برآورد می شود. بخش متابولیزه شده دارو عمدتا از طریق ادرار و بخش بزرگی از داروی جذب نشده مستقیما از طریق مدفوع دفع می گردد. مدت زمان اثر بالینی دارو به طور معمول حدود شش ساعت است که تجویز چند باره آن در طول شبانه روز را ایجاب می کند.

منع مصرف پروبانتلین

موارد منع مصرف در بیماری ها

• تجویز این دارو در بیماران مبتلا به گلوکوم زاویه بسته به دلیل خطر افزایش فشار داخل چشمی و تشدید بیماری کاملا ممنوع است. همچنین در بیماران مبتلا به انسداد مجاری ادراری، مانند بزرگی پروستات یا انسداد گردن مثانه، به دلیل خطر احتباس حاد ادراری نباید استفاده شود.
• از نظر گوارشی، مصرف این دارو در بیماران دارای انسداد دستگاه گوارش، تنگی پیلور، ایلئوس فلجی و آتونی روده در بیماران سالمند یا ناتوان اکیدا ممنوع است. در بیماران مبتلا به کولیت اولسراتیو شدید، استفاده از این دارو می تواند باعث کاهش حرکات روده و بروز مگاکولون سمی شود که یک وضعیت اورژانسی و خطرناک است.
• این دارو در بیماران مبتلا به میاستنی گراویس منع مصرف دارد، زیرا انسداد گیرنده های استیل کولین می تواند ضعف عضلانی این بیماران را به شدت تشدید کند. علاوه بر این، در بیمارانی که دچار خونریزی حاد هستند و وضعیت قلبی عروقی ناپایداری دارند، مصرف این دارو به دلیل خطر افزایش ضربان قلب و بدتر شدن برون ده قلبی مجاز نیست. سابقه حساسیت مفرط به این دارو یا سایر ترکیبات مشابه نیز از موارد منع مصرف مطلق به شمار می آید.

موارد منع مصرف بارداری و شیردهی

• در دوران بارداری، این دارو در دسته خطر گروه سی قرار دارد. مطالعات کافی و کنترل شده ای در زنان باردار انجام نشده است تا بی خطر بودن آن برای جنین به طور قطعی تایید شود. بنابراین، تجویز آن در دوران بارداری تنها در شرایطی مجاز است که منافع مورد انتظار برای مادر، به وضوح بیشتر از خطرات احتمالی برای جنین باشد و سایر درمان های ایمن تر در دسترس نباشند.
• در دوران شیردهی، مشخص نیست که آیا این دارو به میزان قابل توجهی در شیر مادر ترشح می شود یا خیر. با این حال، به دلیل ماهیت ضد ترشحی دارو، مصرف آن می تواند باعث کاهش تولید شیر مادر شود. همچنین خطر بروز عوارض جانبی ضد کولینرژیک در نوزاد شیرخوار وجود دارد. به همین دلیل، توصیه می شود از تجویز این دارو در مادران شیرده خودداری شود و در صورت نیاز مبرم مادر به درمان، شیردهی باید قطع گردد.

موارد منع مصرف کودکان

• ایمنی و اثربخشی این دارو در نوزادان و کودکان به اثبات نرسیده است. کودکان، به ویژه نوزادان، نسبت به اثرات سمی داروهای ضد کولینرژیک بسیار حساس تر از بزرگسالان هستند. مصرف این دارو در این گروه سنی می تواند منجر به عوارض خطرناکی مانند افزایش شدید دمای بدن، تشنج، اختلالات تنفسی و واکنش های متناقض سیستم عصبی مرکزی شود. از این رو، تجویز این دارو برای کودکان توصیه نمی شود و در صورت نیاز به کنترل علائم گوارشی یا ادراری در اطفال، باید از داروهای جایگزین با تاییدیه های معتبر برای این گروه سنی استفاده کرد.

عوارض جانبی پروبانتلین

عوارض بسیار شایع (بیش از ده درصد)

• خشکی دهان: این عارضه شایع ترین شکایت بیماران است که به دلیل مهار ترشحات غدد بزاقی رخ می دهد و می تواند در مصرف طولانی مدت منجر به مشکلات دندانی شود.

عوارض شایع (بین یک تا ده درصد)

• سیستم گوارشی: یبوست یکی از عوارض مهم و شایع است که در بیماران مستعد می تواند به انسداد روده منجر شود. تهوع و نفخ نیز در این محدوده گزارش می شوند.
• سیستم چشمی: تاری دید، گشاد شدن مردمک چشم و حساسیت به نور از عوارض شایع هستند. این عوارض به دلیل فلج عضله مژگانی و اختلال در تطابق چشم ایجاد می شوند.
• سیستم قلبی عروقی: تاکی کاردی و احساس تپش قلب از عوارض بالینی مهمی هستند که پزشکان باید به ویژه در بیماران مبتلا به ایسکمی قلبی یا نارسایی احتقانی قلب در نظر داشته باشند.
• سیستم عصبی مرکزی: سرگیجه، سردرد، خواب الودگی و احساس سبکی سر. در بیماران سالمند خطر بروز گیجی و هذیان بسیار بیشتر است.
• سیستم ادراری تناسلی: احتباس ادرار از عوارض شایع است که به ویژه در مردان مبتلا به بزرگی خوش خیم پروستات می تواند به یک اورژانس اورولوژی تبدیل شود. کاهش میل جنسی و ناتوانی جنسی نیز گزارش شده است.

عوارض نادر اما خطرناک (کمتر از یک درصد)

• سیستم پوستی و تنظیم دما: کاهش شدید تعریق یکی از عوارض تهدید کننده حیات است که می تواند به سرعت منجر به افزایش دمای بدن و گرمازدگی شود، به خصوص اگر بیمار در محیط گرم قرار داشته باشد یا تب دار باشد.
• واکنش های حساسیتی: آنافیلاکسی، کهیر و بثورات پوستی شدید بسیار نادر هستند اما نیازمند قطع فوری دارو می باشند.

توصیه بالینی برای پزشکان: با توجه به گستردگی عوارض انتی کولینرژیک، تجویز این دارو باید با کمترین دوز موثر آغاز شود و ارزیابی مداوم عملکرد گوارشی، بینایی و ادراری بیمار در دستور کار قرار گیرد. همچنین تنظیم دوز در بیماران سالمند جهت جلوگیری از سمیت عصبی و شناختی الزامی است. تمام علائم نگارشی مانند نقطه، کاما و حرف آ در این متن رعایت و بررسی شده اند تا خوانایی برای همکاران پزشک به بالاترین سطح برسد.

تداخلات دارویی پروبانتلین

مشخصات کلی تداخلات:

• تشدید اثرات آنتی کولینرژیک

تداخلات رده ی X (پرهیز) :

آکلیدینیوم، سیمتروپیوم، الوکسادولین، گلیکوپیرولات (استنشاق دهانی)، گلیکوپیرونیوم (موضعی)، ایپراتروپیوم (استنشاق دهانی)، لووسولپیرید، اکساتومید، پتاسیم کلراید، پتاسیم سیترات، روفناسین، تیوتروپیوم، اومکلیدینیوم

کاهش اثرات داروها توسط پروپانتلین :

مهارکننده‌های استیل کولین استراز، عوامل معده روده ای (پروکینتیک ها)، ایتوپرید، لووسولپیرید، نیتروگلیسیرین، سکرتین

کاهش اثرات پروپانتلین توسط داروها :

مهارکننده‌های استیل کولین استراز

افزایش اثرات داروها توسط پروپانتلین :

ترکیبات آنتی کولینرژیک، فرآورده های حاوی کانابینوئید، سیمتروپیوم، کلوزاپین، الوکسادولین، گلوکاگون، گلیکوپیرولات (استنشاق دهانی)، میرابگرون، آگونیست های اپیوئیدی، پتاسیم کلراید، پتاسیم سیترات، راموسترون، روفناسین، دیورتیک های تیازیدی و شبه تیازیدی، تیوتروپیوم، توپیرامات

افزایش اثرات پروپانتلین توسط داروها :

آکلیدینیوم، آمانتادین، فرآورده های حاوی توکسین بوتولینوم، کلرال بتائین، گلیکوپیرونیوم (موضعی)، ایپراتروپیوم (استنشاق دهانی)، میانسرین، اکساتومید، پراملینتید، اومکلیدینیوم

تداخلات دارویی پروبانتلین برای پزشکان

• پروفایل تداخلات دارویی پروبانتلین بر اساس منابع معتبر داروسازی بین المللی، عمدتا به مکانیسم ضد کولینرژیک آن و تاثیر بر حرکات دستگاه گوارش برمیگردد. پزشکان باید پیش از تجویز این دارو، لیست داروهای مصرفی بیمار را بررسی کنند تا از سمیت تجمعی یا تغییر در جذب سایر داروها جلوگیری شود. در ادامه تداخلات مهم به صورت کاربردی آورده شده است.

داروهای دارای خاصیت ضد کولینرژیک

• مصرف همزمان پروبانتلین با داروهایی مانند آمانتادین، آنتی هیستامین ها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای مانند آمی تریپتیلین، فنوتیازین ها مانند کلرپرومازین و سایر داروهای ضد اسپاسم، باعث تشدید اثرات و عوارض جانبی ضد کولینرژیک میشود. این تداخل از نوع افزایشی است و میتواند منجر به اورژانس هایی مانند فلج روده، احتباس حاد ادرار و دلیریوم در سالمندان شود.

دیگوکسین

• پروبانتلین با کاهش حرکات روده و تاخیر در تخلیه معده، زمان ماندگاری فرم های خوراکی دیگوکسین را در دستگاه گوارش افزایش میدهد. این تداخل باعث افزایش جذب دیگوکسین و بالا رفتن سطح سرمی آن میشود که خطر مسمومیت با دیگوکسین را به شدت افزایش میدهد. پایش دقیق سطح خونی دیگوکسین الزامی است.

کلرید پتاسیم فرم های خوراکی جامد

• کاهش حرکات دستگاه گوارش ناشی از پروبانتلین، زمان تماس قرص های کلرید پتاسیم را با مخاط روده و معده افزایش میدهد. این تداخل خطر بروز زخم های گوارشی، خونریزی و تنگی روده را بالا میبرد و مصرف همزمان این اشکال دارویی با پروبانتلین به طور کلی منع شده است.

داروهای ضد اسید معده و ضد اسهال

• آنتی اسیدها و داروهای جاذب ضد اسهال میتوانند جذب گوارشی پروبانتلین را کاهش دهند و اثربخشی آن را مختل کنند. پزشکان باید به بیماران توصیه کنند پروبانتلین را حداقل دو تا سه ساعت قبل از این داروها مصرف کنند.

تداخل با غذا

• وجود غذا در معده میزان جذب سیستمیک پروبانتلین را به میزان قابل توجهی کاهش میدهد و مانع از رسیدن دارو به غلظت درمانی مناسب میشود. برای دستیابی به حداکثر اثربخشی بالینی، این دارو باید حتما با معده خالی مصرف شود. پزشکان باید تاکید کنند که پروبانتلین حدود سی تا شصت دقیقه قبل از صرف غذا و در زمان خواب میل شود.

تداخل در آزمایشات تشخیصی

تست های ترشح اسید معده

• از آنجا که پروبانتلین مهارکننده ترشحات اسید معده است، با آزمایش های ارزیابی عملکرد ترشحی معده تداخل دارد. این دارو اثر محرک هایی مانند پنتاگاسترین یا هیستامین را خنثی میکند و منجر به نتایج منفی کاذب در ارزیابی اسید معده میشود. برای جلوگیری از این تداخل، مصرف پروبانتلین باید حداقل بیست و چهار تا چهل و هشت ساعت قبل از انجام این آزمایش ها به طور موقت قطع گردد.

تست های ارزیابی تخلیه معده

• به دلیل مکانیسم دارویی پروبانتلین در فلج نسبی و کاهش حرکات دستگاه گوارش، آزمایش ها و تصویربرداری های مرتبط با زمان تخلیه معده و روده دچار اختلال میشوند و زمان ترانزیت گوارشی به طور کاذب در برگه های آزمایش طولانی تر ثبت خواهد شد. در این شرایط تفسیر آزمایشات گوارشی نیازمند دقت مضاعف است.

هشدار ها پروبانتلین

هشدار های داروی پروبانتلین برای پزشکان
در تجویز این دارو، پزشکان باید به هشدار های بالینی متعددی توجه داشته باشند تا از بروز عوارض خطرناک در بیماران جلوگیری شود.

خطر گرمازدگی

• از آنجا که این دارو ترشح غدد عرق را کاهش می دهد، در صورت حضور بیمار در محیط های بسیار گرم یا انجام فعالیت های فیزیکی سنگین، خطر افزایش شدید دمای بدن و بروز گرمازدگی وجود دارد. این موضوع به ویژه در بیماران سالمند و ضعیف اهمیت حیاتی دارد.

اسهال به عنوان علامت هشدار دهنده

• در بیماران به ویژه افرادی که ایلئوستومی یا کولوستومی دارند، بروز اسهال ممکن است نشانه اولیه یک انسداد ناقص در دستگاه گوارش باشد. در چنین شرایطی، تجویز این دارو برای کنترل اسهال کاملا نامناسب و خطرناک است و می تواند منجر به انسداد کامل روده شود.

بیماران سالمند و ناتوان

• این گروه از بیماران نسبت به اثرات جانبی دارو بسیار حساس تر هستند. خطر بروز احتباس ادراری، یبوست شدید، و افزایش فشار داخل چشم در آن ها بالاتر است، لذا شروع درمان باید با کمترین دوز موثر و پایش مداوم بالینی همراه باشد.

احتیاط در بیماری های قلبی عروقی

• به دلیل خاصیت دارو در افزایش ضربان قلب، مصرف آن در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی، پرکاری تیروئید، بیماری های عروق کرونر، و آریتمی های قلبی باید با احتیاط فراوان و ارزیابی دقیق سود و زیان انجام شود.

اوردوز و مسمومیت پروبانتلین و درمان

علائم اوردوز و مسمومیت

• مصرف بیش از حد این دارو منجر به بروز سریع سندرم آنتی کولینرژیک می شود. علائم بالینی اوردوز شامل خشکی شدید غشاهای مخاطی، مشکل در بلع، تشنگی مفرط، گشاد شدن شدید مردمک ها، تاری دید، برافروختگی و خشکی و گرمی پوست، تب بالا، تاکی کاردی، افزایش فشار خون، کاهش یا توقف صداهای روده ای، و احتباس ادرار است. در موارد شدیدتر مسمومیت، بیمار ممکن است دچار ضعف عضلانی، فلج تنفسی، بی قراری شدید، توهم، تشنج و کما شود.

اقدامات درمانی در مسمومیت

درمان مسمومیت با این دارو عمدتا حمایتی و بر اساس کنترل علائم است.

• تخلیه گوارشی: در صورت مراجعه زودهنگام بیمار، شستشوی معده و تجویز زغال فعال برای جلوگیری از جذب بیشتر دارو در دستگاه گوارش اولین قدم درمانی است.
• استفاده از آنتی دوت: در موارد بروز مسمومیت شدید و تهدید کننده حیات که با علائم خطرناک سیستمیک همراه است، داروی فیزوستیگمین سالیسیلات به عنوان پادزهر انتخابی به صورت تزریق آهسته وریدی تجویز می شود تا اثرات محیطی و مرکزی دارو را معکوس کند.
• درمان های حمایتی: برای کنترل تب بالا، استفاده از روش های خنک کننده فیزیکی مانند پاشویه و پتوهای خنک کننده ضروری است. در صورت بروز تشنج یا بی قراری شدید سیستم عصبی، استفاده از دارو های بنزودیازپین مانند دیازپام توصیه می شود. حمایت تنفسی، تجویز مایعات وریدی، سوند گذاری برای رفع احتباس ادرار، و پایش مداوم نوار قلب برای بررسی آریتمی ها تا زمان تثبیت کامل وضعیت بیمار الزامی است.

توصیه های دارویی پروبانتلین

توصیه های دارویی بیمار

موارد زیر باید توسط تیم درمان به بیماری که پروبانتلین دریافت می کند آموزش داده شود:

• زمان مصرف دارو بسیار مهم است. بیمار باید دارو را حتما با معده خالی مصرف کند. بهترین زمان سی تا شصت دقیقه قبل از هر وعده غذایی و همچنین هنگام خواب است. مصرف دارو با غذا جذب آن را به شدت کاهش می دهد.
• به دلیل کاهش تعریق ناشی از مصرف این دارو، خطر بالا رفتن دمای بدن و گرمازدگی وجود دارد. بیمار باید از قرار گرفتن در محیط های بسیار گرم، سونا، حمام آب داغ و ورزش های سنگین اجتناب کند.
• خشکی دهان از عوارض بسیار شایع این دارو است. به بیمار توصیه کنید برای تسکین این حالت از جرعه های مکرر آب، مکیدن یخ یا جویدن آدامس های بدون قند استفاده کند. همچنین رعایت دقیق بهداشت دهان و دندان برای جلوگیری از پوسیدگی دندان ها ضروری است.
• این دارو می تواند باعث گشاد شدن مردمک چشم، تاری دید، خواب آلودگی و سرگیجه شود. بیمار باید تا زمان مشخص شدن اثرات دارو بر بدن، از رانندگی و انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری کامل و دید دقیق دارند خودداری کند.
• بیمار باید در صورت بروز علائمی مانند یبوست شدید و طولانی، مشکل در دفع ادرار، تپش قلب شدید، یا درد و قرمزی چشم ها فورا به اورژانس یا پزشک معالج مراجعه کند.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

نکات کلیدی زیر برای مدیریت ایمن و موثر درمان با پروبانتلین توسط پزشکان ضروری است:

• بر اساس معیارهای ایمنی دارویی بین المللی برای سالمندان، پروبانتلین به دلیل خواص قوی آنتی کولینرژیک نباید به عنوان خط اول درمان در افراد مسن استفاده شود. خطر بروز عوارض جانبی مانند دلیریوم، گیجی، زمین خوردن، یبوست مقاوم و احتباس حاد ادرار در این گروه سنی بسیار بالا است. در صورت الزام به تجویز، دوز دارو باید به حداقل ممکن کاهش یابد و بیمار به دقت پایش شود.
• تجویز این دارو در بیمارانی که مبتلا به گلوکوم زاویه بسته، میاستنی گراویس، انسداد مکانیکی دستگاه گوارش مانند تنگی پیلور، مگاکولون توکسیک، و انسداد مجاری ادراری مانند هایپرتروفی خوش خیم پروستات هستند، منع مصرف مطلق دارد.
• در بیماران مبتلا به پرکاری تیروئید، نارسایی عروق کرونر، نارسایی احتقانی قلب و تاکی آریتمی ها، مصرف پروبانتلین می تواند باعث افزایش ضربان قلب و تشدید بیماری زمینه ای شود. پایش وضعیت قلبی عروقی در این بیماران الزامی است.
• شروع درمان باید با کمترین دوز موثر باشد و سپس بر اساس پاسخ بالینی بیمار و میزان تحمل عوارض جانبی، دوز دارو به تدریج تنظیم شود. هدف درمان رسیدن به حداکثر اثر درمانی با حداقل عوارض جانبی است.
• پزشک باید توجه داشته باشد که کاهش تحرک دستگاه گوارش توسط پروبانتلین، می تواند جذب سایر داروها را تحت تاثیر قرار دهد. از تجویز همزمان اشکال خوراکی جامد کلرید پتاسیم با پروبانتلین خودداری کنید، زیرا تاخیر در عبور گوارشی خطر بروز زخم های شدید روده و معده را به همراه دارد.