لاموتریژین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

لاموتریژین چیست؟

• لاموتریژین از داروهای ضد صرع است. صرع نوعی بیماری مغزی می باشد که در آن این حملات تشنج در اثر اختلال جریان الکتریکی سلول های قسمتی از مغز رخ می دهد. تشنج يك حمله ي عصبي ناشي از اختلال در فعاليت الكتريكي مغز مي باشد و بصورت حرکات غیر ارادی در بدن،چشم ها و بخش هاي مختلف بدن بروز مي كند. این علایم می تواند عوارضی در پی داشته باشد و منجر به تغییرات در رفتار،احساسات، هوشیاری و سایر توانایی های ذهنی گردد از این رو کنترل و پیشگیری از بروز این حملات در مبتلایان به صرع بسیار حائز اهمیت است. لاموتریژین با کاهش جریان الکتریکی غیر طبیعی سلول های مغزی به تنهایی یا همراه با سایر داروهای ضد صرع جهت کاهش حملات تشنج استفاده می شود.
• علاوه بر اینها لاموتریژین می تواند در برخی شرایط بیماری های اعصاب و روان مانند بیماری دوقطبی نیز اثر درمانی داشته باشد زیرا می تواند از بروز مرحله ی افسردگی در این بیماران جلوگیری نماید. همچنین لاموتریژن در بعضی افراد باعث کاهش اشتها می شود که جزء عوارض این دارو محسوب می گردد و در پرخوری های با منشاء عصبی به عنوان ضد اشتها کاربرد دارد

پیش از مصرف لاموتریژین

• در صورت بارداری یا اقدام به بارداری و شیردهی پزشک خود را مطلع نمایید.
• در صورت سابقه ی مشکلات کلیوی، کبدی، بیماری پارکینسون و حساسیت دارویی به پزشک خود اطلاع دهید.
• از آنجا که این دارو می تواند در عملکرد داروهای دیگر در بدن اختلال ایجاد کند لازم است پیش از شروع مصرف لیستی از کلیه ی داروهای مصرفی خود در اختیار پزشک یا داروساز خود قرار دهید.

نحوه ی مصرف لاموتریژین

• دارو را دقیقاً طبق دستور پزشک مصرف کنید. مصرف این دارو باتوجه به وضعیت و نوع مشکل شما متفاوت می باشد.
• از آنجا که این دارو بر روی سیستم عصبی تاثیر دارد، مصرف آن باید به صورت مداوم و تحت نظر پزشک باشد. اگرچه ممکن است در چند هفته ی ابتدایی درمان احساس بهبودی در شما ایجاد نشود، با این حال درمان خود را ادامه دهید و طبق برنامه ی منظم به پزشک خود مراجعه کنید و همچنین برای بهبود روند درمان کلیه ی مشکلات و مسائل خود را از پزشک یا داروساز خود سوال بفرمایید.
• قطع این دارو به صورت ناگهانی و بدون نظر پزشک، می تواند عوارض نامناسبی از جمله بروز حمله ي تشنجي برای بیمار در برداشته باشد لذا قطع اين دارو بايد بصورت تدريجي و تحت نظر پزشك انجام شود.
• ممکن است پزشک شما درمان را با مقدار داروی کم شروع کند و پس از عادت کردن بدن، مقدار داروی شمارا افزایش دهد تا احتمال بروز عوارض ناشی از دارو کمتر شود.
• مقدار مصرف دارو در کودکان با توجه به شرایط، سن و وزن آنها توسط پزشک محاسبه می شود.
• این دارو با غذا تداخل خاصی ندارد و می توان آن را قبل یا بعد از غذا مصرف کرد. قرص را بصورت کامل با یک لیوان آب ببلعید .
• در صورت فراموش كردن مصرف يك نوبت دارو بلافاصله پس از يادآوري آن را مصرف كنيد مگر آنكه زمان ياد آوري به نوبت مصرف بعدي دارو نزديك باشد. در اين شرايط نوبت فراموش شده را مصرف نكنيد و نوبت بعدي را در زمان خودش مصرف كنيد اما به هيچ وجه مقدار مصرف دارو را دوبرابر نكنيد.

توصیه های لاموتریژین

• با توجه به اینکه این دارو توسط شرکت ها ی متعددی ساخته می شود،ممکن است اثر داروی تولیدی شرکت های مختلف برای بیمار متفاوت باشد لذا نحوه ي مصرف اين دارو باتوجه به شركت سازنده و نام برند دارو متفاوت است . بطور مثال قرص هاي آهسته رهش بايد بصورت كامل بلعيده شوند و از خرد كردن يا نصف كردن آن ها خودداري شود. بعضي از برندها را بهتر است بعد از غذا و بعضي را بايد قبل از غذا مصرف كنيد به همين دليل دارو را دقيقا طبق دستور پزشك مصرف كنيد و همچنين پيش از مصرف بروشور دارويي موجود درجعبه ي دارو را به دقت مطالعه كرده و سوالات خود را از داروسازتان بپرسيد.
• بهتر است هر بار برای دریافت نسخه ی جدیدتان از تغییر برند یا شرکت تولیدکننده ی دارو خودداری کنید و در صورت لزوم به پزشک خود اطلاع دهید.
• در ابتدای درمان با این دارو ممکن است افکار ناراحت کننده ی شما از گذشته بیشتر شوند اما نگران نباشید. باید بدانید که این افکار ناشی از مصرف این دارو و شروع اثر بخشی آن می باشند و به مرور زمان برطرف می شوند.
• بهتر است در این موارد افکار خودرا با نزدیکان و یا مشاور و پزشک خود درمیان بگذارید و آگاهانه نسبت به برطرف کردن آنها اقدام نمایید .
• به دليل عوارض ناشي از اين دارو براي جنين ،درصورتي كه قصد بارداري يا شك به بارداري داريد حتما پزشك خود را جهت تغيير دارو مطلع سازيد و در زمان مصرف اين دارو از روش مناسب جهت پيشگيري از بارداري استفاده نماييد.
• در ابتداي شروع درمان بيماري صرع با لاموتریژین ممكن است تعداد يا نوع حملات تشنج كمي تغيير كند اما نگران نباشيد زيرا به مرور اين مشكل برطرف مي شود. لذا احتياطات لازم را رعايت كنيد و با پزشك خود در تماس باشيد.
• مصرف الکل در مدت درمان با این دارو می تواند احتمال بروز عوارض ناشی از این دارو را افزایش دهد.
• رانندگی برای بیماران مبتلا به صرع مناسب نمی باشد اما در صورتی که در مدت یک سال تشنجی رخ نداده باشد، می توان با نظر پزشک و با احتیاط ، مجددا شروع به رانندگی نمود. با این حال در صورتی که رانندگی می کنید باید حواستان به زمان مصرف داروها و خواب آلودگی ناشی از آنها باشد.

عوارض شایع لاموتریژین

• خواب آلودگی، خستگی، سرگیجه و مشکلات بینایی مانند تاری دید از عوارض این دارو می باشد لذا تا زمانی که اثر دارو از بین نرفته از رانندگی و کارهایی که نیاز به تمرکز و احتیاط دارند خودداری نمایید .
• برای سردرد یا درد کمر و مفاصل احتمالی ناشی از مصرف این دارو از داروساز خود درمورد داروی ضد درد مناسب سوال بفرمایید.
• خشکی دهان نیز از علائم مربوط به مصرف این دارو میباشد که با آدامس یا آبنبات فاقد شکر می توان آن را برطرف نمود .
• در صورت احساس تهوع و اسهال ناشی از مصرف این دارو ،مصرف غذاهای سبک و ساده و پرهیز از غذاهای پرچرب و پر ادویه این مشکل را برطرف می سازد.
• در صورت بروز علائم آنفولانزا، گلودرد، تب یا تورم غدد لنفاوی، تغییرات شدید خلق و خو، مشکلات حرکتی، احساس لرزش، خستگی شدید،اختلال در خوابیدن، یا زخم خونریزی های بی دلیل و سایر موارد حتماً به پزشک خود مراجعه نمایید .

عوارض نادر اما مهم لاموتریژین

این دارو می تواند عوارض نادر اما مهمی داشته باشد که علی رغم اینکه احتمال وقوع آنها کم می باشد اما پیگیری و توجه به آنها بسیار مهم می باشد.لذا در صورت داشتن علائم سرفه همراه با گلودرد، خشکی و التهاب چشم وبروز لکه های قرمز پوستی فوراً به پزشک خود یا مرکز درمانی مراجعه کنید. این عارضه ۷ در میلیون احتمال بروز دارد و به آن سندرم استیونس جانسون می گویند

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف لاموتریژین

موارد مصرف تایید شده

بیماری صرع و انواع تشنج ها

• لاموتریژین به عنوان درمان تک دارویی و همچنین درمان کمکی در مدیریت تشنج های پارشیل یا کانونی، تشنج های تونیک کلونیک ژنرالیزه اولیه و تشنج های مرتبط با سندرم لنوکس گستو تایید شده است.
• نکته بالینی برای پزشک: مهم ترین اصل در تجویز این دارو، آغاز درمان با دوز بسیار پایین و افزایش تدریجی و کند آن است. این تیتراسیون آهسته برای به حداقل رساندن خطر بروز بثورات جلدی شدید و تهدید کننده حیات مانند سندرم استیونس جانسون و نکرولیز اپیدرمال سمی کاملا ضروری است. همچنین در صورت مصرف هم زمان با داروهای القا کننده آنزیم های کبدی مانند کاربامازپین یا مهار کننده ها مانند والپروات، تنظیم دقیق دوز و سرعت تیتراسیون باید به شدت مورد توجه قرار گیرد.

اختلال دو قطبی نوع یک

• این دارو برای درمان نگهدارنده در اختلال دو قطبی نوع یک به منظور به تاخیر انداختن زمان بروز دوره های خلقی، به ویژه پیش گیری از فاز افسردگی، تایید شده است.
• نکته بالینی برای پزشک: لاموتریژین برای درمان فاز حاد مانیا یا حالت های مختلط حاد اثربخشی اثبات شده ای ندارد و نباید به عنوان داروی خط اول در این شرایط تجویز شود. نقطه قوت این دارو در فاز نگهدارنده و جلوگیری از عود افسردگی در بیماران دو قطبی است. پایش مستمر بیمار از نظر تغییرات خلقی و افکار خودکشی در طول دوره درمان الزامی است.

موارد مصرف خارج برچسب

افسردگی حاد دو قطبی و افسردگی تک قطبی مقاوم به درمان

• از این دارو به صورت گسترده در درمان فاز حاد افسردگی دو قطبی و همچنین به عنوان داروی کمکی در بیماران مبتلا به افسردگی تک قطبی که به داروهای ضد افسردگی رایج پاسخ مناسبی نداده اند، استفاده می شود.
• نکته بالینی برای پزشک: افزودن لاموتریژین می تواند اثرات تقویت کننده ای بر خلق داشته باشد، اما همچنان رعایت تیتراسیون آهسته دوز برای جلوگیری از عوارض پوستی در این بیماران نیز صدق می کند.

دردهای نوروپاتیک و نورالژی عصب سه قلو

• لاموتریژین در مدیریت دردهای عصبی مزمن، نوروپاتی دیابتی و دردهای شدید صورت ناشی از درگیری عصب سه قلو که به سایر درمان ها مقاوم هستند، کاربرد دارد.
• نکته بالینی برای پزشک: این دارو با تثبیت غشای عصبی و مهار آزادسازی گلوتامات به کنترل درد کمک می کند. در صورت عدم تحمل خطوط اول درمان مانند گاباپنتین یا پرگابالین، این دارو می تواند یک جایگزین ارزشمند باشد.

اختلال شخصیت مرزی

• برای کاهش نوسانات خلقی شدید، تکانشگری و رفتارهای آسیب زننده در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی تجویز می شود.
• نکته بالینی برای پزشک: اگرچه درمان اصلی این اختلال روان درمانی است، اما این دارو می تواند در کنترل علائم بی ثباتی عاطفی و خشم بسیار کمک کننده باشد و کیفیت زندگی بیمار را بهبود بخشد.

پیش گیری از میگرن با هاله یا اورا

• استفاده از این دارو برای کاهش تواتر و شدت حملات میگرن، به خصوص در بیمارانی که میگرن همراه با اورا را تجربه می کنند، موثر گزارش شده است.
• نکته بالینی برای پزشک: اثربخشی آن در میگرن های بدون هاله کمتر اثبات شده است. این دارو به عنوان خط اول پیش گیری از میگرن محسوب نمی شود، اما در موارد مقاوم یا منع مصرف سایر داروها قابل ارزیابی است.

مکانیسم اثر لاموتریژین

• مکانیسم اثر لاموتریژین در کنترل تشنج ها و تثبیت خلق به طور دقیق و کامل شناخته نشده است اما مطالعات داروشناسی بالینی نشان می دهد که این دارو با مسدود کردن کانال های سدیمی وابسته به ولتاژ در غشای سلول های عصبی، از تخلیه الکتریکی مکرر و پایدار نورون ها جلوگیری می کند. این عمل باعث تثبیت غشای پیش سیناپسی می شود.
• علاوه بر این، لاموتریژین ترشح واسطه های شیمیایی تحریکی مغز به ویژه اسید آمینه گلوتامات را مهار می کند. گلوتامات نقش اساسی و محوری در بروز حملات صرع و همچنین نوسانات خلقی در بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی دارد. این دارو تاثیر ضعیفی نیز بر روی برخی گیرنده های سروتونین دارد اما اثر بارزی بر بازجذب سایر مونو آمین ها نشان نمی دهد. کاهش تحریک پذیری بیش از حد نورون ها بدون سرکوب عملکرد طبیعی مغز، ویژگی بارز این دارو برای پزشکان در مدیریت طولانی مدت بیماران است.

فارماکوکینتیک لاموتریژین

جذب

• لاموتریژین به سرعت و به طور کامل از مخاط دستگاه گوارش جذب می شود. فراهمی زیستی مطلق این دارو بسیار بالا و در حدود نود و هشت درصد است که نشان دهنده عدم متابولیسم عبور اول کبدی قابل توجه است. زمان رسیدن به حداکثر غلظت خونی معمولا بین یک تا پنج ساعت پس از مصرف دوز خوراکی است. مصرف هم زمان دارو با غذا ممکن است سرعت جذب را اندکی به تاخیر بیندازد اما بر میزان کل داروی جذب شده تاثیر قابل توجهی ندارد، لذا تجویز آن با معده پر یا خالی از نظر بالینی تفاوتی ایجاد نمی کند.

توزیع

• حجم توزیع دارو در بدن در محدوده نه دهم تا یک و سه دهم لیتر بر کیلوگرم قرار دارد که نشان دهنده توزیع مناسب آن در بافت ها است. اتصال لاموتریژین به پروتئین های پلاسما نسبتا پایین و در حدود پنجاه و پنج درصد است، بنابراین تداخلات دارویی ناشی از جابجایی از پروتئین های اتصالی پلاسما در مورد این دارو از اهمیت بالینی بالایی برخوردار نیست. این دارو به راحتی از سد خونی مغزی عبور می کند و در زنان باردار از جفت رد شده و در شیر مادر نیز ترشح می شود که نیازمند پایش و توجه ویژه پزشک معالج است.

متابولیسم

• متابولیسم لاموتریژین به صورت گسترده در کبد و عمدتا از طریق مسیر گلوکورونیداسیون انجام می شود. متابولیت اصلی دارو یک ترکیب غیر فعال است که هیچ گونه اثر دارویی یا سمی شناخته شده ای ندارد. لاموتریژین بر خلاف بسیاری از داروهای ضد تشنج قدیمی تر، تاثیر القایی یا مهاری عمده ای بر سیستم آنزیمی سیتوکروم کبد ندارد. با این حال متابولیسم خود لاموتریژین به شدت تحت تاثیر سایر داروها قرار می گیرد.

دفع

• دفع متابولیت ها و بخش بسیار ناچیزی از داروی تغییر نیافته، عمدتا از طریق کلیه ها و در ادرار انجام می شود و کمتر از دو درصد آن از طریق مدفوع بدن را ترک می کند. نیمه عمر دفع دارو در افراد بزرگسال سالم و در حالت درمان تک دارویی به طور میانگین حدود بیست و پنج تا سی و سه ساعت است.

نکته بالینی بسیار حیاتی برای پزشکان: نیمه عمر و کلیرانس لاموتریژین به شدت تحت تاثیر داروهای همراه است. مصرف هم زمان با داروهای القا کننده آنزیم های کبدی مانند کاربامازپین، فنی توئین یا فنوباربیتال، نیمه عمر لاموتریژین را به حدود چهارده ساعت کاهش می دهد و نیازمند افزایش دوز است. در مقابل، مصرف هم زمان با اسید والپروئیک که مهار کننده قوی آنزیم های کبدی است، کلیرانس لاموتریژین را کاهش داده و نیمه عمر آن را به حدود هفتاد ساعت افزایش می دهد. این تداخل می تواند سطح خونی لاموتریژین را به شدت بالا برده و خطر بروز عوارض جانبی کشنده پوستی را افزایش دهد، لذا کاهش شدید دوز آغازین و کند کردن روند افزایش دوز در این شرایط الزامی است.

منع مصرف لاموتریژین

موارد منع مصرف لاموتریژین در بیماری ها

حساسیت مفرط و سابقه واکنش های پوستی شدید

• مصرف لاموتریژین در بیمارانی که سابقه واکنش های حساسیت یا بثورات جلدی شدید مانند سندرم استیونس جانسون، نکرولیز اپیدرمال سمی یا واکنش دارویی همراه با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک به این دارو دارند، به طور مطلق ممنوع است. این واکنش ها بسیار خطرناک بوده و اغلب با سرعت بخشیدن غیر اصولی به تیتراسیون دوز دارو در روزهای آغازین درمان ارتباط دارند.

بیماری های قلبی و اختلالات ریتم

• بر اساس هشدارهای سازمان های نظارتی معتبر بین المللی، لاموتریژین می تواند کانال های سدیمی قلب را مسدود کند (اثر ضد آریتمی کلاس یک بی). بنابراین مصرف آن در بیماران مبتلا به بیماری های ساختاری قلب، نارسایی قلبی، ایسکمی میوکارد و اختلالات هدایتی مانند بلوک های دهلیزی بطنی ممنوع یا با احتیاط بسیار شدید همراه است. همچنین تجویز این دارو در افراد مبتلا به سندرم بروگادا ممنوع است، زیرا می تواند تغییرات نوار قلب و آریتمی های بطنی کشنده را آشکار سازد.

موارد منع مصرف و احتیاط در بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• لاموتریژین به راحتی از جفت عبور می کند. داده های بین المللی نشان می دهد که مصرف این دارو در سه ماهه اول بارداری ممکن است با افزایش خطر بروز شکاف کام و لب در جنین همراه باشد. با این حال، به دلیل خطرات شدید تشنج های کنترل نشده برای سلامت مادر و جنین، قطع ناگهانی دارو به هیچ وجه توصیه نمی شود و ارزیابی دقیق سود و زیان توسط پزشک الزامی است. نکته بسیار مهم بالینی این است که پاکسازی یا کلیرانس لاموتریژین در دوران بارداری به شدت افزایش می یابد و سطح خونی آن افت می کند. برای جلوگیری از بروز تشنج، پایش سطح خونی و افزایش دوز دارو در دوران بارداری ضروری است، اما بلافاصله پس از زایمان باید دوز دارو تعدیل شود تا از مسمومیت جلوگیری گردد.

دوران شیردهی

• این دارو به میزان بسیار بالایی در شیر مادر ترشح می شود و غلظت آن در سرم نوزاد می تواند به سطح درمانی یا حتی سمی برسد. عوارض جانبی جدی مانند قطع تنفس (آپنه)، خواب آلودگی شدید، بثورات پوستی و کاهش وزن غیر طبیعی در نوزادان شیرخوار گزارش شده است. پزشکان باید به مادران مصرف کننده لاموتریژین توصیه کنند که از شیردهی خودداری نمایند، و در صورت اصرار بر شیردهی، نوزاد باید به طور مداوم تحت پایش دقیق بالینی قرار گیرد.

موارد منع مصرف و احتیاط در کودکان

اختلالات خلقی و روان پزشکی

• مصرف لاموتریژین در کودکان و نوجوانان زیر هجده سال برای درمان اختلال دو قطبی به دلیل فقدان اثربخشی اثبات شده و افزایش خطر عوارض جانبی، مورد تایید مراجع بین المللی نیست و نباید تجویز شود.

اختلالات تشنجی

• این دارو برای استفاده به عنوان درمان کمکی در برخی تشنج ها مانند سندرم لنوکس گستو در کودکان بالاتر از دو سال تایید شده است. با این وجود، بزرگ ترین چالش بالینی برای پزشکان این است که خطر بروز بثورات جلدی شدید و تهدید کننده حیات در کودکان به مراتب بیشتر از بزرگسالان است. مصرف هم زمان این دارو با اسید والپروئیک در کودکان، خطر عوارض پوستی را به شدت بالا می برد. محاسبه دقیق دوز بر اساس وزن کودک و رعایت دقیق پروتکل های بسیار آهسته افزایش دوز برای پیش گیری از بروز آسیب های جبران ناپذیر پوستی کاملا الزامی است.

عوارض جانبی لاموتریژین

عوارض سیستم عصبی مرکزی

• سرگیجه: شایع ترین عارضه عصبی است که در حدود ۳۸% بیماران تحت درمان گزارش می شود.
• سردرد: در حدود ۲۹% موارد بالینی مشاهده شده است.
• آتاکسی و از دست دادن هماهنگی عضلانی: در حدود ۲۲% بیماران بروز می کند و نیازمند احتیاط در تجویز دوزهای بالا می باشد.
• خواب آلودگی: در حدود ۱۴% افراد رخ می دهد.
• بی خوابی: در حدود ۶% بیماران ثبت شده است.

عوارض چشمی و بینایی

• دوبینی: یکی از عوارض بسیار شایع است که در حدود ۲۸% موارد گزارش می شود.
• تاری دید: در حدود ۱۶% بیماران تحت درمان مشاهده شده است.

عوارض دستگاه گوارش

• تهوع: در حدود ۱۹% بیماران بروز می کند.
• استفراغ: در حدود ۱۰% موارد بالینی ثبت شده است.
• اسهال: در حدود ۶% بیماران مشاهده می شود.

عوارض پوستی و سیستم ایمنی

• بثورات جلدی و راش های ساده: به طور معمول در حدود ۱۰% تا ۱۴% بیماران رخ می دهد. پایش دقیق این بثورات در هفته های اول درمان کاملا ضروری است.
• واکنش های شدید پوستی: عوارض تهدید کننده حیات مانند سندرم استیونس جانسون با شیوع کمتر از ۱% رخ می دهند. با وجود شیوع پایین، به دلیل خطرات جانی، قطع فوری دارو در صورت بروز هرگونه راش غیر قابل توجیه اکیدا توصیه می گردد.

عوارض عمومی

• خستگی مفرط: در حدود ۸% بیماران گزارش شده است.
• درد مفاصل: در حدود ۵۵% موارد بالینی ثبت شده است.

تداخلات دارویی لاموتریژین

مشخصات کلی تداخلات:

• سوبسترای UGT1A4
• سوبسترای UGT2B7
• سوبسترای OCT1

• مهارکننده OCT2
• عامل ضد تشنج
• تشدید اثرات تضعیف‌کننده CNS 



تداخلات رده X (پرهیز): 


آزلاستین (نازال)، برم پریدول، دوفتیلید، فلوناریزین، کراتوم، اولوپاتادین(نازال)، اورفنادرین، اوکسوممازین، پارالدهید، تالیدومید 



کاهش اثرات داروها توسط لاموتریژین: 


پروژستین ( فراورده‌های ضدبارداری) 



کاهش اثرات لاموتریژین توسط داروها: 


استامینوفن، آتازاناویر، کاربامازپین، سنوبامات، مشتقات استروژن، مشتقات استروژن (فراورده‌های ضدبارداری)، ازوگابین، فوس فنی‌توئین، لوپیناویر، مفلوکین، میانسرین، ارلیستات، فنوباربیتال، فنی‌توئین، پریمیدون، پروپاستامول، ریفامپین، ریتوناویر 



افزایش اثرات داروها توسط لاموتریژین: 


الکل (اتیل)، آزلاستین (نازال)، بلونانسرین، برکسانولون، بوپرنورفین، داروهای تضعیف‌کننده‌ CNS، دسموپرسین، دوفتیلید، فلونیترازپام، لاکوزامید، متفورمین، متوتری‌مپرازین، متی‌روسین، الانزاپین، آگونیست های اوپیوئیدی، اورفنادرین، فرآورده‌های نمک اکسی بات، اکسی کدون، پارالدهید، پیریبدیل، پرامی‌پکسول، پروکائین‌آمید، روپگ‌اینترفرون آلفا-۲ب، روپینیرول، روتیگوتین، سوورکسانت، تالیدومید، زولپیدم، توپیرامات، زونیساماید



افزایش اثرات لاموتریژین توسط داروها: 


آلیزاپرید، داروهای ضدتشنج (مسدودکننده‌های کنال‌های سدیمی)، آزلاستین (نازال)، بریمونیدین (موضعی)، بروموپرید، برم پریدول، کاربامازپین، کانبومات، کانابیدیول، ماری‌جوانا (شاهدانه)، کلرمتیازول، کلرفنسین، کاربامات، دریدورکسانت، دایمتیندن (موضعی)، دوکسیلامین، درونابینول، دروپریدول، اسکتامین، فوس‌فنی‌توئین، هیدروکسی زین، گیاه کاوا، لمبورکسانت، لوتیراستام، لیسورید مالئات، لوفکسیدین، منیزیم سولفات، متوتری‌مپرازین، متوکلوپرامید، مینوسیکلین (سیستمیک)، نابیلون، اولوپاتادین(نازال)، اوکسوممازین، پرامپانل، فنی‌توئین، فنوباربیتال، روفینامید، سدیم اکسیبات، سولتیام، تتراهیدروکانابینول، کانابیدیول، تری‌مپرازین، محصولات والپروات، زونیساماید 



تداخلات دارویی لاموتریژین
در مدیریت درمان با لاموتریژین، شناخت تداخلات دارویی برای جلوگیری از سمیت یا کاهش اثر دارو بسیار حیاتی است. این اطلاعات بر اساس معتبرترین منابع دارویی بین المللی تدوین شده است.

تداخل با داروهای ضد تشنج

• والپروئیک اسید: این دارو آنزیم های متابولیزه کننده را به شدت مهار می کند و باعث افزایش چشمگیر غلظت لاموتریژین در خون می شود. این تداخل خطر بروز واکنش های پوستی تهدید کننده حیات مانند سندرم استیونس جانسون را به شدت بالا می برد. پزشک باید دوز لاموتریژین را به طور قابل توجهی کاهش دهد و تیتراسیون را با احتیاط بسیار بیشتری انجام دهد.
• کاربامازپین، فنی توئین، فنوباربیتال و پریمیدون: این داروها القا کننده های قوی آنزیم های کبدی هستند. مصرف همزمان آنها روند دفع لاموتریژین را تسریع کرده و غلظت خونی آن را کاهش می دهد. در این شرایط بالینی، پزشک معالج معمولا باید دوز لاموتریژین را افزایش دهد تا اثرات درمانی مطلوب حفظ شود. علاوه بر این، مصرف همزمان با کاربامازپین ممکن است باعث افزایش عوارض عصبی مانند سرگیجه و دوبینی شود، حتی اگر سطح خونی داروها در محدوده طبیعی باشد.

تداخل با داروهای هورمونی

• قرص های پیشگیری از بارداری حاوی استروژن: ترکیبات استروژنی باعث افزایش پاکسازی لاموتریژین از بدن می شوند که این امر به کاهش قابل توجه سطح خونی دارو منجر می گردد. این تداخل می تواند کنترل تشنج را مختل کند و نیازمند افزایش دوز لاموتریژین در طول دوره مصرف قرص های هورمونی است. همچنین در هفته استراحت از قرص های هورمونی، سطح لاموتریژین ممکن است به شدت بالا برود و باعث مسمومیت شود.

تداخل با سایر داروها

• ریفامپین: این داروی آنتی بیوتیک نیز به عنوان یک القا کننده قوی آنزیمی عمل می کند و با افزایش دفع لاموتریژین، باعث کاهش غلظت و اثرات درمانی آن می شود. تنظیم دوز در صورت شروع یا قطع ریفامپین الزامی است.

تداخل با غذا

• بر اساس مطالعات فارماکوکینتیک، لاموتریژین هیچ تداخل بالینی معنی داری با مواد غذایی ندارد. جذب دارو تحت تاثیر مصرف غذا قرار نمی گیرد. بنابراین بیماران می توانند این دارو را همراه با غذا یا با معده خالی مصرف کنند. با این حال، در صورت بروز عوارض گوارشی مانند تهوع، به بیماران توصیه می شود دارو را به همراه وعده غذایی مصرف کنند تا تحمل گوارشی بهبود یابد.

تداخل در آزمایشات تشخیصی

تداخل لاموتریژین در آزمایشات غربالگری ادرار

• مصرف این دارو می تواند باعث مثبت شدن کاذب نتیجه آزمایش غربالگری ادرار برای ماده مخدر فن سیکلیدین شود. پزشکان باید در هنگام تفسیر نتایج آزمایشات سم شناسی به این تداخل آگاه باشند. در صورت بروز نتیجه مثبت برای این ماده در بیماری که لاموتریژین مصرف می کند، تایید نتیجه با استفاده از روش های تشخیصی دقیق تر مانند کروماتوگرافی گازی کاملا ضروری است.

هشدار ها لاموتریژین

هشدارهای بالینی تخصصی لاموتریژین
بر اساس منابع معتبر بین المللی، تجویز لاموتریژین نیازمند توجه دقیق پزشک به هشدارهای جدی زیر است که برخی از آن ها تهدید کننده حیات هستند:

بثورات جلدی شدید و تهدید کننده حیات

• مهم ترین هشدار با بیشترین اهمیت بالینی، خطر بروز بثورات پوستی خطرناک مانند سندرم استیونس جانسون و نکرولیز اپیدرمال سمی است. این عارضه در کودکان بسیار شایع تر از بزرگسالان است. عواملی که این خطر را به شدت افزایش می دهند شامل شروع درمان با دوز بالا، سرعت بالای افزایش دوز و مصرف هم زمان با اسید والپروئیک است. در صورت بروز هرگونه بثورات جلدی غیر قابل توجیه، دارو باید بلافاصله قطع شود، مگر آن که به وضوح مشخص شود که بثورات با دارو مرتبط نیست.

سندرم فعال سازی درشت خوارها

• این یک واکنش بسیار نادر اما کشنده سیستم ایمنی است که با نام لنفوهیستیوسیتوز هموفاگوسیتیک شناخته می شود. علائم آن شامل تب مداوم، بثورات پوستی، بزرگ شدن کبد و طحال، کاهش سلول های خونی و اختلال در عملکرد کبد و کلیه است. تشخیص سریع و قطع فوری دارو در صورت شک به این سندرم کاملا الزامی است.

واکنش های دارویی همراه با ائوزینوفیلی و علائم سیستمیک

• این واکنش ازدیاد حساسیت چند ارگانی می تواند با تب، بثورات جلدی، تورم غدد لنفاوی، التهاب کبد و اختلالات خونی تظاهر کند. این حالت ممکن است حتی با وجود قطع دارو پیشرفت کند و نیازمند اقدامات حمایتی اورژانسی است.

اختلالات ریتم و هدایت قلبی

• لاموتریژین دارای خواص مسدود کنندگی کانال های سدیمی قلب است. تجویز آن در بیماران مبتلا به بیماری های ساختاری قلب، ایسکمی میوکارد، نارسایی قلبی، بلوک های دهلیزی بطنی و سندرم بروگادا می تواند منجر به آریتمی های بطنی کشنده و ایست قلبی شود. پیش از شروع درمان در افراد مستعد، ارزیابی دقیق قلبی ضروری است.

افکار و رفتارهای خودکشی

• همانند سایر داروهای ضد تشنج، لاموتریژین می تواند خطر بروز افکار خودکشی یا افسردگی شدید را افزایش دهد. پزشکان باید بیماران را از نظر تغییرات خلقی، اضطراب شدید، بی قراری و تمایل به آسیب رساندن به خود به طور مداوم پایش کنند.

مننژیت آسپتیک

• مواردی از مننژیت غیر عفونی در پی مصرف این دارو گزارش شده است که با سردرد، تب، سفتی گردن، تهوع، حساسیت به نور و تغییر وضعیت ذهنی مشخص می شود. علائم معمولا پس از قطع دارو برطرف می شوند، اما بررسی مایع مغزی نخاعی برای رد علل عفونی الزامی است.

قطع ناگهانی دارو

• قطع ناگهانی لاموتریژین می تواند منجر به بروز تشنج های واکنشی و حتی وضعیت صرعی مداوم شود. مگر در مواردی که واکنش های پوستی یا عوارض خطرناک و فوری بروز کرده باشد، دوز دارو باید به تدریج طی حداقل دو هفته کاهش یابد.

مسمومیت با لاموتریژین و مدیریت درمانی آن
مصرف بیش از حد لاموتریژین می تواند عواقب بسیار خطرناک و حتی مرگباری به همراه داشته باشد. دوزهای سمی معمولا با سطوح پلاسمایی بسیار بالاتر از محدوده درمانی همراه هستند.

علائم اورژانس بالینی در مسمومیت:

• تظاهرات بالینی مسمومیت شامل طیف وسیعی از علائم عصبی و قلبی است. علائم عصبی شامل آتاکسی شدید، نیستاگموس، تاری دید، هماهنگی ضعیف عضلانی، خواب آلودگی عمیق، تشنج های مکرر، وضعیت صرعی مداوم و کما می باشد. از نظر قلبی عروقی، طولانی شدن فاصله های الکتریکی در نوار قلب، پهن شدن کمپلکس بطنی و آریتمی های خطرناک بطنی محتمل است. افت فشار خون و ایست قلبی تنفسی در موارد مسمومیت های شدید گزارش شده است.

پروتکل درمان و مدیریت اورژانسی مسمومیت:

• هیچ پادزهر اختصاصی برای مسمومیت با این دارو وجود ندارد و درمان کاملا بر اساس اقدامات حمایتی و تثبیت علائم حیاتی است.

حفاظت از راه هوایی و تنفس

• در بیماران دارای افت سطح هوشیاری، لوله گذاری داخل تراشه برای محافظت از راه هوایی و جلوگیری از آسپیراسیون ریوی اولین قدم است. اکسیژن رسانی و تهویه مکانیکی در صورت نیاز باید آغاز شود.

پایش قلبی عروقی

• اتصال فوری بیمار به مانیتورینگ قلبی برای بررسی مداوم ریتم قلب و پایش مداوم فشار خون کاملا ضروری است. نوار قلب دوازده لید باید به طور مکرر گرفته شود تا هرگونه طولانی شدن فواصل الکتریکی یا تغییرات خطرناک ثبت گردد.

آلودگی زدایی گوارشی

• شستشوی معده و تجویز زغال فعال ممکن است در صورتی که زمان کوتاهی از بلع دارو گذشته باشد (معمولا در ساعات اولیه) و راه هوایی بیمار محافظت شده باشد، برای کاهش جذب سیستمیک دارو مفید واقع شود.

مدیریت تشنج و آریتمی

• در صورت بروز تشنج، استفاده از داروهای بنزودیازپین وریدی خط اول درمان است. در صورت تداوم تشنج، سایر داروهای ضد تشنج وریدی غیر از مسدود کننده های کانال سدیمی باید در نظر گرفته شوند. برای مدیریت اختلالات هدایتی قلب و پهن شدن کمپلکس بطنی ناشی از انسداد کانال های سدیمی، تجویز بی کربنات سدیم وریدی بر اساس پروتکل های سم شناسی استاندارد توصیه می شود.

همودیالیز

• بررسی های بالینی نشان می دهد که به دلیل اتصال متوسط دارو به پروتئین های پلاسما، همودیالیز تنها مقدار کمی از دارو را از بدن خارج می کند (حدود 20 درصد در یک جلسه چهار ساعته) و در مدیریت مسمومیت های حاد ارزش بالینی محدودی دارد و به عنوان درمان اصلی در نظر گرفته نمی شود.

توصیه های دارویی لاموتریژین

توصیه های دارویی لاموتریژین برای بیمار

• دارو را دقیقا مطابق دستور پزشک مصرف کنید و از قطع ناگهانی آن به شدت بپرهیزید زیرا خطر بروز تشنج های مداوم وجود دارد.
• در صورت مشاهده هرگونه ضایعه پوستی قرمزی پوست تب تورم غدد لنفاوی یا زخم در دهان و اطراف چشم مصرف دارو را متوقف کرده و فورا به اورژانس مراجعه کنید زیرا این موارد می تواند نشانه یک واکنش حساسیت بسیار خطرناک باشد.
• هرگونه تغییرات خلقی شدید افسردگی یا افکار آسیب رساندن به خود را به سرعت به خانواده و تیم درمان اطلاع دهید.
• در صورت شروع یا قطع مصرف قرص های هورمونی جلوگیری از بارداری حتما پزشک خود را مطلع سازید زیرا این داروها بر سطح خونی لاموتریژین تاثیر مستقیم دارند و نیاز به تنظیم مجدد دوز خواهد بود.
• این دارو را می توانید به همراه غذا یا با معده خالی مصرف کنید اما برای کاهش ناراحتی گوارشی مصرف آن با غذا توصیه می شود.
• در صورت فراموش کردن یک نوبت دارو به محض یادآوری آن را مصرف کنید اما اگر به زمان نوبت بعدی نزدیک هستید نوبت فراموش شده را رها کرده و مقدار مصرف را دو برابر نکنید.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

• تیتراسیون و افزایش مقدار مصرف لاموتریژین باید بسیار آهسته و کاملا بر اساس دستورالعمل های بالینی انجام شود تا خطر بروز واکنش های پوستی تهدید کننده حیات مانند سندرم استیونس جانسون به حداقل برسد. خطر این واکنش ها در کودکان بیشتر از بزرگسالان است.
• در بیمارانی که به طور همزمان والپروئیک اسید مصرف می کنند سرعت تیتراسیون و مقدار نهایی لاموتریژین باید به میزان قابل توجهی کاهش یابد زیرا مهار آنزیمی باعث افزایش شدید غلظت لاموتریژین می شود.
• در بیمارانی که داروهای القا کننده آنزیمی مانند کاربامازپین فنی توئین یا فنوباربیتال مصرف می کنند پاکسازی لاموتریژین تسریع می شود و پزشک باید مقدار مصرف را برای رسیدن به پاسخ درمانی مطلوب افزایش دهد.
• خطر بروز اختلالات ریتم و هدایت قلبی در بیمارانی که دارای بیماری های ساختاری قلب یا ایسکمی قلبی هستند وجود دارد. گرفتن نوار قلب قبل از شروع درمان در این گروه از بیماران الزامی است.
• در دوران بارداری میزان پاکسازی کلیوی لاموتریژین به شدت افزایش می یابد که نیازمند پایش سطح خونی و افزایش دوز برای جلوگیری از تشنج است. با این حال بلافاصله پس از زایمان دوز دارو باید به سرعت کاهش یابد تا از مسمومیت شدید بیمار جلوگیری گردد.
• بیماران را از نظر بروز علائم نادر اما کشنده مانند سندرم فعال سازی درشت خوارها و مننژیت آسپتیک به دقت تحت نظر داشته باشید و در صورت بروز تب غیر قابل توجیه بررسی های آزمایشگاهی کامل را درخواست دهید.

سایر نکات مهم

• در زمان شروع درمان با لاموتریژین به دقت به دوز اولیه توصیه شده، برنامه ی تیتراسیون و تنظیمات دوز جهت کاهش خطر واکنش های شدید، از جمله واکنش‌های کشنده پوستی و سایر واکنش های حساسیت مفرط توجه شود.
• دوز توصیه شده به صورت دوز کل روزانه (یعنی در هر ۲۴ ساعت) بیان می شود، مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد. قرص های سریع رهش و سوسپانسیون ترکیبی (که به صورت تجاری در دسترس نیستند) در صورتی‌ که دوز کل روزانه کمتر از ۲۵ میلی گرم است، یک بار در روز و اگر دوز کل روزانه بیش از ۲۵ میلی گرم باشد دو بار در روز مصرف می شود. قرص آهسته‌رهش یک بار در روز مصرف می شود.
• افزایش دوز به صورت هفتگی و بر اساس پاسخ به درمان و تحمل بیمار انجام می‌شود.در بعضی افراد ممکن است نیاز به افزایش دوز روزانه لاموتریژین تا ۴۰۰ میلی‌گرم نیز باشد.
• به دلیل اینکه داروی والپروات می‌تواند متابولیسم لاموتریژین را مهارکند، در صورت تجویز همزمان لاموتریژین و والپروات، لازم است دوز لاموتریژین با مقادیر و سرعت کمتری افزایش یابد.
• در بیمارانی که دارو(هایی) را که باعث القای متابولیسم لاموتریژین می شوند (مانند کاربامازپین، فنی توئین و…) مصرف می کنند اما والپروات مصرف نمی کنند، می‌توان درمان با لاموتریژین را با دوز بالاتری (۵۰میلی‌گرم روزانه) برای آنها آغاز کرد.
• مشتقات استروژن (از جمله داروهای ضد بارداری هورمونی) متابولیسم لاموتریژین را تحریک می کنند که باید در تنظیم دوز لاموتریژین در نظر گرفته شود.

نکات مهم در قطع درمان با لاموتریژین و سایر داروهای موثر بر متابولیسم آن:

• در قطع درمان با لاموتریژین، در درمان مزمن، جهت به حداقل رساندن پتانسیل افزایش دفعات تشنج (در بیماران مبتلا به صرع) و علائم ترک (مانند دیسفوری، توهم، سردرد، بی خوابی، لرزش) لاموتریژین به تدریج قطع شود، مگر اینکه نگرانی های ایمنی مستلزم ترک سریع تری باشد. در کارآزمایی‌های بالینی اختلال دوقطبی، دوزها با کاهش در فواصل هفتگی به میزان ۵۰ درصد طی حداقل ۲ هفته کم و قطع می‌شوند. در صورت قطع کامل دارودرمانی در اختلال دوقطبی، بیماران برای چندین هفته تا ماه ها از نظر ظهور مجدد شیدایی/هیپومانیا تحت نظر قرار گیرند. برای اختلالات تشنجی، برخی از متخصصان توصیه می کنند که لاموتریژین طی چند ماه (مثلاً ۲ تا ۶ماه) قطع شود.
• در صورت نیاز به قطع درمان داروهایی که همزمان با لاموتریژین مصرف می‌شوند (به عنوان مثال، قطع والپروات یا کاربامازپین)، تنظیم دوز تدریجی می‌تواند خطر واکنش‌های شدید حساسیت پوستی، از دست دادن کنترل در اختلال دوقطبی و علائم ترک را کاهش دهد.جهت قطع والپروات و سایر مهارکننده‌های متابولیسم لاموتریژین: در موارد دوقطبی، والپروات (یا سایر مهارکننده‌ها) قطع شود و شروع به افزایش دوز لاموتریژین آغاز شود که می‌تواند تا دوبرابر کردن دوز لاموتریژین در فاصله ۲ هفته‌ای (با استفاده از افزایش‌های هفتگی مساوی) بر اساس پاسخ درمانی ادامه داشته باشد.حداکثر دوز توصیه شده ۲۰۰ میلی گرم در روز در ۱ تا ۲ دوز منقسم بر اساس فرمول انتخابی(سریع یا آهسته‌رهش) می‌باشد. در موارد کنترل تشنج، ابتدا افزایش تدریجی دوز لاموتریژین آغاز شود و به تدریج دوز والپروات در عرض حداقل دوهفته کاهش یابد تا جایی که والپروات قطع و لاموتریژین به دوز مطلوب برسد.
• جهت قطع محرک های متابولیسم لاموتریژین (مانند کاربامازپین، فنی توئین، و سایر موارد):در موارد دوقطبی داروی القا کننده قطع شود و دوز لاموتریژین به مدت یک هفته بدون تغییر نگه داشته‌شود، سپس دوز لاموتریژین را در یک فاصله ۲ هفته ای به نصف کاهش داده شود (به صورت کاهش هفتگی مساوی). پس از این ۲ هفته، می‌توان دوز لاموتریژین را در صورت نیاز بر اساس پاسخ بالینی و تحمل بیمار به حداکثر دوز توصیه شده ۲۰۰ میلی گرم در روز در ۱ تا ۲ دوز منقسم بر اساس فرمول انتخابی تنظیم نمود. در موارد کنترل تشنج، دوز لاموتریژین تا زمانی که دوز داروی القاکننده متابولیسم لاموتریژین طی ۵مرحله در عرض ۴هفته (به صورت هر مرحله ۲۰درصد کاهش دوز) کاهش می‌یابد، ثابت نگه داشته شود.در مرحله بعدی باید دوز لاموتریژین در ابتدای هفته دوم پس از قطع کامل داروهای القاکننده، کاهش داده‌شود.کاهش دوز لاموتریژین نباید سریعتر از ۱۰۰میلی‌گرم روزانه در هر هفته باشد.
• در موارد استفاده جهت نورالژی عصب سه‌قلو، در نظر بگیرید که زمان تیتراسیون تا رسیدن به دوز موثر می‌تواند استفاده را در بیماران مبتلا به درد شدید محدود کند. همچنین لاموتریژین باید تنها برای بیمارانی که منع مصرف کاربامازپین یا اکس کاربازپین دارند یا به آنها پاسخ مطلوب نداده‌ اند، تجویز شود.

• در بیماران با نارسایی متوسط تا شدید کبدی بدون آسیت، دوز اولیه و نگهدارنده تا ۲۵ درصد با توجه به پاسخ بالینی و تحمل بیمار، کمتر در نظر گرفته شود. در بیمارانی که آسیت نیز دارند، دوز اولیه و نگهدارنده ۵۰ درصد کمتر در نظر گرفته شود.
• در کودکان در صورت تجویز قرص، برای رسیدن به دوز، قرص ها نباید نصف یا چند قسمت شوند. از قرص کامل برای دوز هر نوبت استفاده شود. مقدار دوز محاسبه شده را تا نزدیکترین قرص کامل گرد نمایید. به شدت به دوز اولیه توصیه شده، برنامه های تیتراسیون و تنظیمات برای کاهش خطر واکنش های شدید، از جمله واکنش شدید پوستی و سایر واکنش های حساسیت مفرط پایبند باشید.
• تنظیم دوز لاموتریژین در کودکان با حساسیت و دقت بیشتر و با توجه به رفرنس‌های تخصصی اطفال انجام شود.
• قرص های جویدنی/بازشونده را می‌توان جوید، یا در آب یا آب میوه حل کرد یا به طور کامل بلعید. برای بازشدن قرص ها، به آن مقدار کمی آب اضافه کنید (فقط به اندازه ای که قرص را بپوشاند)، بگذارید یک دقیقه بماند تا باز شود. محلول را در ظرف بچرخانید و بلافاصله مصرف کنید. اگر قرص ها جویده می شوند، باید از مقدار کمی آب یا آب میوه رقیق شده برای کمک به بلع استفاده شود. از مصرف قسمتی از یک قرص جویدنی یا خرد کردن یا نصف کردن قرص های جویدنی قبل مصرف خودداری شود.
• قرصه های آهسته‌رهش بدون توجه به وعده های غذایی به صورت کامل مصرف شوند. از جویدن، له کردن یا برش قرص‌ها خودداری شود.
• در صورت تجویز قرص مکیدنی لاموتریژین(ODT)، قرص روی زبان قرارداده شود و به آرامی در دهان چرخانده شود تا حل گردد.قرص به سرعت حل می‌شود و می‌توان محتویات را همراه با غذا یا آب بلعید.
• از آنجا که مصرف این دارو می‌تواند باعث سرکوب سیستم‌عصبی شود، ممکن است توانایی های جسمی یا ذهنی را مختل کند. به همین خاطر بیماران باید در مورد انجام کارهایی که نیاز به هوشیاری ذهنی دارند (مانند کار با ماشین آلات یا رانندگی) احتیاط کنند.
• در بیماران مبتلا به بیماری قلبی ساختاری یا عملکردی (به عنوان مثال، کانالوپاتی های قلبی [به عنوان مثال، سندرم بروگادا]، بیماری سیستم هدایت قلبی، بیماری قلبی مادرزادی، نارسایی قلبی، بیماری ایسکمیک قلب، بیماری دریچه ای قلب، آریتمی های بطنی و… با احتیاط مصرف شود. نظارت بیشتر قلبی را در بیماران در معرض خطر در نظر بگیرید.
• در بیماران مبتلا به نارسایی کبدی یا کلیوی با احتیاط مصرف شود. ممکن است نیاز به تنظیم دوز باشد.
• بیماران تحت درمان برای اختلال دوقطبی باید از نظر بدتر شدن علائم بالینی یا افکار خودکشی به دقت تحت نظر باشند. ارزیابی مجدد بیماران جهت تعیین نیاز به درمان نگهدارنده در صورت درمان بیش از ۱۶ هفته انجام شود.
• خطاهای دارویی در مورد این دارو با درصد بالاتری رخ می‌دهد. احتمال بروز خطاهای دارویی با داروهای مشابه و بین فرمولاسیون های مختلف لاموتریژین وجود دارد. حتما ً داروی بیمار پیش از مصرف توسط پزشک و داروساز چک شود.
• لاموتریژین به ملانین متصل می شود و ممکن است در چشم و سایر بافت های غنی از ملانین تجمع یابد. اهمیت بالینی این پدیده مشخص نیست.
• سطوح سرمی داروهای ضد تشنجی که همزمان با لاموتریژین مصرف می‌شوند، به صورت دوره‌ای اندازه ‌گیری شود.
• نوار قلبی (ECG) قبل از شروع لاموتریژین در بیماران بالای ۶۰ سال یا در بیماران کمتر از ۶۰ سال که از مسدود کننده‌های کانال سدیمی یا عوامل مختل کننده هدایت قلبی استفاده می‌کنند، بیماری شناخته شده قلبی دارند یا در معرض خطر مشکلات قلبی عروقی [دیابت، فشار خون، هیپرکلسترولمی خانوادگی، سیگار کشیدن] قرار دارند یا سابقه ناگهانی سنکوپ یا پیش سنکوپ بدون علت واضح دارند گرفته‌شود و در بیماران در معرض خطر هنگامی که به دوز هدف یا سطح سرمی هدف رسیدند، تکرار شود.
• تغییرات خلق و‌خو همچون افکار خودکشی، افسردگی، تغییرات رفتاری، بدتر شدن علائم بالینی در اختلال دوقطبی، علائم مننژیت آسپتیک، علائم و نشانه های دیسکرازی خون (مانند تب، گلودرد، زخم های دهان، عفونت ها، کبودی، خونریزی پتشیال یا پورپوریک) در بیماران پیگیری شود.

شروع مجدد درمان پس از توقف یا قطع درمان:

• اگر مصرف لاموتریژین برای بیش از ۵ نیمه عمر (یعنی بیش از ۶ روز در بیشتر بیماران) متوقف شده باشد، مصرف آن طبق دوز اولیه و برنامه افزایش دوز، مجدداً از ابتدا شروع شود. چنانچه مصرف لاموتریژین کمتر از ۵ نیمه عمر (یعنی کمتر از ۶ روز) متوقف شده است، شروع مجدد با دوز پایین و افزایش تدریجی به دوز قبلی در نظر گرفته شود. هنگام شروع مجدد لاموتریژین پس از قطع درمان، تنظیم دوز روزانه قبلی این دارو و هر داروی همراهی که مشخص است نیمه عمر لاموتریژین را طولانی می‌کند (مثلاً والپروات) یا کاهش می‌دهد (مثلاً کاربامازپین)، در نظر گرفته شود. اگر درمان به دلیل بثورات جلدی قطع شد، مجدداً مصرف لاموتریژین از سر گرفته‌نشود.
• دوره درمان با دارو كامل شود. اين دارو نبايد بيشتراز مقدار تجويز شده مصرف شود. 

• در صورت فراموش شدن يك نوبت مصرفي دارو، به محض به ياد آوردن،‌ آن نوبت بايد مصرف شود، ولي اگر تقريباً‌ زمان مصرف نوبت فراموش شده و دو برابر كردن مقدار مصرف بعدي بايد خودداري گردد.