سیمبیکورت داروی استنشاقی ترکیبی برای کنترل آسم و COPD است. در این راهنما با کاربرد سیمبیکورت ۱۶۰/۴.۵، نحوه مصرف توربوهالر، تعداد پاف، عوارض، تداخل دارویی، بارداری، شیردهی و هشدارهای مهم آشنا شوید.
سیمبیکورت یک داروی استنشاقی ترکیبی است که برای کنترل طولانیمدت بعضی بیماریهای تنفسی، بهویژه آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه یا COPD، تجویز میشود. در این بیماریها راههای هوایی ممکن است ملتهب، حساس، تنگ یا دچار اسپاسم شوند و همین موضوع باعث بروز علائمی مانند تنگی نفس، سرفه، خسخس سینه، احساس فشار در قفسه سینه و کاهش توان فعالیت روزانه میشود.
بیماری مزمن انسدادی ریه یا COPD یک بیماری طولانیمدت ریوی است که در آن خروج هوا از ریهها دشوارتر میشود. فرد مبتلا ممکن است هنگام راه رفتن، بالا رفتن از پله، انجام کارهای ساده یا حتی در حالت استراحت دچار کمبود نفس شود. سرفه مزمن، خلط، خسخس سینه و دورههای بدتر شدن ناگهانی علائم نیز در این بیماری دیده میشود.
سیمبیکورت در شکل توربوهالر عرضه میشود. توربوهالر نوعی وسیله استنشاقی پودر خشک است؛ یعنی دارو به شکل پودر داخل دستگاه قرار دارد و بیمار باید با یک نفس عمیق، سریع و محکم آن را به داخل ریه بکشد. این دارو خوراکی یا تزریقی نیست و نباید بلعیده شود، زیرا اثر اصلی آن زمانی ایجاد میشود که دارو از راه تنفس وارد راههای هوایی شود.
طبق اطلاعات بروشور دارو، سیمبیکورت توسط شرکت آسترازنکا تولید میشود و شرکت کوبل دارو واردکننده آن است. یکی از دوزهای شناختهشده این دارو، سیمبیکورت ۱۶۰/۴.۵ است که مقدار مشخصی از دو ماده مؤثره دارو را در هر بار استنشاق فراهم میکند.
سیمبیکورت از دو ماده فعال اصلی تشکیل شده است: بودزوناید و فورموترول. بودزوناید یک کورتون استنشاقی یا داروی ضدالتهاب تنفسی است. این ماده التهاب راههای هوایی را کاهش میدهد و باعث میشود ریه نسبت به محرکهایی مانند گردوغبار، دود، هوای سرد، آلودگی، عطرهای تند و عفونتهای ویروسی واکنش شدیدتری نشان ندهد.
فورموترول یک داروی بازکننده راه هوایی طولانیاثر است. این ماده به شل شدن عضلات اطراف راههای هوایی کمک میکند. وقتی این عضلات شل میشوند، مسیر عبور هوا بازتر میشود و بیمار راحتتر نفس میکشد. ترکیب بودزوناید و فورموترول باعث میشود سیمبیکورت هم روی التهاب زمینهای اثر داشته باشد و هم به بازتر شدن مسیر تنفس کمک کند.
سیمبیکورت معمولاً برای کنترل آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه تجویز میشود. در آسم، هدف از مصرف دارو کم کردن التهاب، کاهش حساسیت راههای هوایی، جلوگیری از حملات تنفسی و بهتر شدن علائمی مانند تنگی نفس، خسخس و سرفه است. در COPD، این دارو ممکن است برای کاهش تنگی نفس، کاهش دورههای تشدید بیماری و کمک به بهتر شدن کیفیت زندگی بیمار استفاده شود.
البته تجویز سیمبیکورت برای همه بیماران تنفسی یکسان نیست. پزشک بر اساس تشخیص، شدت بیماری، سن، سابقه حملات، نتیجه تست تنفس، داروهای همزمان و بیماریهای زمینهای تصمیم میگیرد که این دارو برای بیمار مناسب است یا خیر.
اگر سرفه، خسخس سینه یا تنگی نفس به دلیل آسم یا COPD ایجاد شده باشد، ممکن است سیمبیکورت بخشی از برنامه درمان باشد. اما هر نوع سرفهای به سیمبیکورت نیاز ندارد. سرفه میتواند به علت سرماخوردگی، آنفلوآنزا، کرونا، سینوزیت، آلرژی، رفلاکس معده، عفونت ریه، مصرف بعضی داروها یا تحریک گلو ایجاد شود.
به همین دلیل، مصرف خودسرانه سیمبیکورت فقط به دلیل سرفه یا احساس سنگینی نفس توصیه نمیشود. ابتدا باید علت علائم مشخص شود، سپس پزشک تصمیم بگیرد که داروی استنشاقی لازم است یا درمان دیگری مناسبتر است.
در آسم و بسیاری از بیماریهای مزمن تنفسی، دو اتفاق مهم در راههای هوایی رخ میدهد: التهاب و تنگ شدن مسیر عبور هوا. التهاب باعث تورم دیواره داخلی راههای هوایی، افزایش حساسیت ریه و تحریکپذیری بیشتر نسبت به عوامل محیطی میشود. به همین دلیل ممکن است فرد با بوی عطر، دود سیگار، گردوغبار، هوای سرد یا فعالیت بدنی دچار سرفه و تنگی نفس شود.
بودزوناید موجود در سیمبیکورت به کاهش التهاب کمک میکند. این اثر معمولاً به مصرف منظم نیاز دارد و ممکن است بیمار در همان روزهای اول تمام اثر آن را احساس نکند. با ادامه مصرف طبق نسخه، راههای هوایی آرامتر میشوند و احتمال بروز علائم و حملات کمتر میشود.
از طرف دیگر، فورموترول روی عضلات اطراف راههای هوایی اثر میگذارد. وقتی این عضلات منقبض باشند، مسیر هوا باریک میشود و بیمار احساس میکند هوا به سختی وارد ریه یا از ریه خارج میشود. فورموترول با شل کردن این عضلات، به باز شدن راههای هوایی کمک میکند.
بعضی از اثرات سیمبیکورت ممکن است نسبتاً زود احساس شود، اما کنترل التهاب راههای هوایی زمانبر است. اگر بیمار دارو را فقط زمانی مصرف کند که حالش بد میشود، التهاب زمینهای ممکن است همچنان فعال بماند و خطر برگشت علائم یا حمله تنفسی افزایش پیدا کند.
قطع کردن، کم کردن یا زیاد کردن دوز سیمبیکورت باید فقط با نظر پزشک انجام شود. حتی اگر علائم بهتر شده باشند، ممکن است همین دارو علت کنترل بیماری باشد. بنابراین بهتر شدن حال بیمار به معنی بینیاز شدن از دارو نیست، مگر اینکه پزشک چنین تصمیمی بگیرد.
سیمبیکورت با قدرتهای مختلفی تولید میشود و یکی از دوزهای رایج آن ۱۶۰/۴.۵ است. این اعداد نشان میدهند در هر بار استنشاق، چه مقدار از مواد مؤثره دارو وارد دوز مصرفی میشود. عدد ۱۶۰ معمولاً به مقدار بودزوناید و عدد ۴.۵ به مقدار فورموترول اشاره دارد.
دوز مناسب سیمبیکورت برای هر بیمار با توجه به وضعیت او تعیین میشود. پزشک هنگام انتخاب دوز، شدت آسم یا COPD، تعداد حملات، میزان تنگی نفس، نیاز به داروی اورژانسی، سن، وزن، داروهای دیگر، بیماریهای قلبی یا دیابت و پاسخ بیمار به درمان را در نظر میگیرد.
وقتی درباره سیمبیکورت ۱۶۰ یا سیمبیکورت ۳۲۰ صحبت میشود، منظور دوزهای متفاوت دارو است. دوز ۳۲۰ معمولاً مقدار بیشتری از جزء ضدالتهاب دارو را فراهم میکند. با این حال، دوز بالاتر همیشه به معنی درمان بهتر نیست و ممکن است احتمال عوارض را بیشتر کند.
انتخاب بین سیمبیکورت ۱۶۰ و ۳۲۰ باید توسط پزشک انجام شود. بیمار نباید به دلیل تنگی نفس بیشتر، دوز بالاتر را خودسرانه جایگزین کند یا تعداد پافها را افزایش دهد. اگر علائم کنترل نیستند، باید علت بررسی شود؛ گاهی مشکل از تکنیک مصرف، تماس با محرکها، عفونت تنفسی، مصرف سیگار یا نیاز به تغییر برنامه درمانی است.
سیمبیکورت ممکن است برای بیمارانی مناسب باشد که آسم آنها با درمان سادهتر بهخوبی کنترل نشده، علائم مکرر دارند، شبها به دلیل سرفه یا تنگی نفس بیدار میشوند، نیاز مکرر به داروی فوری پیدا میکنند یا سابقه حمله آسم دارند. همچنین در برخی بیماران مبتلا به COPD که دچار تنگی نفس، خسخس، سرفه و دورههای تشدید بیماری هستند، پزشک ممکن است این دارو را در برنامه درمان قرار دهد.
توربوهالر یک دستگاه استنشاقی پودر خشک است. برخلاف اسپریهای فشاری که با فشار دادن مخزن دارو را به بیرون میپاشند، در توربوهالر دارو با نیروی نفس بیمار وارد ریه میشود. بنابراین کیفیت نفس کشیدن هنگام مصرف دارو اهمیت زیادی دارد.
برای استفاده صحیح از توربوهالر، بیمار باید بتواند از راه دهان یک دم سریع، عمیق و محکم انجام دهد. اگر نفس بسیار آرام یا سطحی باشد، ممکن است مقدار کافی دارو به ریه نرسد. همچنین نباید داخل دهانی دستگاه فوت کرد، زیرا رطوبت نفس میتواند پودر دارو را مرطوب کند و عملکرد دستگاه را مختل کند.
در اسپریهای فشاری، معمولاً بیمار باید همزمان با فشار دادن اسپری نفس بکشد. این هماهنگی برای بعضی افراد دشوار است و گاهی از محفظه یا اسپِیسر استفاده میشود. اما در توربوهالر، دارو با فشار دکمه وارد دهان نمیشود؛ بلکه بیمار بعد از آماده کردن دستگاه، دارو را با دم قوی به داخل ریه میکشد.
به همین دلیل، روش مصرف توربوهالر با اسپریهای معمولی متفاوت است. اگر بیمار قبلاً از اسپری فشاری استفاده کرده، نباید همان روش را برای سیمبیکورت توربوهالر به کار ببرد.
اثر سیمبیکورت تا حد زیادی به روش صحیح مصرف بستگی دارد. اگر دستگاه درست آماده نشود یا بیمار دم کافی انجام ندهد، ممکن است دارو به اندازه لازم وارد ریه نشود و بیمار تصور کند دارو اثری ندارد. بهتر است در زمان تحویل دارو، روش مصرف توسط پزشک، داروساز یا پرستار آموزش داده شود.
دوز سیمبیکورت باید توسط پزشک تعیین شود. مقدار مصرف برای همه بیماران یکسان نیست و به نوع بیماری، شدت علائم، سن، سابقه حملات، داروهای همزمان و پاسخ بیمار به درمان بستگی دارد. بیمار نباید فقط بر اساس بروشور، تجربه دیگران یا توصیه اطرافیان دوز خود را تغییر دهد.
در برخی بیماران مبتلا به آسم، پزشک ممکن است ۱ تا ۲ پاف، یک یا دو بار در روز تجویز کند. در بعضی برنامههای درمانی خاص، ممکن است پزشک اجازه دهد بیمار در زمان بدتر شدن خفیف علائم نیز طبق دستور مشخص از دارو استفاده کند. این روش برای همه بیماران مناسب نیست و باید دقیقاً در نسخه یا برنامه درمانی فرد نوشته شده باشد.
در بیماری مزمن انسدادی ریه، ممکن است پزشک مصرف ۲ پاف، دو بار در روز را برای بعضی بیماران در نظر بگیرد. با این حال، مقدار مصرف در COPD به وضعیت بیمار، شدت تنگی نفس، تعداد تشدیدهای بیماری، سابقه عفونت ریه، مصرف سیگار و داروهای همزمان بستگی دارد.
اگر پزشک بیش از یک پاف تجویز کرده است، هر پاف باید جداگانه انجام شود. یعنی برای هر بار مصرف، دستگاه باید طبق دستور آماده شود، سپس بیمار یک دم عمیق و محکم انجام دهد. بعد از پایان همه پافهای تجویزشده، دهان باید با آب شسته و آب بیرون ریخته شود.
افزایش خودسرانه تعداد پافها میتواند احتمال عوارض را بیشتر کند. تپش قلب، لرزش دست، سردرد، اضطراب، بیخوابی، گرفتگی عضلات و کاهش پتاسیم خون از عوارضی هستند که با مصرف بیش از حد ممکن است بیشتر دیده شوند. اگر دوز فعلی علائم را کنترل نمیکند، بهتر است پزشک تکنیک مصرف، شدت بیماری و نیاز به تغییر درمان را بررسی کند.
سیمبیکورت معمولاً باید در ساعتهای منظم مصرف شود. بسیاری از بیماران دارو را صبح و شب استفاده میکنند، اما زمان دقیق مصرف باید بر اساس نسخه پزشک باشد. مصرف دارو در ساعت ثابت کمک میکند سطح کنترل بیماری پایدارتر باشد و احتمال فراموشی کاهش پیدا کند.
مصرف سیمبیکورت معمولاً وابسته به غذا نیست، چون دارو از راه تنفس وارد ریه میشود. با این حال، بهتر است مصرف دارو به یک عادت روزانه ثابت مانند مسواک زدن صبح و شب وصل شود تا بیمار کمتر آن را فراموش کند.
اگر بیمار هنگام ورزش یا فعالیت بدنی دچار تنگی نفس میشود، نباید خودسرانه قبل از ورزش پاف اضافه مصرف کند. این موضوع باید با پزشک مطرح شود تا مشخص شود آیا برنامه درمانی نیاز به تغییر دارد یا داروی دیگری لازم است.
بعضی بیماران ممکن است پس از مصرف سیمبیکورت، بخشی از بهبود تنفس را نسبتاً زود احساس کنند. این اثر بیشتر به دلیل وجود فورموترول است که به باز شدن راههای هوایی کمک میکند. اما اثر ضدالتهابی بودزوناید معمولاً به مصرف منظم و گذشت زمان نیاز دارد.
سیمبیکورت بیشتر دارویی برای کنترل و پیشگیری از بدتر شدن بیماری است، نه دارویی که فقط هنگام تنگی نفس شدید و ناگهانی بدون برنامه قبلی مصرف شود. البته در بعضی برنامههای درمانی خاص، پزشک ممکن است استفاده مشخصی از سیمبیکورت را در زمان افزایش علائم تجویز کند. این موضوع باید کاملاً روشن و فردی باشد.
در بیشتر موارد، بیمار باید بداند داروی اورژانسی یا برنامه اقدام هنگام حمله چیست. سیمبیکورت ممکن است در برخی روشهای درمانی نقش متفاوتی داشته باشد، اما بیمار نباید خودش آن را جایگزین داروی فوری کند. اگر پزشک داروی نجاتدهنده یا برنامه حمله آسم داده است، باید همان دستور دنبال شود.
سیمبیکورت مانند هر داروی دیگری ممکن است عارضه ایجاد کند، اما همه افراد دچار عارضه نمیشوند. بسیاری از عوارض شایع این دارو خفیف هستند و با رعایت روش صحیح مصرف و شستن دهان بعد از مصرف کمتر میشوند.
چون سیمبیکورت حاوی کورتون استنشاقی است، باقی ماندن مقدار کمی از دارو در دهان و گلو میتواند احتمال رشد قارچ را افزایش دهد. برفک دهان ممکن است با لکههای سفید، درد، سوزش، طعم ناخوشایند یا قرمزی دهان همراه باشد. شستن دهان و غرغره کردن آب بعد از مصرف، یکی از مهمترین روشهای پیشگیری است.
عوارض جدی سیمبیکورت کمتر دیده میشوند، اما بعضی علائم نیاز به پیگیری فوری دارند. اگر پس از مصرف دارو، تنفس بدتر شود یا علائم حساسیت شدید ایجاد شود، نباید موضوع را ساده گرفت.
در موارد نادر، بعضی داروهای استنشاقی ممکن است باعث اسپاسم paradoxical یا تنگی ناگهانی راههای هوایی شوند. اگر بلافاصله بعد از مصرف سیمبیکورت، خسخس یا تنگی نفس شدیدتر شد، باید فوراً کمک پزشکی دریافت شود و مصرف دوزهای بیشتر بدون دستور پزشک انجام نشود.
در برخی بیماران، بهویژه بیماران مبتلا به COPD، مصرف کورتون استنشاقی ممکن است با افزایش احتمال عفونت ریه همراه باشد. اگر بیمار دچار تب، افزایش خلط، تغییر رنگ خلط، درد هنگام نفس کشیدن، ضعف شدید یا بدتر شدن سرفه شد، باید با پزشک تماس بگیرد.
یکی از نگرانیهای رایج بیماران این است که سیمبیکورت حاوی کورتون است. بودزوناید موجود در این دارو از نوع کورتون استنشاقی است. کورتون استنشاقی با کورتون خوراکی یا تزریقی تفاوت دارد، زیرا بیشتر اثر آن در ریه ایجاد میشود و معمولاً مقدار کمتری از دارو وارد جریان خون میشود.
در بسیاری از بیماران، کنترل نشدن التهاب ریه میتواند خطرناکتر از مصرف درست داروی استنشاقی باشد. آسم کنترلنشده ممکن است باعث حملات شدید، مراجعه به اورژانس، اختلال خواب، محدود شدن فعالیت روزانه و کاهش عملکرد ریه شود. پزشک با انتخاب کمترین دوز مؤثر تلاش میکند بین کنترل بیماری و کاهش احتمال عوارض تعادل برقرار کند.
چاقی، پف صورت و افزایش وزن بیشتر با مصرف طولانیمدت کورتون خوراکی دیده میشود. با کورتونهای استنشاقی در دوزهای معمول، احتمال این عوارض کمتر است. با این حال، در مصرف دوزهای بالا، مصرف طولانیمدت یا مصرف همزمان سایر داروهای کورتونی، ممکن است پزشک وضعیت وزن، قند خون و فشار خون را پیگیری کند.
مصرف طولانیمدت کورتون استنشاقی در دوزهای بالا ممکن است در برخی افراد، بهویژه سالمندان یا افراد مستعد پوکی استخوان، نیاز به پیگیری سلامت استخوان داشته باشد. تغذیه مناسب، دریافت کافی ویتامین D و کلسیم، فعالیت بدنی مناسب و بررسی پزشکی میتواند در این زمینه اهمیت داشته باشد.
در کودکان و نوجوانان، داروهای کورتونی استنشاقی ممکن است در برخی موارد اثر خفیفی بر سرعت رشد داشته باشند. اما آسم کنترلنشده نیز میتواند خواب، فعالیت، تغذیه و رشد کودک را مختل کند. اگر سیمبیکورت برای کودک یا نوجوان تجویز شده، پایش رشد قدی و کنترل علائم باید زیر نظر پزشک انجام شود.
قبل از شروع سیمبیکورت، باید فهرست کامل داروهای مصرفی به پزشک یا داروساز گفته شود. این فهرست شامل داروهای نسخهای، داروهای بدون نسخه، مکملها، داروهای گیاهی، اسپریهای تنفسی دیگر و داروهایی است که فقط گاهی مصرف میشوند.
تداخل دارویی یعنی مصرف همزمان دو یا چند دارو میتواند اثر داروها را تغییر دهد یا احتمال عوارض را بیشتر کند. تداخلها در بیماران قلبی، سالمندان، افراد مبتلا به فشار خون بالا، دیابت یا کسانی که چند دارو مصرف میکنند اهمیت بیشتری دارد.
اگر بیمار از چند اسپری یا داروی استنشاقی استفاده میکند، باید بداند هرکدام چه نقشی دارند. بعضی داروها برای کنترل روزانه هستند و بعضی برای حمله یا تنگی نفس ناگهانی مصرف میشوند. مصرف ناهماهنگ داروهای بازکننده راه هوایی میتواند تپش قلب، لرزش، اضطراب، بیخوابی و کاهش پتاسیم خون را بیشتر کند.
برخی داروهای قلب و فشار خون ممکن است با سیمبیکورت تداخل داشته باشند. بتابلوکرها، مانند پروپرانولول، از داروهایی هستند که بیمار باید مصرف آنها را حتماً به پزشک اطلاع دهد. این داروها ممکن است روی اثر داروهای تنفسی اثر بگذارند یا در برخی بیماران باعث دشوارتر شدن کنترل علائم شوند.
در بیمارانی که سابقه آریتمی، تپش قلب، درد قفسه سینه یا فشار خون کنترلنشده دارند، مصرف سیمبیکورت باید با دقت بیشتری پیگیری شود.
برخی داروهای ضدقارچ، بعضی آنتیبیوتیکها، داروهای ضدویروس، داروهای ادرارآور، داروهای ضدافسردگی و تئوفیلین ممکن است با سیمبیکورت تداخل داشته باشند یا احتمال عوارضی مانند تپش قلب، تغییر ضربان یا کاهش پتاسیم خون را افزایش دهند. اگر داروی جدیدی برای شما شروع شده است، بهتر است پزشک یا داروساز را از مصرف سیمبیکورت مطلع کنید.
قهوه و نوشیدنیهای انرژیزا ممکن است در برخی افراد لرزش دست، تپش قلب یا بیقراری را بیشتر کنند. سیگار و قلیان کنترل آسم و COPD را دشوارتر میکنند، التهاب راههای هوایی را افزایش میدهند و ممکن است اثر درمان را کاهش دهند.
درباره مصرف الکل همراه سیمبیکورت باید با پزشک مشورت شود، بهخصوص اگر بیمار داروهای متعدد مصرف میکند یا بیماری کبدی، قلبی، تنفسی یا سابقه سرگیجه و خوابآلودگی دارد.
سیمبیکورت ممکن است برای بعضی افراد نیاز به احتیاط بیشتری داشته باشد. قبل از شروع دارو، پزشک باید از حساسیتهای دارویی، بیماریهای زمینهای، داروهای مصرفی و سابقه حملات تنفسی بیمار اطلاع داشته باشد.
اگر پس از مصرف سیمبیکورت دچار تنگی نفس ناگهانی، خسخس شدید، تورم صورت یا گلو، کهیر یا درد قفسه سینه شدید، باید فوری به پزشک یا اورژانس مراجعه کنید. در چنین شرایطی، مصرف پشت سر هم دارو بدون دستور پزشک میتواند خطرناک باشد.
در برخی گروهها، تصمیم درباره مصرف سیمبیکورت باید با دقت بیشتری گرفته شود. پزشک در این شرایط فایده کنترل بیماری را با احتمال عوارض مقایسه میکند. قطع خودسرانه دارو در این گروهها میتواند برای بیمار خطرناک باشد.
کنترل آسم در دوران بارداری بسیار مهم است. حمله شدید آسم و کاهش اکسیژن میتواند برای مادر و جنین خطر داشته باشد. اگر باردار هستید، قصد بارداری دارید یا احتمال بارداری وجود دارد، نباید سیمبیکورت را بدون مشورت پزشک قطع کنید. پزشک ممکن است کمترین دوز مؤثر و مناسبترین برنامه درمانی را انتخاب کند.
در دوران شیردهی، تصمیم درباره مصرف سیمبیکورت باید فردی باشد. پزشک شدت بیماری مادر، سن نوزاد، داروهای همزمان و ضرورت کنترل علائم را بررسی میکند. داروهای استنشاقی معمولاً کمتر از داروهای خوراکی وارد جریان خون میشوند، اما تصمیم نهایی باید با نظر پزشک باشد.
طبق بروشور، مصرف سیمبیکورت برای آسم در بزرگسالان و نوجوانان ۱۲ سال به بالا مطرح شده است. در کودکان کوچکتر، مصرف این دارو فقط باید با نظر متخصص انجام شود. والدین باید مطمئن شوند کودک روش استفاده از توربوهالر را درست یاد گرفته و بعد از مصرف دهان خود را میشوید.
سالمندان معمولاً داروهای بیشتری مصرف میکنند و ممکن است بیماریهای قلبی، فشار خون، دیابت یا مشکلات کلیوی و کبدی داشته باشند. به همین دلیل، احتمال تداخل دارویی و عوارضی مانند تپش قلب، لرزش، سرگیجه یا تغییر قند خون در این گروه باید بیشتر بررسی شود.
سیمبیکورت نباید بدون نظر پزشک ناگهانی قطع شود. اگر دارو التهاب راههای هوایی را کنترل کرده باشد، قطع ناگهانی میتواند باعث برگشت سرفه، خسخس، تنگی نفس و حتی افزایش خطر حمله آسم شود.
بله، در بسیاری از بیماران قطع ناگهانی میتواند باعث بدتر شدن علائم شود. اگر به دلیل عوارض، نگرانی از کورتون یا احساس بهبودی قصد قطع دارو دارید، بهتر است با پزشک صحبت کنید تا در صورت امکان دوز بهتدریج و با برنامه تنظیم شود.
مصرف بیش از مقدار تجویزشده ممکن است باعث تپش قلب، لرزش دست، سردرد، اضطراب، بیقراری، بیخوابی، گرفتگی عضلات، تهوع یا کاهش پتاسیم خون شود. اگر مقدار زیادی دارو مصرف کردهاید یا علائم شدید دارید، باید با پزشک، داروساز یا مرکز درمانی تماس بگیرید.
سیمبیکورت اعتیادآور نیست. اما چون آسم و COPD بیماریهای مزمن هستند، ممکن است بیمار برای کنترل علائم به مصرف طولانیمدت دارو نیاز داشته باشد. نیاز درمانی طولانیمدت با وابستگی یا اعتیاد تفاوت دارد.
برای اینکه مشخص شود سیمبیکورت تا چه حد مؤثر بوده، پزشک فقط به احساس کلی بیمار اکتفا نمیکند. تعداد حملات، بیدار شدن شبانه، نیاز به داروی فوری، میزان فعالیت روزانه، مراجعه به اورژانس و نتیجه تست تنفس میتواند در ارزیابی درمان اهمیت داشته باشد.
اسپیرومتری آزمایشی است که حجم و سرعت خروج هوا از ریه را اندازهگیری میکند. این تست برای تشخیص و پیگیری آسم و COPD کاربرد دارد. اگر قرار است اسپیرومتری انجام دهید، از پزشک یا مرکز تست بپرسید که قبل از آزمایش سیمبیکورت را مصرف کنید یا باید طبق دستور خاصی دارو را نگه دارید.
در بیشتر بیماران، فقط به دلیل مصرف سیمبیکورت آزمایش خون خاصی لازم نیست. اما در برخی افراد مانند بیماران دیابتی، سالمندان، بیماران قلبی، افرادی که داروهای ادرارآور مصرف میکنند یا کسانی که دوزهای بالا دریافت میکنند، پزشک ممکن است قند خون، پتاسیم خون، فشار خون یا وضعیت عمومی را پیگیری کند.
مصرف صحیح سیمبیکورت فقط یک بخش از کنترل بیماری تنفسی است. تماس مداوم با محرکها میتواند باعث شود علائم با وجود مصرف دارو ادامه پیدا کنند. بنابراین بیمار باید تا حد امکان عوامل تحریککننده ریه را بشناسد و از آنها دوری کند.
برنامه اقدام در حمله آسم یک دستور کتبی یا شفاهی مشخص است که به بیمار میگوید در صورت بدتر شدن علائم چه دارویی مصرف کند، چه زمانی با پزشک تماس بگیرد و چه زمانی به اورژانس مراجعه کند. این برنامه باید برای هر بیمار جداگانه تنظیم شود و جایگزین توصیه عمومی اینترنتی نیست.
داروهای استنشاقی انواع مختلفی دارند و هرکدام نقش متفاوتی در درمان بیماریهای تنفسی دارند. بعضی داروها برای کنترل طولانیمدت هستند، بعضی برای باز کردن سریع راههای هوایی استفاده میشوند و بعضی فقط التهاب را کاهش میدهند. بنابراین بیمار نباید داروی خود را با داروی فرد دیگری جایگزین کند.
سالبوتامول و ونتولین معمولاً به عنوان داروهای بازکننده سریع راه هوایی شناخته میشوند و بیشتر هنگام تنگی نفس ناگهانی یا حمله استفاده میشوند. سیمبیکورت بیشتر برای کنترل بیماری، کاهش التهاب و پیشگیری از بدتر شدن علائم تجویز میشود. البته در برخی برنامههای درمانی، پزشک ممکن است دستور متفاوتی درباره استفاده از سیمبیکورت بدهد.
برخی اسپریها فقط حاوی داروی ضدالتهاب استنشاقی هستند. سیمبیکورت علاوه بر جزء ضدالتهاب، یک جزء بازکننده راه هوایی طولانیاثر نیز دارد. همین ترکیب باعث میشود در بعضی بیماران کنترل علائم بهتر شود، اما انتخاب آن باید بر اساس نظر پزشک باشد.
جایگزین کردن سیمبیکورت با داروی دیگر بدون نظر پزشک توصیه نمیشود. حتی اگر دو دارو از نظر ظاهری شبیه باشند، ممکن است مواد مؤثره، دوز، روش مصرف و کاربرد درمانی متفاوتی داشته باشند. اگر دارو در دسترس نیست یا هزینه آن مشکل ایجاد کرده،
سلام . من دیابت نوع 2دارم . کبد چرب گرید2دارم. دکتر برای من اسپری سیمبیکتور160تحویز نمودن بخاطر برونشت آیا با توجه به بیماری های که دارم مصرفش مشکلی ایجاد نمیکنه
سلام من قبلاازسیمبیکورت ۳۲۰استفاده می کردم که ۱پاف می زدم الان سیمبیکورت ۱۶۰خریدم که یکم ضعیف است می توانم به جای ۱پاف۲پاف استفاده کنم لطفا راهنمایی کنیدخواعش می کنم