پودر برای تزریق سفتازیدیم/آویباکتام کوبل 2گرم/0.5 گرم برای عفونت پیچیده ادراری، داخل شکمی و پنومونی بیمارستانی تجویز میشود. درباره نحوه مصرف، دوز، عوارض، تداخل با مترونیدازول و احتیاط در کلیه بخوانید.
پودر برای تزریق سفتازیدیم/آویباکتام کوبل یک آنتیبیوتیک قوی است که فقط از راه رگ تزریق میشود. این دارو توسط شرکت کوبل دارو در ایران ساخته میشود.
سفتازیدیم بخش اصلی آنتیبیوتیکی دارو است. این ماده به دیواره باکتری آسیب میزند و باعث توقف رشد یا از بین رفتن باکتری میشود.
آویباکتام به تنهایی آنتیبیوتیک نیست. این ماده کمک میکند تا سفتازیدیم توسط بعضی آنزیمهای محافظ باکتری از بین نرود.
این دارو برای درمان بعضی عفونتهای شدید ناشی از باکتریهای خاص تجویز میشود؛ بهویژه وقتی داروهای معمولی جواب ندهند.
این دارو روی ویروس اثر ندارد. بنابراین برای سرماخوردگی یا آنفلوآنزا کاربردی ندارد.
در بعضی عفونتهای نادرتر مانند عفونت مغز یا استخوان، پزشک ممکن است این دارو را با احتیاط بیشتری در نظر بگیرد.
سفتازیدیم به دیواره باکتری آسیب میزند و اجازه رشد به آن نمیدهد.
آویباکتام به دارو کمک میکند تا در برابر بعضی باکتریهای مقاوم اثر خودش را حفظ کند.
این دارو روی همه انواع مقاومت باکتری اثر ندارد. برخی باکتریهای خاص همچنان میتوانند در برابر آن مقاومت کنند.
این دارو فقط در بیمارستان و از راه رگ تزریق میشود. بیمار نباید خودش این دارو را آماده یا تزریق کند.
تزریق معمولاً طی مدت مشخصی از راه سرم انجام میشود. این کار باید توسط پرستار یا پزشک انجام شود.
دوز و تعداد دفعات تزریق را فقط پزشک تعیین میکند. این تصمیم به نوع عفونت، سن، وزن و وضعیت کلیه بیمار بستگی دارد.
در بزرگسالانی که کلیه سالمی دارند، تزریق معمولاً هر ۸ ساعت یکبار انجام میشود. اما این مقدار برای همه یکسان نیست.
کلیه نقش مهمی در دفع این دارو دارد. اگر کلیه ضعیف باشد یا بیمار دیالیز شود، پزشک باید مقدار دارو را تنظیم کند.
این تنظیم برای جلوگیری از تجمع دارو در بدن و بروز عوارضی مانند گیجی یا تشنج انجام میشود.
دارو بعد از تزریق وارد خون میشود و شروع به مبارزه با باکتری میکند.
بهبود علائم ممکن است چند ساعت تا چند روز طول بکشد. این زمان به شدت عفونت و نوع باکتری بستگی دارد.
اگر بعد از شروع درمان، تب ادامه داشت یا علائم بدتر شد، باید سریع به پزشک اطلاع داده شود.
پزشک برای اطمینان از اثر دارو، از آزمایش کشت (بررسی نمونه برای پیدا کردن نوع دقیق باکتری) و آنتیبیوگرام (آزمایشی که نشان میدهد باکتری به کدام آنتیبیوتیک حساس یا مقاوم است) کمک میگیرد.
این دارو مثل هر آنتیبیوتیک تزریقی دیگر ممکن است عوارضی داشته باشد. هر علامت غیرعادی باید به پزشک گفته شود.
اگر اسهال شدید، آبکی یا خونی باشد، باید فوری به پزشک اطلاع داده شود.
راش پوستی (دانه یا قرمزی روی پوست که معمولاً نشانه حساسیت است)، خارش شدید یا تورم صورت و گلو میتواند نشانه واکنش آلرژیک باشد.
تنگی نفس، افت فشار خون یا کهیر گسترده نیاز به کمک پزشکی فوری دارد.
تشنج، گیجی، لرزش یا کاهش شدید ادرار هم باید سریع پیگیری شود؛ بهخصوص در بیمارانی که مشکل کلیوی دارند.
قبل از شروع درمان، باید همه داروهای مصرفی بیمار به پزشک گفته شود؛ از جمله آنتیبیوتیکها، رقیقکنندههای خون و مکملها.
این دارو تخصصی و بیمارستانی است. مصرف نادرست آن میتواند خطر عوارض و مقاومت باکتری را بیشتر کند.
افرادی که قبلاً به پنیسیلین یا داروهای مشابه حساسیت شدید داشتهاند، باید حتماً پیش از تزریق به پزشک اطلاع دهند.
سابقه شوک آلرژیک یا تورم شدید صورت بعد از مصرف آنتیبیوتیک باید حتماً گفته شود.
چون این دارو از راه کلیه دفع میشود، در بیماران کلیوی نیاز به تنظیم دقیق دوز و پایش مرتب هست.
در بیماری کبدی هم پزشک باید وضعیت کلی بیمار را بررسی کند.
مصرف بیدلیل یا قطع زودهنگام دارو میتواند باعث شود باکتریها به این دارو مقاوم شوند. مقاومت دارویی (وقتی باکتری دیگر به آنتیبیوتیک پاسخ نمیدهد) یک مشکل جدی است.
این دارو در بارداری فقط زمانی مصرف میشود که پزشک فایده درمان را بیشتر از خطر احتمالی بداند.
اطلاعات کافی درباره اثر این دارو روی بارداری انسان وجود ندارد. بنابراین بارداری یا احتمال آن باید حتماً به پزشک گفته شود.
مصرف این دارو در دوران شیردهی هم باید با نظر پزشک باشد.
اگر مادر این دارو را مصرف میکند، باید مراقب علائمی مثل اسهال، بیقراری یا کاهش تغذیه در نوزاد بود.
دوز این دارو در کودکان و سالمندان با بزرگسالان فرق دارد. سن، وزن و عملکرد کلیه در این تصمیم مهم است.
این دارو در بعضی عفونتهای جدی کودکان با تشخیص پزشک استفاده میشود. برای نوزادان زیر سه ماه، بررسی تخصصی لازم است.
در سالمندان، کاهش عملکرد کلیه گاهی بدون علامت واضح رخ میدهد. بنابراین پایش دقیقتری لازم است.
این دارو در بیمارستان تزریق میشود و نوبتهای آن توسط تیم درمان مدیریت میشود.
اگر نوبتی فراموش یا با تأخیر انجام شود، باید موضوع به پزشک یا پرستار گفته شود. نباید دو دوز با فاصله کوتاه تزریق شود.
کاهش تب یا بهتر شدن حال بیمار به معنای پایان کامل عفونت نیست. قطع زودهنگام دارو میتواند باعث بازگشت عفونت شود.
خیر. این دارو اعتیادآور نیست و باعث وابستگی روانی یا میل اجباری به مصرف نمیشود.
اگر بعداً درمان دوباره لازم شد، معمولاً دلیل آن عفونت جدید یا برگشت بیماری است، نه اعتیاد.
جایگزین این دارو برای همه بیماران یکسان نیست. نوع باکتری، محل عفونت و نتیجه آزمایش در این تصمیم مهم است.
هیچ آنتیبیوتیکی را نباید فقط به دلیل شباهت اسم جایگزین این دارو کرد.
در بعضی عفونتهای مقاوم، پزشک ممکن است داروهای دیگری مثل مروپنم یا ایمیپنم را در نظر بگیرد. انتخاب نهایی فقط با تشخیص پزشک انجام میشود.
تجربه هر بیمار از این دارو به نوع عفونت، شدت بیماری و وضعیت کلی بدن بستگی دارد.
بیشتر بیماران این دارو را در بیمارستان و همراه با آزمایشهای مرتب دریافت میکنند.
عوارض شایع مانند تهوع یا سردرد ممکن است دیده شود. اما اسهال شدید، تورم صورت یا تشنج طبیعی نیست و باید فوری گزارش شود.
برای عفونتهای شدید مانند عفونت ادراری، عفونت داخل شکم و ذاتالریه بیمارستانی استفاده میشود.
در بیشتر بزرگسالان، تزریق هر ۸ ساعت انجام میشود؛ اما مقدار دقیق را فقط پزشک تعیین میکند.
بله، ممکن است. اگر اسهال شدید یا خونی بود، باید فوری با پزشک تماس گرفت.
بله، اما دوز آن باید طبق وضعیت کلیه تنظیم شود.
خیر. این دارو فقط برای عفونتهای باکتریایی است.
