سیمبیکورت داروی استنشاقی کنترل آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه است. با کاربرد سیمبیکورت 80/۴.۵، روش مصرف توربوهالر، عوارض، تداخلات، بارداری، فراموشی دوز و نکات ایمنی آن آشنا شوید.
سیمبیکورت یک داروی تنفسی و استنشاقی است که برای کنترل آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه (یک بیماری طولانیمدت ریوی که میتواند باعث تنگی نفس، سرفه، خسخس سینه و سختتر شدن خروج هوا از ریه شود) تجویز میشود. این دارو در نوع سیمبیکورت توربوهالر هم وجود دارد و بر اساس اطلاعات بروشور، تولیدکننده آن شرکت آسترازنکا و واردکننده آن کوبل دارو است. سیمبیکورت از دو جزء اصلی، یعنی بودزوناید و فورموترول تشکیل شده است؛ بودزوناید به کاهش التهاب راههای هوایی کمک میکند و فورموترول باعث بازتر شدن مسیر عبور هوا میشود.
سیمبیکورت داروی خوراکی، قرص یا آمپول نیست و نباید بلعیده شود. این دارو باید از راه نفس کشیدن وارد ریه شود تا بتواند اثر اصلی خود را در راههای هوایی بگذارد. در مدل توربوهالر، دارو به صورت پودر استنشاقی داخل دستگاه قرار دارد و بیمار با یک دم عمیق و محکم، پودر دارو را به داخل ریه میکشد.
یکی از دوزهای رایج ذکرشده در بروشور، سیمبیکورت ۱۶۰/۴.۵ است. این اعداد نشان میدهند در هر بار استنشاق، مقدار مشخصی از دو ماده دارویی وارد ریه میشود. انتخاب دوز مناسب به وضعیت هر بیمار بستگی دارد و نباید بر اساس توصیه اطرافیان، تجربه دیگران یا شدت ظاهری علائم تغییر داده شود.
سیمبیکورت بیشتر برای کنترل طولانیمدت آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه استفاده میشود. در آسم، هدف از مصرف این دارو کاهش التهاب، حساسیت و تنگی راههای هوایی است تا علائمی مثل تنگی نفس، خسخس سینه، احساس فشار در قفسه سینه و سرفه کمتر شود. در بیماری مزمن انسدادی ریه نیز سیمبیکورت میتواند به کاهش تنگی نفس، کم شدن سرفه و کاهش دورههایی که بیماری ناگهان بدتر میشود کمک کند.
اگر سرفه، خسخس سینه یا تنگی نفس به علت آسم یا بیماری مزمن انسدادی ریه ایجاد شده باشد، پزشک ممکن است سیمبیکورت را به عنوان بخشی از برنامه درمانی انتخاب کند. با این حال، سیمبیکورت برای هر نوع سرفهای مناسب نیست. سرفه میتواند به دلیل عفونتهای تنفسی، آلرژی، رفلاکس معده، سینوزیت، تحریک گلو یا بیماریهای دیگر ایجاد شود؛ بنابراین قبل از مصرف یا تغییر دارو، علت سرفه باید مشخص شود.
سیمبیکورت از دو راه به بهتر شدن تنفس کمک میکند. اثر اول آن کاهش التهاب داخل راههای هوایی است. التهاب میتواند باعث ورم، تنگ شدن مسیر عبور هوا و حساس شدن ریه نسبت به محرکهایی مانند دود، گردوغبار، هوای سرد، عطرهای تند و مواد شوینده شود. وقتی التهاب کمتر میشود، راههای هوایی آرامتر میشوند و عبور هوا راحتتر انجام میگیرد.
اثر دوم سیمبیکورت مربوط به شل شدن عضلات اطراف راههای هوایی است. وقتی این عضلات بیش از حد جمع و منقبض شوند، مسیر عبور هوا باریک میشود و فرد ممکن است دچار تنگی نفس، خسخس یا احساس فشار در قفسه سینه شود. سیمبیکورت با کمک به شل شدن این عضلات، باعث میشود هوا راحتتر وارد ریه و از آن خارج شود.
به زبان ساده، سیمبیکورت هم التهاب زمینهای ریه را کنترل میکند و هم کمک میکند راه نفس بازتر بماند. به همین دلیل، مصرف درست و منظم آن میتواند علائم روزانه را کاهش دهد، خواب شبانه را بهتر کند و احتمال حملات شدید آسم یا بدتر شدن ناگهانی علائم را کمتر کند.
بخشی از اثر سیمبیکورت ممکن است پس از مصرف نسبتاً زود احساس شود، اما کنترل التهاب ریه به زمان و نظم نیاز دارد. اگر دارو یک روز مصرف شود و چند روز فراموش شود، راههای هوایی دوباره تحریکپذیر و ملتهب میشوند و علائم برمیگردند. به همین دلیل، حتی اگر بیمار احساس بهبودی کند، کم کردن دوز یا قطع سیمبیکورت باید فقط با نظر پزشک انجام شود.
سیمبیکورت در قدرتها و دوزهای مختلفی وجود دارد. دوز ۱۶۰/۴.۵ یعنی در هر بار مصرف، مقدار مشخصی از داروی ضدالتهاب و مقدار مشخصی از داروی بازکننده راه هوایی به ریه میرسد. بالاتر بودن عدد دوز همیشه به معنی بهتر یا مناسبتر بودن دارو نیست؛ چون دوز مناسب به سن بیمار، شدت بیماری، دفعات حمله، وضعیت ریه، پاسخ بدن به درمان و داروهای همزمان بستگی دارد.
در برخی بیماران، دوز پایینتر میتواند بیماری را به خوبی کنترل کند، اما در بعضی بیماران دیگر ممکن است پزشک دوز قویتری را لازم بداند. افزایش خودسرانه تعداد پافها یا تغییر دوز بدون نسخه میتواند احتمال عوارضی مانند تپش قلب، لرزش دست، سردرد، بیخوابی، اضطراب یا کاهش پتاسیم خون را بیشتر کند.
وقتی از سیمبیکورت ۱۶۰ یا سیمبیکورت ۳۲۰ صحبت میشود، معمولاً منظور قدرتهای متفاوت دارو است. تفاوت مهم این دوزها بیشتر به مقدار جزء ضدالتهاب دارو مربوط میشود، اما تعداد پاف، دفعات مصرف و روش استفاده باید دقیقاً بر اساس نسخه همان بیمار تعیین شود. اگر بیمار مطمئن نیست کدام دوز را مصرف میکند، بهتر است عدد روی دستگاه یا جعبه را با پزشک یا داروساز بررسی کند.
سیمبیکورت معمولاً برای بیمارانی مطرح میشود که آسم آنها با درمانهای سادهتر به خوبی کنترل نشده است، علائم مکرر دارند، شبها به دلیل سرفه یا تنگی نفس از خواب بیدار میشوند، هنگام فعالیت زود نفستنگ میشوند یا سابقه حملات آسم دارند. در بیماری مزمن انسدادی ریه نیز ممکن است برای افرادی تجویز شود که تنگی نفس، خسخس، سرفه مزمن یا دورههای بدتر شدن بیماری را تجربه میکنند.
توربوهالر سیمبیکورت یک دستگاه پودر استنشاقی خشک است. در این دستگاه، دارو به شکل پودر داخل وسیله قرار دارد و با نفس عمیق و محکم بیمار وارد ریه میشود. به همین دلیل، توربوهالر معمولاً مانند اسپریهای فشاری دکمهای برای پاشیدن دارو ندارد و اثر آن بیشتر به آمادهسازی درست دستگاه و قدرت دم بیمار وابسته است.
در اسپریهای فشاری، بیمار معمولاً باید همزمان با شروع نفس کشیدن، اسپری را فشار دهد تا دارو به سمت ریه حرکت کند. اما در توربوهالر، بیمار باید دستگاه را درست آماده کند و سپس از راه دهان، یک نفس قوی و عمیق بکشد. اگر دم بیمار خیلی آرام یا سطحی باشد، ممکن است مقدار کافی دارو به ریه نرسد.
اگر دستگاهی که بیمار در اختیار دارد با توربوهالر فرق دارد، نباید روش مصرف توربوهالر را برای آن به کار ببرد. هر نوع دستگاه استنشاقی روش مخصوص خود را دارد. تکان دادن، فشار دادن، استفاده از محفظه یا شستن بعضی قطعات ممکن است برای یک نوع اسپری لازم باشد، اما برای همه انواع سیمبیکورت مناسب نیست.
روش مصرف سیمبیکورت نقش بسیار مهمی در نتیجه درمان دارد. اگر دستگاه درست آماده نشود، بیمار داخل دستگاه فوت کند یا دم کافی نداشته باشد، دارو به مقدار مناسب به ریه نمیرسد و اثر آن کمتر میشود. مراحل زیر مربوط به سیمبیکورت توربوهالر است و اگر دستگاه شما نوع دیگری است، باید بروشور همان دستگاه را مطالعه کنید یا از پزشک و داروساز آموزش بگیرید.
برای توربوهالر معمولاً نیازی به تکان دادن دستگاه نیست. همچنین نباید داخل دهانی دستگاه فوت کنید یا آن را با آب بشویید، چون رطوبت میتواند پودر دارو را خراب کند یا باعث چسبیدن آن شود. برای تمیز کردن دهانی دستگاه، استفاده از یک دستمال خشک کافی است.
در مصرف سیمبیکورت توربوهالر، ممکن است بیمار طعم، بو یا حس خاصی از دارو دریافت نکند. حس نکردن طعم دارو الزاماً به این معنا نیست که دارو مصرف نشده یا دستگاه خراب است. اگر درباره آماده شدن دستگاه، باقی ماندن دارو یا روش تنفس خود تردید دارید، بهتر است دستگاه را به پزشک یا داروساز نشان دهید.
دوز دقیق سیمبیکورت را پزشک بر اساس وضعیت بیمار تعیین میکند. مقدار مصرف برای همه افراد یکسان نیست و به شدت بیماری، سن، سابقه حملات، بیماریهای همراه، داروهای دیگر و پاسخ بدن به درمان بستگی دارد. دوزهایی که در بروشور یا منابع عمومی نوشته میشوند، فقط اطلاعات کلی هستند و جای نسخه پزشک را نمیگیرند.
در برخی بیماران مبتلا به آسم، ممکن است پزشک ۱ تا ۲ پاف، یک یا دو بار در روز تجویز کند. در بعضی برنامههای درمانی، پزشک ممکن است به بیمار اجازه دهد هنگام بدتر شدن خفیف علائم، طبق دستور مشخص، از سیمبیکورت استفاده اضافه داشته باشد. این روش فقط زمانی درست است که پزشک آن را بهطور روشن در برنامه درمانی بیمار نوشته باشد.
در بیماری مزمن انسدادی ریه، گاهی ۲ پاف، دو بار در روز تجویز میشود. با این حال، مقدار دقیق مصرف به وضعیت تنفسی، شدت علائم و تشخیص پزشک بستگی دارد. بیمار نباید به دلیل احساس تنگی نفس، تعداد پافها را خودسرانه زیاد کند؛ چون مصرف بیشتر از مقدار تجویزشده ممکن است خطر عوارض را افزایش دهد.
اگر پزشک در هر نوبت بیش از یک پاف تجویز کرده است، هر پاف باید جداگانه و با تکنیک درست انجام شود. بهتر است بین پافها کمی فاصله بگذارید و آمادهسازی دستگاه را طبق بروشور تکرار کنید. پس از پایان همه پافهای همان نوبت، دهان را با آب بشویید و آب شستوشو را قورت ندهید.
سیمبیکورت معمولاً باید در ساعتهای منظم مصرف شود. بسیاری از بیماران آن را صبح و شب استفاده میکنند، اما زمان دقیق مصرف باید همان چیزی باشد که پزشک در نسخه مشخص کرده است. مصرف منظم کمک میکند سطح کنترل بیماری در طول شبانهروز پایدارتر بماند.
مصرف سیمبیکورت معمولاً به غذا وابسته نیست، زیرا دارو از راه ریه وارد بدن میشود و از مسیر معده اثر اصلی خود را نمیگذارد. با این حال، بهتر است بیمار هر روز دارو را در زمانهای ثابت مصرف کند تا احتمال فراموشی کمتر شود.
اگر بیمار هنگام ورزش یا فعالیت بدنی دچار تنگی نفس میشود، نباید خودسرانه قبل از ورزش تعداد پافهای سیمبیکورت را بیشتر کند. برنامه مصرف دارو پیش از فعالیت بدنی باید با پزشک تنظیم شود، بهویژه اگر بیمار سابقه تپش قلب، فشار خون بالا، آریتمی یا بیماری قلبی دارد.
سیمبیکورت در برخی بیماران میتواند نسبتاً زود باعث بازتر شدن راههای هوایی و راحتتر شدن تنفس شود، اما اثر کامل آن برای کنترل التهاب و کاهش حملات به مصرف منظم نیاز دارد. ممکن است بیمار در روزهای اول احساس کند کمی بهتر نفس میکشد، اما کاهش پایدار علائم و حملات معمولاً با گذشت زمان بهتر مشخص میشود.
بخشی از اثر سیمبیکورت ممکن است بعد از مصرف احساس شود، اما نباید انتظار داشت که همیشه در چند ثانیه همه علائم را از بین ببرد. سیمبیکورت بیشتر برای کنترل بیماری، کاهش التهاب و پیشگیری از بدتر شدن علائم استفاده میشود، نه فقط برای خاموش کردن فوری حمله تنفسی.
اثر بازکنندگی راههای هوایی در بسیاری از بیماران میتواند تا چندین ساعت باقی بماند. البته مدت اثر در همه افراد یکسان نیست و به شدت بیماری، روش صحیح مصرف، داروهای همزمان، سیگار کشیدن، عفونتهای تنفسی و وضعیت کلی ریه بستگی دارد.
در بعضی برنامههای درمانی، پزشک ممکن است سیمبیکورت را هم برای مصرف منظم روزانه و هم برای بدتر شدن خفیف علائم در نظر بگیرد. اما این روش برای همه بیماران مناسب نیست. هر بیمار باید دقیقاً بداند داروی مصرف روزانه او چیست و در وضعیت اورژانسی یا حمله شدید باید از چه دارویی استفاده کند.
اگر تنگی نفس شدید، کبودی لب یا صورت، درد قفسه سینه، ناتوانی در حرف زدن، خوابآلودگی غیرعادی، خسخس شدید یا بدتر شدن سریع تنفس دارید، باید بدون تأخیر به اورژانس مراجعه کنید.
سیمبیکورت مانند همه داروها ممکن است عارضه ایجاد کند، اما همه مصرفکنندگان دچار عارضه نمیشوند. بسیاری از عوارض این دارو خفیف هستند و با مصرف درست، شستن دهان و تنظیم درمان توسط پزشک کمتر میشوند.
بیشتر عوارض شایع سیمبیکورت خطرناک نیستند و با اصلاح روش مصرف، شستن دهان یا تغییر برنامه درمانی بهتر میشوند. اما اگر تپش قلب شدید، درد قفسه سینه، تنگی نفس ناگهانی، خسخس شدید یا علائم حساسیت ایجاد شود، نباید آن را ساده گرفت و باید سریع پیگیری شود.
برخی علائم بعد از مصرف سیمبیکورت نیاز به بررسی فوری دارند. این علائم ممکن است به علت حمله شدید آسم، عفونت ریه، واکنش حساسیتی، اسپاسم راههای هوایی یا مشکل قلبی ایجاد شوند. در چنین شرایطی، مصرف دوزهای بیشتر بدون راهنمایی پزشک میتواند خطرناک باشد.
در بعضی بیماران، بهخصوص افراد مبتلا به بیماری مزمن انسدادی ریه، احتمال عفونت ریه ممکن است افزایش پیدا کند. اگر تب، لرز، افزایش خلط، تغییر رنگ خلط، درد هنگام نفس کشیدن یا بدتر شدن ناگهانی سرفه دارید، باید پزشک شما را بررسی کند.
سیمبیکورت یک جزء ضدالتهاب از خانواده کورتونهای استنشاقی دارد. کورتون استنشاقی (داروی ضدالتهابی که بیشتر در ریه اثر میکند و با کورتون خوراکی یا تزریقی تفاوت دارد) معمولاً نسبت به کورتون خوراکی عوارض عمومی کمتری ایجاد میکند، چون بخش اصلی اثر دارو در ریه است و مقدار کمتری وارد جریان خون میشود.
در آسم، کنترل نشدن التهاب ریه میتواند خطرناک باشد. التهاب کنترلنشده میتواند باعث حملات شدید، مراجعه به اورژانس، کاهش کیفیت خواب، محدود شدن فعالیت روزانه و آسیب به عملکرد ریه شود. به همین دلیل، پزشک تلاش میکند کمترین دوز مؤثر را انتخاب کند؛ یعنی دوزی که بیماری را کنترل کند و در عین حال احتمال عوارض را تا حد ممکن پایین نگه دارد.
چاقی، ورم بدن و پوکی استخوان بیشتر با مصرف طولانیمدت کورتونهای خوراکی دیده میشود. در مصرف استنشاقی، این نگرانی معمولاً کمتر است، اما در دوزهای بالا، مصرف طولانیمدت، سالمندان یا افرادی که داروهای کورتونی دیگری هم مصرف میکنند، پزشک ممکن است وضعیت استخوان، قند خون، فشار خون و وزن را بیشتر پیگیری کند.
در کودکان، داروهای ضدالتهاب استنشاقی ممکن است در برخی موارد روی سرعت رشد اثر خفیفی داشته باشند. با این حال، آسم کنترلنشده هم میتواند خواب، فعالیت بدنی، رشد، تغذیه و سلامت عمومی کودک را مختل کند. بنابراین اگر سیمبیکورت برای کودک یا نوجوان تجویز شود، رشد قدی، وزن، کیفیت خواب و میزان فعالیت او باید زیر نظر پزشک دنبال شود.
سیمبیکورت میتواند با بعضی داروها و مواد دیگر تداخل داشته باشد. تداخل دارویی (حالتی که مصرف همزمان دو دارو باعث تغییر اثر یا افزایش عوارض یکی از آنها میشود) ممکن است اثر درمان را کم کند یا احتمال عوارض را بالا ببرد. بیمار باید فهرست کامل داروهای نسخهای، داروهای بدون نسخه، مکملها و داروهای گیاهی خود را به پزشک و داروساز بگوید.
مصرف همزمان سیمبیکورت با اسپریهای تنفسی دیگر باید طبق برنامه مشخص پزشک باشد. بعضی اسپریها برای مصرف روزانه و کنترل بیماری هستند و بعضی برای زمان تنگی نفس ناگهانی استفاده میشوند. مصرف زیاد یا ناهماهنگ داروهای بازکننده راه هوایی میتواند خطر لرزش، تپش قلب، اضطراب، بیقراری و کاهش پتاسیم خون را بیشتر کند.
برخی داروهای قلب و فشار خون، بهویژه بتابلوکرها (داروهایی که ضربان قلب را کم میکنند و برای بعضی بیماریهای قلبی، فشار خون یا اضطراب استفاده میشوند)، ممکن است روی اثر سیمبیکورت اثر بگذارند یا در بعضی بیماران آسمی باعث بدتر شدن تنگی نفس شوند. پروپرانولول از داروهایی است که مصرف آن باید حتماً به پزشک اطلاع داده شود.
بعضی داروهای ضدقارچ، برخی آنتیبیوتیکها، داروهای ضدویروس، داروهای ادرارآور (داروهایی که باعث دفع بیشتر آب و نمک از بدن میشوند)، برخی داروهای ضدافسردگی و داروی تئوفیلین ممکن است با سیمبیکورت تداخل داشته باشند. اگر هر یک از این داروها را مصرف میکنید، پزشک باید قبل از تنظیم درمان از آن خبر داشته باشد.
قهوه و نوشیدنیهای محرک ممکن است در بعضی افراد احساس تپش قلب، لرزش یا بیقراری را بیشتر کنند. سیگار و قلیان کنترل آسم و بیماریهای ریوی را سختتر میکنند و میتوانند اثر درمان را کاهش دهند. درباره مصرف الکل نیز بهتر است با پزشک مشورت شود، بهخصوص اگر بیمار داروهای دیگری هم مصرف میکند یا بیماری کبدی، قلبی یا تنفسی دارد.
قبل از شروع سیمبیکورت، پزشک باید از بیماریها، حساسیتها و داروهای مهم بیمار اطلاع داشته باشد. بعضی شرایط نیاز به احتیاط بیشتر دارند و ممکن است پزشک دوز، نوع دارو، فاصله مصرف یا برنامه پیگیری را تغییر دهد.
اگر بلافاصله بعد از مصرف سیمبیکورت دچار خسخس شدید، تنگی نفس ناگهانی یا بدتر شدن واضح تنفس شدید، این وضعیت باید فوری بررسی شود. در چنین حالتی، مصرف دوزهای بیشتر برای حل مشکل بدون نظر پزشک درست نیست و میتواند خطرناک باشد.
مصرف سیمبیکورت در گروههای خاص باید با دقت بیشتری بررسی شود. تصمیم درباره ادامه مصرف، تغییر دارو، کاهش دوز یا قطع درمان باید بر اساس وضعیت تنفس، شدت بیماری، خطر حمله و نظر پزشک انجام شود.
کنترل آسم در دوران بارداری اهمیت زیادی دارد، چون حملات شدید آسم میتواند برای مادر و جنین خطرناک باشد. در بارداری معمولاً هدف این است که بیماری با کمترین دوز مؤثر کنترل شود. اگر باردار هستید، احتمال بارداری وجود دارد یا قصد بارداری دارید، نباید خودسرانه سیمبیکورت را قطع کنید و بهتر است با پزشک ریه و پزشک زنان مشورت کنید.
در دوران شیردهی، مقدار کمی از داروهای استنشاقی ممکن است وارد شیر شود. در بسیاری از موارد، پزشک با توجه به نیاز مادر، شدت بیماری، سن نوزاد و وضعیت سلامت او تصمیم میگیرد که درمان ادامه پیدا کند یا تغییر کند. تصمیم نهایی باید فردی و بر اساس شرایط همان مادر و نوزاد باشد.
در بروشور ارائهشده، مصرف سیمبیکورت برای آسم در بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال و بالاتر مطرح شده است. در کودکان کمسنتر، مصرف باید فقط با نظر پزشک متخصص انجام شود. والدین باید روش استفاده صحیح از دستگاه را به کودک آموزش دهند، مصرف منظم را پیگیری کنند و رشد، خواب، فعالیت و علائم تنفسی کودک را زیر نظر داشته باشند.
سالمندان ممکن است همزمان داروهای قلب، فشار خون، دیابت، داروهای ادرارآور یا داروهای اعصاب مصرف کنند. به همین دلیل، احتمال تداخل دارویی یا عوارضی مانند تپش قلب، سرگیجه، لرزش، تغییر قند خون یا ضعف در آنها باید بیشتر بررسی شود.
سیمبیکورت نباید بدون نظر پزشک به طور ناگهانی قطع شود. حتی اگر علائم بهتر شده باشد، ممکن است التهاب ریه هنوز نیاز به کنترل داشته باشد. قطع ناگهانی دارو میتواند باعث برگشت سرفه، خسخس، تنگی نفس، بیدار شدن شبانه و حتی حمله آسم شود.
مصرف بیش از مقدار تجویزشده سیمبیکورت میتواند باعث تپش قلب، لرزش دست، سردرد، اضطراب، بیقراری، بیخوابی، گرفتگی عضلات و کاهش پتاسیم خون شود. اگر بیشتر از مقدار نسخه مصرف کردهاید یا علائم غیرعادی، شدید یا نگرانکننده دارید، باید با پزشک، داروساز یا مرکز درمانی تماس بگیرید.
سیمبیکورت اعتیادآور نیست. اما آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه بیماریهایی طولانیمدت هستند و ممکن است بیمار برای کنترل علائم و پیشگیری از حملات به مصرف طولانیمدت نیاز داشته باشد. نیاز درمانی طولانیمدت با اعتیاد تفاوت دارد.
پزشک برای بررسی اثر سیمبیکورت فقط به احساس بهتر شدن بیمار اکتفا نمیکند. تعداد حملات، بیدار شدن شبانه با سرفه یا تنگی نفس، نیاز به داروی اورژانسی، توان انجام فعالیتهای روزانه، تعداد مراجعه به اورژانس و نتیجه تستهای تنفسی میتواند در ارزیابی درمان مهم باشد.
تست تنفس یا اسپیرومتری (آزمایشی که نشان میدهد ریه چه مقدار هوا را وارد و خارج میکند و سرعت خروج هوا چقدر است) ممکن است برای بررسی وضعیت ریه انجام شود. چون سیمبیکورت میتواند راههای هوایی را بازتر کند، باید درباره مصرف یا عدم مصرف آن قبل از تست از پزشک یا مرکز انجام تست سؤال کنید.
در بیشتر بیماران، آزمایش خون خاصی فقط به دلیل مصرف سیمبیکورت لازم نیست. اما در افراد دیابتی، بیماران قلبی، سالمندان، افرادی که داروهای مؤثر بر پتاسیم مصرف میکنند یا بیمارانی که دوزهای بالا دریافت میکنند، پزشک ممکن است قند خون، پتاسیم، فشار خون یا موارد دیگر را پیگیری کند.
سیمبیکورت زمانی بهتر اثر میکند که بیمار علاوه بر مصرف درست دارو، از محرکهای تنفسی هم دوری کند. دارو به تنهایی کافی نیست اگر بیمار هر روز در معرض دود سیگار، قلیان، گردوغبار، آلودگی هوا یا مواد تحریککننده قرار داشته باشد.
سیمبیکورت با بعضی اسپریهای تنفسی دیگر از نظر کاربرد کلی شباهت دارد، اما ترکیب دارویی، مدت اثر، سرعت اثر، نوع دستگاه و جایگاه آن در درمان یکسان نیست. بنابراین نباید سیمبیکورت را بدون نظر پزشک با داروی دیگری جایگزین کرد یا داروی دیگری را به جای آن مصرف کرد.
سالبوتامول و ونتولین معمولاً برای باز کردن سریع راههای هوایی در زمان تنگی نفس یا علائم ناگهانی استفاده میشوند. سیمبیکورت بیشتر برای کنترل بیماری و پیشگیری از بدتر شدن علائم است، هرچند در بعضی برنامههای درمانی خاص ممکن است پزشک کاربرد متفاوتی برای آن در نظر بگیرد. بیمار باید دقیقاً بداند داروی روزانه و داروی اورژانسی او کدام است.
اسپریهای فقط کورتونی بیشتر برای کاهش التهاب راههای هوایی استفاده میشوند. سیمبیکورت علاوه بر کاهش التهاب، به باز شدن راههای هوایی هم کمک میکند. به همین دلیل، ممکن است در برخی بیماران با آسم متوسط تا شدید، علائم مکرر یا کنترل ناکافی با درمانهای سادهتر انتخاب شود.
این داروها نیز در درمان بیماریهای تنفسی استفاده میشوند، اما ترکیب دارویی، قدرت، نوع دستگاه، روش مصرف و مناسب بودن آنها برای هر بیمار متفاوت است. تجربه خوب یا بد یک بیمار با یک اسپری، دلیل کافی برای تغییر داروی بیمار دیگر نیست. تصمیم درباره جایگزینی یا مقایسه داروها باید با پزشک باشد.
سیمبیکورت باید طبق بروشور نگهداری شود. در اطلاعات ارائهشده، نگهداری در دمای کمتر از ۳۰ درجه سانتیگراد ذکر شده است. دستگاه باید دور از رطوبت، گرمای زیاد، نور مستقیم و دسترس کودکان قرار بگیرد.
تجربه بیماران از مصرف سیمبیکورت میتواند متفاوت باشد. بعضی افراد با مصرف منظم، کاهش سرفه شبانه، کمتر شدن خسخس، توان بیشتر در فعالیت روزانه و تنفس راحتتر را گزارش میکنند. بعضی دیگر ممکن است در روزهای اول تغییر زیادی احساس نکنند یا به دلیل روش نادرست مصرف، اثر کافی از دارو نگیرند.
شدت آسم، مصرف سیگار، آلرژی، عفونتهای تنفسی، چاقی، مصرف نامنظم دارو، روش اشتباه استفاده از دستگاه، تماس با محرکهای محیطی و داروهای همزمان میتوانند نتیجه درمان را تغییر دهند. بنابراین اگر سیمبیکورت برای یک نفر بسیار مؤثر بوده یا برای فرد دیگری عارضه ایجاد کرده است، به معنی یکسان بودن نتیجه برای همه بیماران نیست.
برخی مصرفکنندگان از گرفتگی صدا، تحریک گلو، تپش قلب خفیف، لرزش دست یا برفک دهان شکایت میکنند. شستن دهان بعد از مصرف، استفاده درست از دستگاه، مصرف نکردن بیش از مقدار تجویزشده و بررسی دوز با پزشک میتواند به کمتر شدن این مشکلات کمک کند.
خیر، قطع خودسرانه سیمبیکورت توصیه نمیشود. بهتر شدن علائم ممکن است به دلیل اثر همین دارو باشد. اگر دارو ناگهان قطع شود، التهاب ریه میتواند دوباره فعال شود و سرفه، خسخس، تنگی نفس یا حمله آسم برگردد. هر تغییر در دوز یا قطع دارو باید با نظر پزشک انجام شود.
سیمبیکورت درمان اختصاصی کرونا یا سرماخوردگی نیست. اگر عفونت ویروسی باعث بدتر شدن آسم، خسخس یا تنگی نفس شود، پزشک ممکن است درباره ادامه مصرف، تنظیم دوز یا اضافه کردن درمانهای دیگر تصمیم بگیرد. مصرف خودسرانه سیمبیکورت برای هر نوع سرفه یا سرماخوردگی درست نیست.
در بعضی افراد ممکن است بیخوابی، بیقراری، اضطراب یا تپش قلب رخ دهد. اگر این علائم شدید، آزاردهنده یا ادامهدار هستند، باید با پزشک مطرح شوند تا زمان مصرف، دوز، روش استفاده یا داروهای همزمان بررسی شود.
افزایش وزن با سیمبیکورت استنشاقی معمولاً مانند کورتون خوراکی شایع نیست. با این حال، در مصرف طولانیمدت، دوزهای بالا یا در بیمارانی که داروهای کورتونی دیگر هم مصرف میکنند، پزشک ممکن است وزن، قند خون، فشار خون و وضعیت استخوانها را پیگیری کند.
ادامه تنگی نفس میتواند به دلیل روش نادرست مصرف، شدت بیماری، عفونت، تماس با محرکها، مصرف نامنظم دارو یا نیاز به تغییر برنامه درمان باشد. اگر تنگی نفس شدید، ناگهانی، رو به بدتر شدن یا همراه با درد قفسه سینه و کبودی لبها است، باید فوری بررسی شوید.
خیر. انتخاب سیمبیکورت به سن، شدت آسم، سابقه حملات، بیماریهای همراه، بارداری، شیردهی، حساسیتها، داروهای همزمان و توانایی بیمار در استفاده درست از دستگاه بستگی دارد. پزشک باید تصمیم بگیرد این دارو برای هر بیمار مناسب است یا نه.
خیر. سیمبیکورت آنتیبیوتیک نیست و برای کشتن میکروبها یا درمان مستقیم عفونت استفاده نمیشود. این دارو التهاب راههای هوایی را کم میکند و به بازتر شدن مسیر تنفس کمک میکند.
در بیشتر بیماران، مصرف درست و منظم سیمبیکورت برای محافظت از ریه، کنترل التهاب و پیشگیری از حملات آسم استفاده میشود. آسم کنترلنشده میتواند به عملکرد ریه آسیب بزند. البته مصرف طولانیمدت باید زیر نظر پزشک و با کمترین دوز مؤثر ادامه پیدا کند.
