ادم ناشی از نارسایی قلبی، سیروز کبدی و بیماریهای کلیوی
فورزماید به عنوان یک دیورتیک قوس هنله، در مدیریت احتباس مایعات ناشی از نارسایی احتقانی قلب کاربرد گستردهای دارد. در سیروز کبدی، معمولا همراه با آنتاگونیستهای آلدوسترون تجویز میشود تا تعادل پتاسیم حفظ گردد. در سندرم نفروتیک و نارسایی کلیوی، به دلیل مقاومت دیورتیک، ممکن است به دوزهای بالاتری از این دارو (تا 600 میلیگرم در روز یا بیشتر به صورت وریدی) نیاز باشد.
ادم ریوی حاد
فرم تزریقی (وریدی) فورزماید خط اول درمان در ادم حاد ریوی است. اثر گشادکنندگی عروق وریدی این دارو پیش از شروع اثر دیورتیک آن (در عرض 5 تا 15 دقیقه) ظاهر شده و باعث کاهش سریع پیشبار قلب و بهبود علائم تنفسی بیمار میشود.
فشار خون بالا
اگرچه فورزماید برای درمان پرفشاری خون تایید شده است، اما در بیماران با عملکرد طبیعی کلیه، دیورتیکهای تیازیدی انتخاب ارجح هستند. فورزماید در درمان فشار خون بالا عمدتا برای بیمارانی رزرو میشود که دچار نارسایی مزمن کلیوی (به ویژه با نرخ فیلتراسیون گلومرولی کمتر از 30 میلیلیتر در دقیقه) یا نارسایی همزمان قلبی هستند.
موارد مصرف خارج از برچسب
هایپرکلسمی شدید
فورزماید وریدی یکی از درمانهای کمکی در مدیریت اورژانسی افزایش شدید کلسیم خون است. این دارو با مهار بازجذب کلسیم در قوس هنله، دفع ادراری آن را افزایش میدهد. نکته بالینی بسیار مهم این است که فورزماید تنها باید پس از هیدراتاسیون کامل بیمار با سرم نرمال سالین ایزوتونیک آغاز شود؛ در غیر این صورت، کاهش حجم خون میتواند بازجذب کلسیم را افزایش داده و وضعیت را وخیمتر کند.
مدیریت هایپوناترمی در سندرم ترشح نامناسب هورمون ضد ادراری
در موارد خاص و علامتدار، فورزماید ممکن است به همراه انفوزیون سالین هایپرتونیک (سرم نمکی 3 درصد) استفاده شود. فورزماید با القای دفع ادراری آب آزاد، از اضافهبار حجمی ناشی از سرم هایپرتونیک جلوگیری کرده و به اصلاح سریعتر سدیم خون کمک میکند. پایش دقیق و ساعتی سطح سدیم برای جلوگیری از اصلاح بیش از حد سریع و خطرات عصبی آن الزامی است.