محلول غلیظ تزریقی اکسترامب 40 میلی گرم/4 میلی لیتر

ملانومای پیشرفته یا غیر قابل برداشت

• این دارو به عنوان تک درمانی یا در ترکیب با ایپیلیمومب برای بیماران مبتلا به ملانومای متاستاتیک یا غیر قابل جراحی تجویز می شود. پزشک باید توجه داشته باشد که ترکیب این دو دارو اثربخشی و میزان پاسخ به درمان را به طور چشمگیری افزایش می دهد، اما همزمان خطر بروز عوارض جانبی با واسطه سیستم ایمنی را نیز به شدت بالا می برد. همچنین به عنوان درمان کمکی پس از برداشتن کامل ضایعه در بیماران دارای درگیری غدد لنفاوی کاربرد دارد.

سرطان ریه سلول غیر کوچک

• در بیماران دارای تومور های متاستاتیک که پیشتر شیمی درمانی دریافت کرده اند، استفاده می شود. همچنین در ترکیب با شیمی درمانی به عنوان درمان پیش از جراحی در تومور های قابل برداشت کاربرد دارد. ارزیابی بیان لیگاند گیرنده مرگ برنامه ریزی شده پیش از شروع درمان می تواند به پیش بینی پاسخ بالینی کمک کند، اگرچه در برخی موارد بدون توجه به سطح بیان آن نیز قابل تجویز است.

کارسینوم سلول کلیوی

• در بیماران با بیماری پیشرفته که قبلا درمان ضد رگ زایی دریافت کرده اند، یا به عنوان خط اول درمان در ترکیب با ایپیلیمومب برای بیماران با خطر متوسط یا بالا توصیه می شود. پایش دقیق و مداوم عملکرد کلیه و کبد در طول درمان این بیماران به دلیل خطر نفریت و هپاتیت خود ایمنی الزامی است.

لنفوم هاجکین کلاسیک

• برای بیمارانی که پس از پیوند سلول های بنیادی اتولوگ و درمان های خط دوم یا سوم دچار عود شده اند، یک گزینه نجات بخش محسوب می شود. پزشک معالج باید به شدت مراقب عوارض ریوی در این بیماران باشد و در صورت بروز سرفه یا تنگی نفس، پنومونیت با واسطه ایمنی را در نظر بگیرد.

کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن

• در بیماران با بیماری عود کننده یا متاستاتیک که در حین یا پس از شیمی درمانی بر پایه پلاتین پیشرفت کرده اند، باعث افزایش بقای کلی بیماران نسبت به درمان های استاندارد می شود.

سرطان های دستگاه گوارش

• این گروه شامل سرطان پیشرفته معده، اتصال مری به معده و کارسینوم سلول سنگفرشی مری می باشد. همچنین در سرطان روده بزرگ متاستاتیک که دارای نقص در ترمیم عدم تطابق دی ان ای هستند، کاربرد اساسی دارد. در کارسینوم هپاتوسلولار یا سرطان کبد نیز پس از درمان با سورافنیب قابل تجویز است و ارزیابی دقیق خطر خونریزی گوارشی پیش از شروع درمان ضروری است.

کارسینوم سلول مرکل

• در موارد پیشرفته و متاستاتیک این تومور عصبی غدد درون ریز پوستی که به درمان های رایج مقاوم هستند، نتایج مثبتی از اثربخشی این دارو گزارش شده است. پزشک باید منافع بارز را در برابر خطرات بالقوه ارزیابی کند.

متاستاز های مغزی ناشی از ملانوما

• در صورتی که متاستاز ها بدون علامت باشند و بیمار نیازی به کورتیکواستروئید با دوز بالا نداشته باشد، استفاده از این دارو به تنهایی یا در ترکیب با سایر دارو های ایمنی درمانی می تواند به کنترل بیماری در سیستم عصبی مرکزی کمک شایانی کند. ارزیابی مداوم عصبی و تصویر برداری های دوره ای مغز برای این بیماران حیاتی است.

سرطان پیشرفته مقعد

• در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی مقعد که به درمان های معمول پاسخ نداده اند، این دارو به عنوان یک گزینه خط دوم در نظر گرفته می شود و می تواند پاسخ های پایداری ایجاد کند.

سارکوم های بافت نرم و استخوان

• در برخی از انواع سارکوم های مقاوم به شیمی درمانی، پاسخ های بالینی محدودی مشاهده شده است. تجویز در این شرایط نیازمند تصمیم گیری در کمیسیون های پزشکی چند تخصصی و ارزیابی دقیق وضعیت عملکردی بیمار است.