آمپول سینورا برای پسوریازیس، روماتیسم مفصلی و بیماریهای التهابی روده تجویز میشود. با نحوه تزریق زیرجلدی، دوز ۴۰ میلیگرم، عوارض، تداخلات، بارداری و قطع مصرف آشنا شوید.
سینورا یک داروی تزریقی برند تولید شرکت سیناژن است که برای کنترل برخی بیماریهای التهابی و خودایمنی تجویز میشود. این دارو به شکل سرنگ از پیش پرشده یا ابزار دارورسان خودکار عرضه میشود و هر واحد آن حاوی ۴۰ میلیگرم آدالیمومب در ۰.۸ میلیلیتر محلول آماده تزریق است.
سینورا از گروه داروهای بیولوژیک (داروهایی که با فناوری زیستی ساخته میشوند و روی بخشهای مشخصی از سیستم ایمنی اثر میگذارند) است. این دارو برای مصرف روزمره یا خودسرانه نیست و معمولاً زمانی تجویز میشود که بیماری التهابی به درمان هدفمند و پیگیری منظم نیاز داشته باشد.
سینورا بهصورت تزریق زیرجلدی (تزریق در لایه چربی زیر پوست، نه داخل عضله یا رگ) مصرف میشود. مقدار، فاصله تزریق و مدت درمان به نوع بیماری، سن، وزن، وضعیت ایمنی بدن و پاسخ بیمار به درمان بستگی دارد.
سینورا برای کنترل التهاب در چند بیماری مزمن سیستم ایمنی استفاده میشود. در این بیماریها، سیستم ایمنی (دفاع طبیعی بدن در برابر عفونتها و عوامل آسیبزا) بیش از حد فعال میشود و به مفاصل، پوست، روده، چشم یا بافتهای دیگر آسیب میزند.
سینورا در آرتریت روماتوئید، آرتریت پسوریاتیک و اسپوندیلیت آنکیلوزان تجویز میشود. آرتریت روماتوئید (التهاب مزمن مفاصل که میتواند باعث درد، خشکی و تخریب مفصل شود) بیشتر مفاصل دست، پا و زانو را درگیر میکند. آرتریت پسوریاتیک (التهاب مفاصل همراه با بیماری پوستی پسوریازیس) میتواند هم پوست و هم مفاصل را درگیر کند. اسپوندیلیت آنکیلوزان (نوعی روماتیسم ستون فقرات که باعث درد و خشکی کمر میشود) بیشتر ستون فقرات و مفاصل لگن را درگیر میکند.
سینورا در بیماری کرون و کولیت اولسراتیو نیز کاربرد دارد. بیماری کرون (التهاب مزمن بخشی از دستگاه گوارش، از دهان تا روده) و کولیت اولسراتیو (التهاب مزمن روده بزرگ و راستروده) میتوانند باعث اسهال، درد شکم، خون در مدفوع، کاهش وزن و خستگی شوند.
سینورا ممکن است برای هیدرآدنیت چرکی (بیماری التهابی پوست با جوشها و آبسههای دردناک، معمولاً در زیربغل یا کشاله ران) و یوئیت غیرعفونی (التهاب داخل چشم که منشأ عفونی ندارد) هم تجویز شود. در این موارد هدف درمان، کاهش التهاب، کم کردن شعلهوری بیماری و پیشگیری از آسیب بیشتر بافتی است.
سینورا در پلاک پسوریازیس و آرتریت پسوریاتیک کاربرد دارد. پسوریازیس (بیماری مزمن پوستی که باعث ایجاد لکههای قرمز، ضخیم و پوستهدار میشود) ممکن است فقط پوست را درگیر کند یا همراه با درد و التهاب مفاصل باشد.
سینورا معمولاً در موارد متوسط تا شدید پسوریازیس مطرح میشود؛ بهویژه زمانی که ضایعات پوستی گسترده، مقاوم به درمانهای موضعی یا همراه با کاهش کیفیت زندگی باشند. تصمیم برای شروع سینورا به شدت بیماری، سابقه درمانهای قبلی، وضعیت عفونتها و نظر پزشک بستگی دارد.
اثر سینورا معمولاً فوری نیست. در بسیاری از بیماران، کاهش التهاب و بهتر شدن علائم طی چند هفته آغاز میشود و بیشترین پاسخ درمانی ممکن است طی چند ماه دیده شود. سرعت پاسخ به نوع بیماری، شدت التهاب، نظم در تزریق و وضعیت عمومی بیمار بستگی دارد.
در پسوریازیس پوستی، هدف اصلی سینورا کاهش پلاکهای پوستی، خارش، قرمزی و پوستهریزی است. در آرتریت پسوریاتیک، علاوه بر پوست، کنترل درد، تورم و خشکی مفاصل هم اهمیت دارد. به همین دلیل پایش درمان در این بیماران فقط بر اساس ظاهر پوست انجام نمیشود و وضعیت مفاصل نیز بررسی میشود.
سینورا با مهار یک پیامرسان التهابی مهم به نام تیاناف-آلفا (پروتئینی در بدن که در ایجاد و ادامه التهاب نقش دارد) عمل میکند. وقتی فعالیت این پیامرسان زیاد باشد، التهاب در مفاصل، پوست، روده یا چشم تشدید میشود.
سینورا با کم کردن فعالیت این مسیر التهابی، میتواند درد، تورم، قرمزی، خشکی، ضایعات پوستی و برخی علائم گوارشی را کاهش دهد. این اثر به معنی ضعیف شدن بخشی از پاسخ ایمنی نیز هست؛ بنابراین احتمال برخی عفونتها در طول درمان بیشتر میشود و بیمار باید از نظر علائم عفونت پیگیری شود.
سینورا از گروه داروهای بیولوژیک است، زیرا ساختار پروتئینی دارد و بهطور هدفمند روی بخشی از سیستم ایمنی اثر میگذارد. این ویژگی باعث میشود اثر آن با داروهای ضدالتهاب ساده یا مسکنهای معمولی متفاوت باشد.
سینورا کورتون نیست و در ترکیب آن کورتون وجود ندارد. کورتونها داروهایی هستند که التهاب را از مسیرهای گستردهتری در بدن کاهش میدهند، اما سینورا یک داروی هدفمند ایمنی است و روی مسیر مشخصی از التهاب اثر میگذارد.
کورتونها معمولاً اثر سریعتر و گستردهتری دارند، اما ممکن است در مصرف طولانیمدت با عوارضی مانند افزایش قند خون، پوکی استخوان، افزایش وزن و فشار خون همراه شوند. سینورا مسیر متفاوتی دارد و برای کنترل طولانیمدت برخی بیماریهای التهابی استفاده میشود، اما همچنان میتواند خطر عفونت و برخی عوارض مهم را افزایش دهد.
سینورا در گروه داروهای مهارکننده تیاناف قرار میگیرد. این گروه برای بیماریهایی استفاده میشود که در آنها التهاب مزمن و فعالیت بیش از حد سیستم ایمنی نقش اصلی دارد.
سینورا بهصورت زیرجلدی تزریق میشود. تزریق میتواند پس از آموزش کامل توسط خود بیمار یا مراقب انجام شود، اما اولین آموزش باید با تکیه بر دستور پزشک، پرستار یا بروشور رسمی دارو باشد.
سینورا زیرجلدی است و نباید بهصورت عضلانی یا داخل وریدی تزریق شود. تزریق زیرجلدی معمولاً در ناحیه جلوی ران یا شکم انجام میشود. ناحیه شکم باید با فاصله مناسب از ناف انتخاب شود.
محلهای رایج تزریق سینورا، سطح جلویی ران و ناحیه شکم با فاصله از ناف هستند. تزریق در بازو معمولاً توصیه نمیشود، مگر اینکه پزشک یا تیم درمانی روش مشخصی را آموزش داده باشند. محل تزریق باید هر بار تغییر کند تا احتمال قرمزی، درد، سفتی و تحریک پوستی کمتر شود.
پیش از تزریق، سینورا معمولاً ۱۵ تا ۳۰ دقیقه در دمای اتاق قرار داده میشود تا از سرمای مستقیم یخچال خارج شود. دارو نباید با آب گرم، مایکروویو یا روشهای حرارتی گرم شود. محلول باید از نظر تغییر رنگ، کدورت یا وجود ذرات بررسی شود و در صورت مشاهده این موارد نباید تزریق شود.
برای کاهش درد تزریق سینورا، انتخاب محل سالم پوست، چرخشی بودن محل تزریق، خودداری از تزریق روی پوست زخمی یا کبود، همدما شدن دارو با محیط و استفاده از کمپرس سرد میتواند کمککننده باشد. در بیماران مبتلا به پسوریازیس، تزریق مستقیم روی ضایعات پوستی توصیه نمیشود.
برنامه درمان با سینورا بسته به بیماری، شدت علائم، سن، وزن و پاسخ بیمار متفاوت است. فاصله تزریق باید دقیقاً مطابق نسخه رعایت شود، زیرا افزایش فاصلهها یا تزریق نامنظم ممکن است اثربخشی درمان را کاهش دهد.
سینورا تزریقی است و جذب آن به غذا وابسته نیست. بنابراین قبل یا بعد از غذا بودن معمولاً اهمیت اصلی ندارد. مهمتر این است که تزریق طبق برنامه تعیینشده، با روش صحیح و در شرایط نگهداری مناسب انجام شود.
زمان مشخصی از روز برای همه بیماران برتری قطعی ندارد. بسیاری از بیماران برای فراموش نکردن، تزریق سینورا را در یک روز و ساعت ثابت انجام میدهند. انتخاب زمان تزریق بهتر است با برنامه زندگی بیمار و توصیه پزشک هماهنگ باشد.
مدت درمان با سینورا به نوع بیماری و پاسخ بدن بستگی دارد. بسیاری از بیماریهایی که با سینورا درمان میشوند مزمن هستند و ممکن است درمان طولانیمدت لازم باشد. قطع یا تغییر فاصله تزریق بدون هماهنگی با پزشک میتواند باعث برگشت علائم شود.
سینورا به شکل سرنگ از پیش پرشده و ابزار دارورسان خودکار عرضه میشود. هر سرنگ یا ابزار تزریق برای یک بار مصرف است و پس از تزریق نباید دوباره استفاده شود.
سینورا ممکن است به شکل سرنگ آماده تزریق یا ابزار دارورسان خودکار ارائه شود. ابزار دارورسان خودکار برای برخی بیماران سادهتر است، زیرا فرایند ورود سوزن و تزریق با طراحی آمادهتری انجام میشود. با این حال، انتخاب نوع بستهبندی به نسخه، موجودی رسمی و تشخیص تیم درمانی بستگی دارد.
شکل رایج سینورا شامل ۴۰ میلیگرم دارو در ۰.۸ میلیلیتر محلول است. دوز تجویزی در بیماریهای مختلف ممکن است الگوی متفاوتی داشته باشد و نباید بر اساس تجربه دیگران تغییر داده شود.
سینورا باید در دمای ۲ تا ۸ درجه سانتیگراد، یعنی دمای یخچال، نگهداری شود. دارو نباید یخ بزند و اگر یخ زده باشد، نباید مصرف شود.
سینورا بهتر است در جعبه اصلی و دور از نور نگهداری شود. قرار دادن دارو در قسمتهایی از یخچال که احتمال یخزدگی دارد، مانند نزدیک محفظه فریزر، مناسب نیست. دارو باید دور از دید و دسترس کودکان باشد.
اگر محلول سینورا تغییر رنگ داده، کدر شده، ذرات جامد دارد، تاریخ مصرف آن گذشته یا دچار یخزدگی شده است، نباید تزریق شود. در این شرایط باید از مصرف دارو خودداری شود و وضعیت آن با داروساز یا تیم درمانی بررسی شود.
سینورا مانند همه داروها ممکن است عوارض جانبی ایجاد کند. همه بیماران دچار عارضه نمیشوند و شدت عوارض نیز در افراد مختلف متفاوت است.
برخی بیماران در طول درمان با سینورا از تغییرات پوستی، ریزش مو، جوش، تغییر وزن یا تغییر اشتها گزارش میدهند. این علائم همیشه مستقیماً به سینورا مربوط نیستند و ممکن است به بیماری زمینهای، داروهای همزمان، التهاب مزمن یا تغییر سبک زندگی نیز ارتباط داشته باشند. اگر این تغییرات شدید، پیشرونده یا آزاردهنده باشند، باید بررسی شوند.
برخی عوارض سینورا نیاز به توجه فوری دارند، زیرا این دارو میتواند بخشی از توان دفاعی بدن در برابر عفونتها را کاهش دهد. علائم هشدار نباید نادیده گرفته شوند.
سینورا ممکن است با بعضی داروها و واکسنها تداخل داشته باشد؛ بهویژه داروهایی که سیستم ایمنی را مهار میکنند. قبل از شروع یا ادامه سینورا، فهرست کامل داروهای نسخهای، بدون نسخه، مکملها و فرآوردههای گیاهی باید به پزشک اعلام شود.
مصرف همزمان سینورا با برخی داروهای بیولوژیک یا سرکوبکننده ایمنی میتواند خطر عفونت را افزایش دهد. داروهایی مانند آناکینرا، آباتاسپت، ناتالیزومب، توسیلیزومب، ودولیزومب، تاکرولیموس، سیکلوسپورین و بعضی داروهای مشابه باید با احتیاط ویژه بررسی شوند.
سینورا در برخی بیماران ممکن است همراه با داروهایی مانند متوترکسات یا کورتونها تجویز شود، اما این ترکیب باید تحت نظر پزشک باشد. مصرف مسکنهایی مانند ایبوپروفن، ناپروکسن، دیکلوفناک یا استامینوفن نیز باید با توجه به بیماری زمینهای، وضعیت معده، کلیه، کبد و داروهای همزمان انجام شود.
در طول مصرف سینورا، واکسنهای زنده (واکسنهایی که حاوی شکل ضعیفشده عامل بیماری هستند) ممکن است خطر عفونت ایجاد کنند و معمولاً باید از تزریق همزمان آنها خودداری شود. واکسنهای غیرفعال ممکن است ایمنتر باشند، اما اثر آنها در بعضی بیماران کمتر میشود. زمانبندی واکسن باید با پزشک هماهنگ شود.
سینورا برای همه بیماران مناسب نیست. پیش از شروع درمان، وضعیت عفونت، سابقه حساسیت، بیماریهای زمینهای و داروهای همزمان باید بررسی شود.
مصرف سینورا در بارداری و شیردهی ممکن است در برخی شرایط با صلاحدید پزشک ادامه پیدا کند. تصمیمگیری باید بر اساس شدت بیماری مادر، خطر شعلهوری بیماری، سن بارداری و وضعیت جنین انجام شود.
در برخی بیماران، ادامه درمان با سینورا در بارداری میتواند برای کنترل بیماری مادر ضروری باشد. با این حال، چون دارو روی سیستم ایمنی اثر میگذارد، زمان مصرف در ماههای پایانی بارداری و برنامه واکسیناسیون نوزاد باید با پزشک هماهنگ شود.
نوزادانی که در دوران بارداری در معرض سینورا قرار گرفتهاند، ممکن است برای مدتی حساسیت بیشتری نسبت به برخی عفونتها داشته باشند. به همین دلیل تزریق واکسنهای زنده در ماههای ابتدایی زندگی ممکن است نیاز به تعویق داشته باشد و باید طبق نظر پزشک کودکان انجام شود.
مصرف سینورا در دوران شیردهی در برخی موارد با نظر پزشک امکانپذیر است. تصمیم به ادامه یا قطع شیردهی باید بر اساس وضعیت مادر، نیاز به درمان و شرایط نوزاد گرفته شود.
نظم در تزریق سینورا برای حفظ اثر درمانی مهم است. تغییر خودسرانه فاصله تزریق، قطع ناگهانی یا مصرف بیش از مقدار تجویزشده میتواند کنترل بیماری را مختل کند یا خطر عوارض را افزایش دهد.
اگر یک نوبت سینورا فراموش شود، معمولاً باید بهمحض یادآوری تزریق شود؛ مگر اینکه زمان نوبت بعدی نزدیک باشد. در این حالت نباید دو دوز همزمان یا دوز اضافه تزریق شود. اگر بیش از یک نوبت فراموش شده باشد، ادامه برنامه باید با پزشک هماهنگ شود.
قطع سینورا بدون نظر پزشک ممکن است باعث برگشت علائم، شعلهور شدن بیماری و کاهش کنترل التهاب شود. در بیماریهای مزمن، قطع یا تغییر درمان باید مرحلهای و بر اساس وضعیت بالینی انجام شود.
اطلاعات درباره مصرف بیش از حد سینورا محدود است، اما تزریق مقدار بیشتر از تجویز میتواند احتمال بروز عوارض را افزایش دهد. در صورت تزریق اشتباه یا مصرف بیش از مقدار تعیینشده، بیمار باید برای پایش علائم و دریافت راهنمایی درمانی با پزشک یا مرکز درمانی تماس بگیرد.
پیش از شروع و در طول درمان با سینورا، پزشک ممکن است آزمایشهایی برای بررسی ایمنی درمان درخواست کند. هدف این آزمایشها کاهش خطر عفونت، بررسی وضعیت کبد، خون و ارزیابی پاسخ بدن به درمان است.
پیش از شروع سینورا، بررسی سل نهفته (وجود میکروب سل در بدن بدون علامت فعال) و هپاتیت ممکن است لازم باشد. اگر عفونت پنهان یا فعال وجود داشته باشد، شروع یا ادامه سینورا باید با احتیاط و درمان مناسب انجام شود.
در طول درمان با سینورا، پزشک ممکن است شمارش سلولهای خونی، آنزیمهای کبدی و سایر شاخصهای التهابی را بررسی کند. این پایش به تشخیص زودهنگام عوارض احتمالی و ارزیابی اثربخشی درمان کمک میکند.
کاهش اثربخشی سینورا میتواند به تزریق نامنظم، نگهداری نامناسب، پیشرفت بیماری، مصرف همزمان بعضی داروها، عفونت پنهان یا تفاوت پاسخ بدن بیمار مربوط باشد. در این شرایط معمولاً پزشک وضعیت بیماری، آزمایشها و برنامه درمان را دوباره بررسی میکند.
تجربه بیماران از مصرف سینورا یکسان نیست. برخی بیماران کاهش درد، التهاب، ضایعات پوستی یا علائم گوارشی را گزارش میکنند و برخی دیگر ممکن است با عوارض، کند بودن شروع اثر یا نگرانی از تزریق طولانیمدت روبهرو شوند.
در تجربههای رایج بیماران، بهبود خشکی صبحگاهی، کاهش درد مفاصل، کم شدن التهاب پوست و کمتر شدن شعلهوری بیماری از نکات مثبت گزارششده است. این بهبود معمولاً تدریجی است و بسیاری از بیماران پس از چند هفته تا چند ماه بهتر متوجه اثر درمان میشوند.
درد، قرمزی، سوزش، کبودی یا خارش محل تزریق از تجربههای نسبتاً رایج است. بسیاری از بیماران با همدما کردن دارو، تغییر محل تزریق و رعایت روش صحیح تزریق، شدت این واکنشها را کمتر گزارش میکنند.
برخی بیماران سینورا را با داروهای دیگری که قبلاً مصرف کردهاند مقایسه میکنند. تفاوت تجربهها میتواند به نوع بیماری، شدت التهاب، داروهای همزمان، روش تزریق، دسترسی به شکل دارویی و پاسخ فردی بدن مربوط باشد. این مقایسهها نباید جایگزین تصمیم پزشک شوند.
اثر سینورا در بسیاری از بیماران طی ۲ تا ۴ هفته شروع میشود، اما رسیدن به حداکثر اثر ممکن است چند ماه زمان ببرد. نوع بیماری و نظم در تزریق روی سرعت پاسخ اثر دارد.
بله. سینورا باید در دمای ۲ تا ۸ درجه سانتیگراد نگهداری شود، از نور محافظت شود و یخ نزند. داروی یخزده، کدر، تغییررنگداده یا دارای ذرات نباید تزریق شود.
سینورا ممکن است در برخی بیماران همراه با متوترکسات یا کورتون تجویز شود، اما این ترکیب باید تحت نظر پزشک باشد؛ زیرا احتمال عفونت و عوارض وابسته به سرکوب سیستم ایمنی باید بررسی شود.
سینورا برند تولید شرکت سیناژن است و بهعنوان فرآورده تولید داخل شناخته میشود. شکل دارویی رایج آن سرنگ آماده تزریق یا ابزار دارورسان خودکار ۴۰ میلیگرمی است.
سینورا بخشی از مسیر التهابی سیستم ایمنی را مهار میکند. این اثر برای کنترل بیماری مفید است، اما میتواند خطر برخی عفونتها را افزایش دهد؛ بنابراین تب، سرفه مداوم، تعریق شبانه، زخم عفونی یا علائم غیرعادی باید جدی گرفته شود.
تزریق سینورا ممکن است با سوزش یا درد کوتاهمدت همراه باشد. همدما شدن دارو با محیط، تزریق در محل مناسب، تغییر محل تزریق و پرهیز از تزریق روی پوست آسیبدیده میتواند درد را کمتر کند.
سینورا اعتیادآور نیست و وابستگی روانی یا جسمی به شکل داروهای اعتیادآور ایجاد نمیکند. با این حال، قطع ناگهانی آن ممکن است باعث برگشت علائم بیماری شود.
