ویال تجلین 5 گرم/100میلی لیتر

۱. سندرم های نقص ایمنی اولیه

• پزشکان از این دارو به عنوان درمان جایگزین در بیماران مبتلا به نقص ایمنی اولیه مانند آگاماگلوبولینمی مادرزادی و نقص ایمنی متغیر شایع استفاده می کنند. هدف بالینی در این بیماران، حفظ حداقل سطح آنتی بادی در خون برای جلوگیری از عفونت های باکتریایی مکرر و شدید است. دوز دارو و فواصل تجویز باید بر اساس سطح پایه بیمار، نیمه عمر دارو در بدن بیمار و پاسخ بالینی به دقت تنظیم شود تا از عفونت های دستگاه تنفسی و آسیب های دائمی ریه پیشگیری گردد.

۲. پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایمنی

• در این بیماری خود ایمنی، دارو برای افزایش سریع تعداد پلاکت ها به ویژه قبل از اعمال جراحی اورژانسی، زایمان یا در موارد خونریزی های حاد و تهدید کننده حیات تجویز می شود. مکانیسم بالینی در اینجا اشباع کردن گیرنده های ماکروفاژ ها در طحال و کاهش تخریب پلاکت ها است. پزشک باید توجه داشته باشد که این یک درمان اورژانسی و موقت محسوب می شود و اثر آن معمولا پس از چند هفته کاهش می یابد.

۳. بیماری کاوازاکی

• تجویز زودهنگام این دارو، معمولا در ده روز اول شروع تب، همراه با آسپرین دوز بالا، خطر ایجاد آنوریسم عروق کرونر را در کودکان به شدت کاهش می دهد. برای پزشکان متخصص اطفال، زمان بندی دقیق تزریق در این واسکولیت التهابی بسیار حیاتی است، زیرا تاخیر در درمان می تواند منجر به آسیب های غیر قابل برگشت قلبی شود.

۴. سندرم گیلن باره

• در فاز حاد این بیماری عصبی، ایمنوگلوبولین ها به اندازه پلاسمافرزیس در تسریع بهبودی عملکرد حرکتی موثر هستند. به دلیل سهولت تزریق و عوارض جانبی کمتر در مقایسه با تعویض پلاسما، در بسیاری از مراکز درمانی خط اول درمان محسوب می شود. تجویز دارو باید در اسرع وقت پس از شروع ضعف عضلانی آغاز شود تا بیشترین تاثیر بالینی را داشته باشد.

۵. پلی نوروپاتی دمیلینه کننده التهابی مزمن

• این دارو برای بهبود عملکرد عصبی و افزایش قدرت عضلانی در بیماران مبتلا به این نوع پلی نوروپاتی پیشرونده تایید شده است. درمان نگهدارنده معمولا به صورت دوره ای نیاز است و پزشک باید پاسخ حرکتی بیمار را به صورت مداوم ارزیابی کند تا دوز و فواصل درمانی بهینه سازی شود.

۶. لوسمی لنفوسیتیک مزمن

• در بیمارانی که دچار کاهش شدید سطح آنتی بادی خون و عفونت های مکرر به دنبال این نوع سرطان خون هستند، ایمنوگلوبولین ها برای پیشگیری از عفونت های باکتریایی کاربرد بالینی دارند. هدف درمانی کاهش دفعات بستری شدن بیمار به دلیل عفونت های فرصت طلب است.

۱. بحران های حاد میاستنی گراویس

• در تشدید حاد میاستنی گراویس که تنفس بیمار مختل می شود یا قبل از جراحی تیمکتومی، پزشکان از این دارو برای کاهش سریع ضعف عضلانی استفاده می کنند. اثر آن سریع اما گذرا است و برای مدیریت کوتاه مدت بیماری تا زمان اثر گذاری دارو های سرکوب کننده سیستم ایمنی بسیار ارزشمند می باشد.

۲. درماتومیوزیت و پلی میوزیت

• در موارد مقاوم به استروئید ها و دارو های سرکوب کننده سیستم ایمنی، تزریق این دارو می تواند به عنوان درمان کمکی برای کنترل التهاب عضلانی، کاهش ضایعات پوستی و بهبود قدرت عضلات تجویز شود. پزشک می تواند از این دارو برای کاهش دوز کورتیکواستروئید ها و جلوگیری از عوارض ناشی از آن ها استفاده کند.

۳. کم خونی همولیتیک خود ایمنی

• هنگامی که بیماران به کورتیکواستروئید ها پاسخ مناسبی نمی دهند یا در شرایط اورژانسی که نیاز به تثبیت سریع بیمار وجود دارد، این دارو می تواند روند تخریب گلبول های قرمز خون را متوقف کند. مکانیسم اثر مشابه با بیماری پورپورای ترومبوسیتوپنیک ایمنی است.

۴. نکرولیز اپیدرمی سمی و سندرم استیونز جانسون

• استفاده زود هنگام در این واکنش های شدید و تهدید کننده حیات پوستی با هدف مسدود کردن گیرنده های مرگ سلولی در لایه اپیدرم پوست انجام می شود. با این حال، پزشکان باید بدانند که اثربخشی آن در مطالعات مختلف بالینی همچنان محل بحث است و تصمیم گیری باید بر اساس شرایط بحرانی هر بیمار به صورت فردی انجام شود.

۵. مولتیپل اسکلروزیس

• در موارد خاصی از عود بیماری ام اس، به ویژه پس از زایمان که خطر تشدید بیماری بالا است، یا زمانی که بیمار قادر به تحمل سایر درمان های تعدیل کننده سیستم ایمنی نیست، ایمنوگلوبولین ها به عنوان درمان جایگزین یا کمکی توسط متخصصین مغز و اعصاب در نظر گرفته می شوند.

۶. سقط مکرر جنین با منشا ایمونولوژیک

• در برخی از زنان با سابقه سقط های مکرر که سایر علل رد شده اند، ایمنوگلوبولین ها برای تنظیم سیستم ایمنی مادر، مهار سلول های کشنده طبیعی و جلوگیری از دفع جنین تجویز می شوند. شواهد بالینی در این زمینه هنوز قطعی نیست و تجویز آن باید با نظارت دقیق و توجیه بالینی کافی توسط متخصصین انجام گیرد.