داروی لیدوکائین سیستمیک به عنوان یک عامل ضد بی نظمی قلب کلاس یک بی، نقش مهمی در پروتکل های اورژانس و مراقبت های ویژه ایفا می کند. محتوای زیر بر اساس دستورالعمل های معتبر بین المللی پزشکی و به صورت کاربردی برای استفاده همکاران پزشک تدوین شده است.
موارد مصرف تایید شده لیدوکائین سیستمیکآریتمی های بطنی و ایست قلبی
- یکی از مهم ترین کاربردهای بالینی این دارو، مدیریت فیبریلاسیون بطنی و تاکی کاردی بطنی بدون نبض است. در پروتکل های احیای قلبی ریوی پیشرفته، زمانی که بیمار به شوک های الکتریکی پیاپی و داروهای منقبض کننده عروق پاسخ مناسبی نمی دهد، لیدوکائین به صورت تزریق سریع وریدی تجویز می گردد. این دارو با مسدود کردن کانال های سدیم در فاز صفر پتانسیل عمل، باعث تثبیت غشای سلول های میوکارد می شود. پزشکان باید دقت کنند که دوز نگهدارنده به صورت انفوزیون مداوم تنها در صورت بازگشت گردش خون خود به خودی و برای جلوگیری از عود آریتمی ادامه می یابد.
مدیریت آریتمی پس از سکته حاد قلبی
- در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد که دچار انقباضات زودرس بطنی مکرر یا تاکی کاردی بطنی می شوند، لیدوکائین وریدی کاربرد تایید شده دارد. نکته کلیدی بالینی برای پزشکان این است که پیش از شروع درمان، سطح سرمی الکترولیت ها به خصوص پتاسیم و منیزیم باید اصلاح شود، زیرا اختلالات الکترولیتی اثربخشی دارو را کاهش داده و خطر سمیت را بالا می برند. همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا اختلال عملکرد کبد، دوز دارو باید به دقت تعدیل گردد تا از بروز علائم مسمومیت سیستم عصبی مرکزی جلوگیری شود.
موارد مصرف خارج برچسب لیدوکائین سیستمیکمدیریت درد حاد در دوران حین و پس از عمل جراحی
- انفوزیون مداوم وریدی لیدوکائین به عنوان یک روش بسیار موثر برای کاهش درد در جراحی های بزرگ، به ویژه جراحی های باز شکمی شناخته می شود. استفاده بالینی از این روش باعث کاهش قابل توجه نیاز به داروهای مخدر، کاهش خطر فلج روده ای پس از عمل، و تسریع بازگشت عملکرد دستگاه گوارش می شود. پزشک متخصص بیهوشی باید دوز بارگیری را پیش از ایجاد برش جراحی تجویز کرده و انفوزیون را تا چند ساعت پس از پایان عمل تحت مانیتورینگ دقیق همودینامیک و قلبی ادامه دهد.
دردهای مزمن نوروپاتیک مقاوم
- در بیمارانی که از دردهای عصبی شدید مانند درد عضو خیالی پس از قطع اندام، نورالژی پس از زونا، یا نوروپاتی دیابتی رنج می برند و به درمان های خوراکی خط اول پاسخ نداده اند، انفوزیون آهسته وریدی لیدوکائین می تواند تسکین چشمگیری ایجاد کند. در این موارد، پزشک باید یک دوز آزمایشی اولیه را تحت نظارت کامل نوار قلب و علائم حیاتی تجویز کند تا میزان تحمل بیمار و اثربخشی دارو پیش از تجویز دوره ای ارزیابی گردد.
وضعیت صرعی پایدار مقاوم به درمان
- در شرایط اورژانس مغز و اعصاب که حملات تشنجی به صورت مداوم ادامه داشته و به داروهای استاندارد خط اول و دوم مانند بنزودیازپین ها و فنی توئین پاسخ نمی دهند، لیدوکائین سیستمیک می تواند به عنوان یک گزینه درمانی نجات بخش در نظر گرفته شود. مکانیسم اثر در این حالت، کاهش تحریک پذیری نورون های قشر مغز است. پایش مداوم نوار مغزی و سطح هوشیاری بیمار در طول انفوزیون برای ارزیابی پاسخ بالینی و جلوگیری از ایست تنفسی کاملا الزامی است. وزوز گوش مقاوم نیز از دیگر مواردی است که در برخی مقالات به اثربخشی نسبی انفوزیون لیدوکائین در کنترل آن اشاره شده است، هرچند نیاز به بررسی های بالینی دقیق تری دارد.
