لیدوکائین-سیستمیک چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف لیدوکائین-سیستمیک

داروی لیدوکائین سیستمیک به عنوان یک عامل ضد بی نظمی قلب کلاس یک بی، نقش مهمی در پروتکل های اورژانس و مراقبت های ویژه ایفا می کند. محتوای زیر بر اساس دستورالعمل های معتبر بین المللی پزشکی و به صورت کاربردی برای استفاده همکاران پزشک تدوین شده است.

موارد مصرف تایید شده لیدوکائین سیستمیک

آریتمی های بطنی و ایست قلبی

• یکی از مهم ترین کاربردهای بالینی این دارو، مدیریت فیبریلاسیون بطنی و تاکی کاردی بطنی بدون نبض است. در پروتکل های احیای قلبی ریوی پیشرفته، زمانی که بیمار به شوک های الکتریکی پیاپی و داروهای منقبض کننده عروق پاسخ مناسبی نمی دهد، لیدوکائین به صورت تزریق سریع وریدی تجویز می گردد. این دارو با مسدود کردن کانال های سدیم در فاز صفر پتانسیل عمل، باعث تثبیت غشای سلول های میوکارد می شود. پزشکان باید دقت کنند که دوز نگهدارنده به صورت انفوزیون مداوم تنها در صورت بازگشت گردش خون خود به خودی و برای جلوگیری از عود آریتمی ادامه می یابد.

مدیریت آریتمی پس از سکته حاد قلبی

• در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد میوکارد که دچار انقباضات زودرس بطنی مکرر یا تاکی کاردی بطنی می شوند، لیدوکائین وریدی کاربرد تایید شده دارد. نکته کلیدی بالینی برای پزشکان این است که پیش از شروع درمان، سطح سرمی الکترولیت ها به خصوص پتاسیم و منیزیم باید اصلاح شود، زیرا اختلالات الکترولیتی اثربخشی دارو را کاهش داده و خطر سمیت را بالا می برند. همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی یا اختلال عملکرد کبد، دوز دارو باید به دقت تعدیل گردد تا از بروز علائم مسمومیت سیستم عصبی مرکزی جلوگیری شود.

موارد مصرف خارج برچسب لیدوکائین سیستمیک

مدیریت درد حاد در دوران حین و پس از عمل جراحی

• انفوزیون مداوم وریدی لیدوکائین به عنوان یک روش بسیار موثر برای کاهش درد در جراحی های بزرگ، به ویژه جراحی های باز شکمی شناخته می شود. استفاده بالینی از این روش باعث کاهش قابل توجه نیاز به داروهای مخدر، کاهش خطر فلج روده ای پس از عمل، و تسریع بازگشت عملکرد دستگاه گوارش می شود. پزشک متخصص بیهوشی باید دوز بارگیری را پیش از ایجاد برش جراحی تجویز کرده و انفوزیون را تا چند ساعت پس از پایان عمل تحت مانیتورینگ دقیق همودینامیک و قلبی ادامه دهد.

دردهای مزمن نوروپاتیک مقاوم

• در بیمارانی که از دردهای عصبی شدید مانند درد عضو خیالی پس از قطع اندام، نورالژی پس از زونا، یا نوروپاتی دیابتی رنج می برند و به درمان های خوراکی خط اول پاسخ نداده اند، انفوزیون آهسته وریدی لیدوکائین می تواند تسکین چشمگیری ایجاد کند. در این موارد، پزشک باید یک دوز آزمایشی اولیه را تحت نظارت کامل نوار قلب و علائم حیاتی تجویز کند تا میزان تحمل بیمار و اثربخشی دارو پیش از تجویز دوره ای ارزیابی گردد.

وضعیت صرعی پایدار مقاوم به درمان

• در شرایط اورژانس مغز و اعصاب که حملات تشنجی به صورت مداوم ادامه داشته و به داروهای استاندارد خط اول و دوم مانند بنزودیازپین ها و فنی توئین پاسخ نمی دهند، لیدوکائین سیستمیک می تواند به عنوان یک گزینه درمانی نجات بخش در نظر گرفته شود. مکانیسم اثر در این حالت، کاهش تحریک پذیری نورون های قشر مغز است. پایش مداوم نوار مغزی و سطح هوشیاری بیمار در طول انفوزیون برای ارزیابی پاسخ بالینی و جلوگیری از ایست تنفسی کاملا الزامی است. وزوز گوش مقاوم نیز از دیگر مواردی است که در برخی مقالات به اثربخشی نسبی انفوزیون لیدوکائین در کنترل آن اشاره شده است، هرچند نیاز به بررسی های بالینی دقیق تری دارد.

مکانیسم اثر لیدوکائین-سیستمیک

• لیدوکائین سیستمیک در طبقه بندی داروهای ضد بی نظمی قلب در کلاس یک بی قرار می گیرد. این دارو عملکرد خود را از طریق مسدود کردن کانال های سدیمی سریع و وابسته به ولتاژ در غشای سلولی اعمال می کند. با اتصال به این کانال ها، لیدوکائین ورود یون های سدیم به داخل سلول را مهار کرده و در نتیجه سرعت دپلاریزاسیون در فاز صفر پتانسیل عمل را به طور قابل توجهی کاهش می دهد.
• این دارو بیشترین اثر خود را بر روی شبکه هیس و پورکینژ و عضله بطنی اعمال می کند. لیدوکائین طول دوره پتانسیل عمل و همچنین دوره تحریک ناپذیری موثر را کوتاه می کند که این ویژگی آن را از داروهای کلاس یک آ متمایز می سازد. اثربخشی این دارو در بافت های ایسکمیک و سلول هایی که به صورت مکرر تحریک می شوند بسیار بیشتر است، به همین دلیل در کنترل آریتمی های بطنی ناشی از سکته قلبی بسیار موثر عمل می کند.
• در کاربردهای مرتبط با کنترل درد سیستمیک، لیدوکائین با مسدود کردن کانال های سدیمی در اعصاب محیطی و سیستم عصبی مرکزی، انتقال پیام های درد را مهار کرده و باعث کاهش حساسیت مرکزی در دردهای نوروپاتیک و دردهای حاد پس از جراحی می شود.

فارماکوکینتیک لیدوکائین-سیستمیک

جذب و شروع اثر

• با توجه به اینکه لیدوکائین سیستمیک عمدتا به صورت تزریق داخل وریدی تجویز می شود، فراهمی زیستی آن صد در صد است و شروع اثر آن برای کنترل آریتمی ها بسیار سریع و در حد یک تا دو دقیقه می باشد.

توزیع

• لیدوکائین از یک مدل فارماکوکینتیک دو محفظه ای پیروی می کند. پس از تزریق، دارو ابتدا به سرعت در اندام هایی که جریان خون بالایی دارند مانند قلب، مغز، کلیه ها و کبد توزیع می شود. در فاز دوم، دارو به آهستگی وارد بافت های عضلانی و چربی می گردد. حجم توزیع دارو در بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب کاهش می یابد. این دارو قابلیت عبور از سد خونی مغزی و جفت را دارا می باشد.

متابولیسم

• پاکسازی لیدوکائین به شدت وابسته به جریان خون کبدی و عملکرد کبد است. این دارو به سرعت توسط آنزیم های سیستم سیتوکروم کبد متابولیزه شده و به متابولیت های فعالی تبدیل می شود که می توانند اثرات درمانی و همچنین اثرات سمی بر سیستم عصبی مرکزی داشته باشند.

دفع و نیمه عمر

• دفع دارو و متابولیت های آن عمدتا از طریق کلیه ها انجام می گیرد. کمتر از ده درصد دارو به صورت تغییر نیافته از ادرار دفع می شود. نیمه عمر دفع نهایی لیدوکائین در یک فرد بالغ و سالم حدود یک و نیم تا دو ساعت است. با این حال، نکته بسیار مهم بالینی این است که در بیماران مبتلا به اختلالات عملکرد کبد، نارسایی شدید قلبی، شوک، و همچنین در افراد مسن، نیمه عمر دارو می تواند به شدت طولانی شده و به بیش از چند ساعت برسد که این امر نیازمند تنظیم دقیق دوز تجویزی برای جلوگیری از مسمومیت دارویی است.

منع مصرف لیدوکائین-سیستمیک

موارد منع مصرف و احتیاطات در بیماری ها

• تجویز لیدوکائین سیستمیک در برخی شرایط بالینی و بیماری های زمینه ای دارای منع مصرف مطلق است و پزشک باید پیش از تجویز به این موارد توجه ویژه داشته باشد. مهم ترین منع مصرف مطلق، وجود سابقه حساسیت مفرط به بی حس کننده های موضعی از نوع آمیدی است. در صورت بروز واکنش های آنافیلاکتیک در گذشته، استفاده از این دارو کاملا ممنوع است.
• در بیماران مبتلا به سندرم استوکس آدامز و همچنین سندرم ولف پارکینسون وایت، تجویز لیدوکائین سیستمیک منع مطلق دارد. علاوه بر این، در بیمارانی که دچار درجات شدید بلوک های قلبی مانند بلوک دهلیزی بطنی درجه دو یا سه، و یا بلوک های داخل بطنی هستند، استفاده از این دارو ممنوع است مگر آن که بیمار دارای ضربان ساز یا پیس میکر مصنوعی فعال باشد.
• موارد احتیاط جدی و منع مصرف نسبی نیز وجود دارد که نیازمند ارزیابی دقیق سود و زیان توسط پزشک است. با توجه به متابولیسم وسیع دارو در کبد، استفاده از آن در بیماران مبتلا به نارسایی شدید کبدی باید با احتیاط بسیار بالا و تنظیم دقیق دوز انجام شود. همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی، شوک، کاهش حجم خون، هیپوکسی شدید، و تضعیف شدید سیستم تنفسی، خطر بروز مسمومیت دارویی و عوارض جانبی کشنده به شدت افزایش می یابد و تجویز دارو باید تحت پایش دقیق همودینامیک صورت گیرد.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• بر اساس طبقه بندی سازمان های بین المللی دارویی، لیدوکائین در دسته بی برای دوران بارداری قرار می گیرد. مطالعات حیوانی شواهدی مبنی بر آسیب به جنین نشان نداده اند، اما مطالعات کنترل شده و کافی در زنان باردار وجود ندارد. این دارو به سرعت از جفت عبور می کند و می تواند وارد گردش خون جنین شود. بنابراین، تجویز لیدوکائین سیستمیک در دوران بارداری منع مصرف مطلق ندارد، اما تنها در شرایطی که نیاز بالینی اورژانسی و غیر قابل جایگزین وجود داشته باشد و منافع آن برای مادر به وضوح بیشتر از خطرات احتمالی برای جنین باشد، باید توسط پزشک تجویز شود.

دوران شیردهی

• در خصوص دوران شیردهی، لیدوکائین و متابولیت های آن در شیر مادر ترشح می شوند. اگرچه به نظر می رسد مقدار داروی ترشح شده در شیر در دوزهای معمول درمانی برای نوزاد خطرات جدی به همراه نداشته باشد، اما توصیه می شود تجویز آن در زنان شیرده با احتیاط کامل صورت گیرد و نوزاد از نظر بروز علائم احتمالی مانند خواب آلودگی یا واکنش های آلرژیک تحت نظارت باشد. در مواردی که نیاز به انفوزیون مداوم و دوزهای بالای لیدوکائین است، ممکن است قطع موقت شیردهی توصیه شود.

موارد منع مصرف در کودکان

• استفاده از لیدوکائین سیستمیک در کودکان دارای منع مصرف مطلق نیست و در پروتکل های احیای پیشرفته کودکان برای درمان آریتمی های بطنی کاربرد تایید شده دارد. با این حال، توجه به چند نکته بالینی بسیار حیاتی است. خطر بروز مسمومیت سیستمیک و عوارض عصبی و قلبی در کودکان به مراتب بیشتر از بزرگسالان است.
• به دلیل تفاوت در مسیرهای متابولیک و حجم توزیع دارو در سنین مختلف کودکان، دوز دارو باید با دقت بسیار بالا و صرفا بر اساس وزن دقیق کودک محاسبه شود. تجویز مقادیر نامناسب می تواند به سرعت منجر به تشنج، افت فشار خون و ایست قلبی تنفسی شود. همچنین استفاده از فرم های تزریقی خودکار که دوز از پیش تعیین شده بالایی دارند، در کودکان با وزن کمتر از پنجاه کیلوگرم به هیچ وجه توصیه نمی شود و می تواند خطرناک باشد. در کودکان مبتلا به بیماری های زمینه ای کبد یا قلب، استفاده از این دارو باید با محدودیت و کاهش دوز همراه باشد.

عوارض جانبی لیدوکائین-سیستمیک

عوارض سیستم عصبی مرکزی

• این عوارض شایع ترین و اولین نشانه های سمیت هستند. گیجی، سبکی سر، احساس طعم فلزی در دهان و خواب آلودگی در حدود ده تا پانزده درصد بیماران رخ می دهد. عوارض شدیدتر مانند لرزش، وزوز گوش، تاری دید، توهم و تشنج معمولا در غلظت های بالای خونی (بیش از پنج میکروگرم در میلی لیتر) با شیوع کمتر از پنج درصد گزارش شده است.

عوارض قلبی عروقی

• افت فشار خون در حدود ده تا بیست درصد بیماران، به ویژه در صورت تزریق سریع وریدی یا در بیماران با اختلال عملکرد بطن چپ مشاهده می شود. برادی کاردی و اختلالات هدایتی قلب مانند بلوک دهلیزی بطنی در کمتر از پنج درصد موارد رخ می دهد. آریتمی های تشدید یافته و ایست قلبی از عوارض بسیار نادر اما کشنده در دوز های توکسیک هستند.

عوارض گوارشی

• تهوع و استفراغ از عوارض نسبتا شایع بوده و در حدود هشت تا ده درصد از بیماران در طول انفوزیون گزارش می شود.

عوارض تنفسی

• تضعیف سیستم تنفسی، برونکواسپاسم و آپنه نادر است و معمولا در مسمومیت های شدید و به دنبال فاز تشنج و کما (با شیوع کمتر از یک درصد) بروز می کند.

عوارض سیستمیک و آلرژیک

• واکنش های حساسیت مفرط، ضایعات پوستی و آنافیلاکسی به دارو های آمیدی بسیار نادر بوده و در کمتر از یک دهم درصد موارد اتفاق می افتد. بروز متهموگلوبینمی نیز در مصرف سیستمیک بسیار نادر است.

پایش مداوم بالینی، بررسی نوار قلب و کنترل دقیق فشار خون در طول تجویز وریدی برای تشخیص زودرس و پیشگیری از پیشرفت این عوارض برای پزشک معالج الزامی است.

تداخلات دارویی لیدوکائین-سیستمیک

مشخصات کلی تداخلات:

• سوبسترای CYP3A4
• سوبسترای CYP1A2
• کاهش آستانه تشنج
• مت هموگلوبینمی

تداخلات رده X (پرهیز):

کانیواپتان، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، ایدلالیسیب، ساکویناویر

کاهش اثرات داروها توسط لیدوکائین (سیستمیک):

تکنسینم ۹۹ ام تیلمانوسپت

کاهش اثرات لیدوکائین (سیستمیک) توسط داروها:

بروکلی، ماری‌جوانا (شاهدانه)، القاکننده‌های متوسط CYP1A2، القاکننده‌های متوسط و قوی CYP3A4، دابرافنیب، دفراسیروکس، انزالوتامید، اردافیتینیب، اتراویرین، ایووسیدنیب، میتوتان، ساریلومب، سیلتوکسیمب، تنباکو (دودکرن)، توسیلیزومب

افزایش اثرات داروها توسط لیدوکائین (سیستمیک):

بوپیواکائین (لیپوزومال)، لاکوزامید، بی‌حس کننده‌های موضعی، داروهای مسدود کننده عصبی عضلانی، پریلوکائین، سدیم نیتریت

افزایش اثرات لیدوکائین (سیستمیک) توسط داروها:

آمیودارون، اپرپیتانت، بتابلاکرها، کلوفازیمین، کانیواپتان، مهارکننده‌های قوی CYP1A2، مهارکننده‌های متوسط و قوی CYP3A4، داپسون (موضعی)، دیسوپیرامید، دولیسیب، اردافیتینیب، فوس اپرپیتانت، فوس نوتپیتانت، فوسیدیک اسید (سیستمیک)، هیالورونیداز، ایدلالیسیب، لاروترکتینیب، داروهای ایجادکننده مت هموگلوبینمی، میفپریستون، نوتپیتانت، نیتریک اکسید، پالبوسیکلیب، ساکویناویر، سیمپرویر، استریپنتول

تداخلات دارویی لیدوکائین سیستمیک
لیدوکائین عمدتا در کبد توسط آنزیم های سیتوکروم متابولیزه می شود و مصرف همزمان آن با برخی داروها نیازمند پایش دقیق بالینی است. تداخلات مهم به شرح زیر می باشند:

داروهای مسدود کننده گیرنده بتا

• داروهایی مانند پروپرانولول و متوپرولول جریان خون کبدی را کاهش می دهند. این امر منجر به کاهش کلیرانس لیدوکائین شده و خطر مسمومیت سیستمیک را به شدت بالا می برد. پایش غلظت خونی دارو و علائم سمیت الزامی است.

سایمتیدین

• این دارو با مهار آنزیم های کبدی، سرعت پاکسازی لیدوکائین را کاهش می دهد و می تواند باعث تجمع دارو در خون و بروز عوارض عصبی و قلبی شود.

آمیودارون

• تجویز همزمان آمیودارون با لیدوکائین سیستمیک می تواند خطر سمیت قلبی، طولانی شدن فاصله در نوار قلب و بروز آریتمی های خطرناک را به صورت سینرژیستیک افزایش دهد.

داروهای ضد تشنج

• مصرف همزمان لیدوکائین وریدی با فنی توئین می تواند باعث تضعیف مضاعف عملکرد میوکارد قلب و افت شدید فشار خون شود. از سوی دیگر، مصرف طولانی مدت فنی توئین ممکن است متابولیسم لیدوکائین را تسریع کند.

سایر بی حس کننده های موضعی

• استفاده همزمان از داروهایی مانند بوپیواکائین یا روپیواکائین با لیدوکائین سیستمیک، خطر سمیت تجمعی سیستم عصبی مرکزی و قلب را به طور قابل توجهی افزایش می دهد.

مهار کننده های آنزیمی

• داروهایی مانند فلووکسامین و اریترومایسین با مهار مسیرهای متابولیک کبدی، غلظت سرمی لیدوکائین را افزایش می دهند و نیازمند تعدیل دوز هستند.

تداخل با غذا

• با توجه به اینکه لیدوکائین در این اندیکاسیون به صورت سیستمیک و تزریقی مصرف می شود، تداخل بالینی شناخته شده و مهمی با مواد غذایی ندارد و رژیم غذایی بیمار تاثیری در فارماکوکینتیک داروی تزریقی نخواهد داشت.

تداخل در آزمایشات

• تزریق عضلانی لیدوکائین می تواند باعث افزایش کاذب و موقت سطح آنزیم کراتین کیناز در خون شود. این موضوع برای پزشکان از اهمیت بالایی برخوردار است، زیرا این افزایش آنزیمی ممکن است در ارزیابی و تشخیص افتراقی سکته حاد قلبی بر اساس مارکرهای آزمایشگاهی تداخل ایجاد کند و منجر به تفسیر اشتباه نتایج گردد. در صورت نیاز به بررسی مارکرهای قلبی، ایزوانزیم های اختصاصی باید مد نظر قرار گیرند.

هشدار ها لیدوکائین-سیستمیک

هشدار های بالینی در تجویز لیدوکائین سیستمیک
تجویز سیستمیک این دارو نیازمند پایش دقیق بالینی و در نظر گرفتن هشدار های حیاتی زیر است تا از بروز عوارض مرگبار جلوگیری شود:

سمیت سیستم عصبی مرکزی

• تجویز سریع وریدی یا استفاده از دوز های بالا می تواند به سرعت منجر به سمیت عصبی شود. علائم هشدار دهنده اولیه شامل وزوز گوش، بی حسی دور دهان، احساس طعم فلزی در دهان، و سرگیجه است. در صورت عدم مداخله، این علائم می توانند به سرعت به لرزش، تشنج، کاهش سطح هوشیاری، و کما پیشرفت کنند. سرعت انفوزیون باید به دقت کنترل شود.

عوارض قلبی و عروقی

• دارو می تواند باعث افت شدید فشار خون، برادی کاردی، و تشدید درجات بلوک قلبی شود. در بیماران مبتلا به نارسایی شدید قلبی، شوک، یا کاهش حجم خون، خطر کلاپس قلبی عروقی به شدت بالا است. در این بیماران دوز دارو باید تعدیل شود و پایش مداوم الکتروکاردیوگرام و فشار خون الزامی است.

خطر در نارسایی کبدی و کلیوی

• با توجه به متابولیسم گسترده دارو در کبد که به شدت وابسته به جریان خون کبدی است، در بیماران مبتلا به بیماری های کبد یا نارسایی احتقانی قلب، پاکسازی دارو به شدت کاهش می یابد. این امر خطر تجمع دارو و مسمومیت سیستمیک را افزایش می دهد و نیازمند کاهش دوز و پایش سطح خونی دارو است. نارسایی شدید کلیوی نیز می تواند باعث تجمع متابولیت های فعال شود.

اختلالات متابولیک و الکترولیتی

• پیش از شروع درمان، اختلالاتی نظیر هیپوکالمی، هیپوکسی شدید، و اختلالات اسید و باز باید به طور کامل اصلاح شوند. وجود این شرایط بالینی می تواند اثربخشی ضد آریتمی دارو را کاهش داده و همزمان خطر سمیت عصبی و قلبی را به میزان قابل توجهی تشدید کند.

سندرم متهموگلوبینمی

• اگرچه بروز این عارضه در تجویز سیستمیک کمتر از مصرف موضعی است، اما به عنوان یک هشدار رده ای مطرح است. در صورت بروز سیانوز که به اکسیژن درمانی پاسخ نمی دهد، باید به این سندرم شک کرد.

مسمومیت لیدوکائین سیستمیک و پروتکل درمان
تشخیص سریع و اقدام اورژانسی در اوردوز لیدوکائین برای نجات جان بیمار حیاتی است.

علائم اوردوز و مسمومیت

• مسمومیت معمولا فازیک است. ابتدا فاز تحریک عصبی رخ می دهد که با بی قراری، اختلال بینایی، هذیان، و تشنج های تونیک کلونیک مشخص می شود. پس از آن، فاز افت عصبی فرا می رسد که منجر به تضعیف تنفسی، آپنه، و کما می شود. در سیستم قلبی عروقی، اوردوز باعث گشادی شدید عروق محیطی، افت عمیق فشار خون، آریتمی های بطنی کشنده، و در نهایت ایست قلبی می شود.

مدیریت و درمان مسمومیت

توقف تجویز

• اولین و مهم ترین اقدام، قطع فوری انفوزیون دارو است.

مدیریت راه هوایی و تنفس

• اکسیژن رسانی با جریان صد در صد باید بلافاصله آغاز شود. در صورت بروز آپنه یا کاهش شدید سطح هوشیاری، لوله گذاری داخل تراشه برای تهویه مکانیکی ضروری است. هیپوکسی و اسیدوز می توانند سمیت دارو را تشدید کنند.

کنترل تشنج

• برای کنترل سریع تشنج ها، تجویز وریدی دارو های دسته بنزودیازپین انتخاب اول است. باید از دارو هایی که خود باعث تضعیف تنفسی یا قلبی می شوند پرهیز کرد.

حمایت همودینامیک

• برای مدیریت افت فشار خون، احیای مایعات با سرم های کریستالوئید و در صورت لزوم تجویز دارو های تنگ کننده عروق و اینوتروپ باید در دستور کار قرار گیرد.

تجویز امولسیون چربی وریدی

• در موارد مسمومیت شدید سیستمیک با بی حس کننده ها که به احیای قلبی ریوی استاندارد پاسخ نمی دهند، خط اول درمان آنتی دوت، تجویز امولسیون چربی وریدی با غلظت بیست درصد است. این امولسیون با ایجاد یک فاز چربی در خون، مولکول های دارو را از بافت های هدف مانند قلب و مغز جذب کرده و باعث بازگشت سریع عملکرد همودینامیک می شود. پروتکل دقیق دوز دهی امولسیون چربی باید بر اساس دستورالعمل های احیای پیشرفته در دسترس باشد.

توصیه های دارویی لیدوکائین-سیستمیک

توصیه های دارویی بیمار

• به بیمار آموزش دهید که هرگونه احساس بی حسی در اطراف دهان، احساس طعم فلزی، زنگ زدن گوش، سرگیجه، گیجی یا تاری دید را فورا به کادر درمان اطلاع دهد، زیرا این موارد از اولین علائم مسمومیت سیستم عصبی مرکزی محسوب می شوند.
• بیمار باید در صورت احساس تپش قلب غیر عادی، درد قفسه سینه، سبکی سر یا تنگی نفس بلافاصله پرستار یا پزشک را مطلع سازد تا ارزیابی های قلبی انجام گیرد.
• به بیمار یادآوری کنید که پس از دریافت این دارو و تا زمان ترخیص، از برخاستن ناگهانی از تخت خودداری کند تا خطر افت فشار خون وضعیتی و زمین خوردن به حداقل برسد.
• از آنجا که این دارو می تواند بر سطح هوشیاری و واکنش های عصبی تاثیر بگذارد، بیمار باید تا زمان رفع کامل اثرات دارو و تایید پزشک، از رانندگی و انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری و تمرکز کامل دارند خودداری نماید.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

• در زمان تجویز وریدی لیدوکائین، پایش مداوم نوار قلب، ضربان قلب و فشار خون الزامی است. هرگونه طولانی شدن فواصل در نوار قلب یا بروز برادی کاردی نیازمند قطع یا کاهش سرعت انفوزیون است.
• پزشک باید همواره آمادگی لازم برای مدیریت مسمومیت سیستمیک با بی حس کننده های موضعی را داشته باشد. در صورت بروز تشنج یا کلاپس قلبی عروقی، دسترسی سریع به امولسیون چربی بیست درصد جهت احیای بیمار حیاتی است و باید در بخش های اورژانس و مراقبت های ویژه در دسترس باشد.
• در بیماران مبتلا به نارسایی احتقانی قلب، بیماری های شدید کبدی، شوک و افراد مسن، حجم توزیع و پاکسازی دارو به شدت کاهش می یابد. در این گروه از بیماران، دوز بارگیری و همچنین سرعت انفوزیون نگهدارنده باید به دقت و تا حدود پنجاه درصد تعدیل شود تا از تجمع دارو و مسمومیت جلوگیری گردد.
• تزریق سریع وریدی به صورت بولوس تنها در شرایط احیای قلبی ریوی و آریتمی های بطنی تهدید کننده حیات توصیه می شود. در سایر موارد بالینی، دارو باید به صورت انفوزیون آهسته و کنترل شده تجویز گردد.
• مصرف لیدوکائین سیستمیک در بیماران دارای سابقه بلوک های قلبی درجه دو و سه، سندرم استوکس آدامز و سندرم ولف پارکینسون وایت ممنوع است، مگر آنکه بیمار دارای ضربان ساز مصنوعی فعال باشد.
• در صورت بروز تشنج ناشی از مسمومیت با لیدوکائین، مدیریت راه هوایی و اکسیژن رسانی در اولویت است و برای کنترل تشنج می توان از بنزودیازپین ها استفاده نمود. از تجویز داروهایی که خود باعث تضعیف سیستمیک می شوند باید پرهیز کرد.