اپرپیتانت به عنوان بخشی از یک رژیم ترکیبی (اغلب به همراه یک آنتاگونیست گیرنده سروتونین نوع سه و دگزامتازون) برای پیشگیری از تهوع و استفراغ حاد و تاخیری ناشی از دورههای اولیه و تکراری شیمیدرمانیهای با خاصیت تهوعزایی بالا و متوسط تجویز میشود.
نکته بالینی برای پزشک: ارزش بالینی اصلی اپرپیتانت در کنترل فاز تاخیری تهوع و استفراغ (که معمولا بیست و چهار تا صد و بیست ساعت پس از شیمیدرمانی رخ میدهد) است، زیرا این فاز عمدتا توسط ماده پی و گیرندههای نوروکینین یک واسطهگری میشود. توجه داشته باشید که اپرپیتانت یک داروی پیشگیرانه است و برای درمان تهوع و استفراغی که از قبل شروع شده است، کارایی مناسبی ندارد. همچنین این دارو یک مهارکننده متوسط آنزیمهای کبدی است و میتواند غلظت دگزامتازون را افزایش دهد؛ لذا دوز دگزامتازون خوراکی در روزهای مصرف اپرپیتانت باید حدود پنجاه درصد کاهش یابد.
پیشگیری از تهوع و استفراغ پس از عمل جراحی
این دارو برای پیشگیری از تهوع و استفراغ پس از عمل در بزرگسالان تایید شده است.
نکته بالینی برای پزشک: در این مورد، اپرپیتانت معمولا به صورت یک دوز واحد خوراکی (معمولا چهل میلیگرم) در محدوده سه ساعت پیش از القای بیهوشی تجویز میشود. این کاربرد به ویژه در بیمارانی که خطر بالایی برای بروز عوارض گوارشی پس از جراحی دارند، بسیار ارزشمند است.
موارد مصرف خارج از برچسب
خارش مقاوم به درمان
اپرپیتانت در کنترل خارشهای مزمن و مقاوم به درمانهای معمول (مانند آنتیهیستامینها و کورتیکواستروئیدها) در شرایطی مانند سندرم سزاری، لنفوم سلول تی پوستی، خارش ناشی از نارسایی مزمن کلیوی و خارشهای پارانئوپلاستیک مرتبط با تومورهای توپر استفاده میشود.
نکته بالینی برای پزشک: مکانیسم این اثر به نقش ماده پی در انتقال سیگنالهای خارش برمیگردد. در بیمارانی که کیفیت زندگی آنها به دلیل خارش شدید و مقاوم به شدت افت کرده است، تجویز یک دوره کوتاه این دارو میتواند به عنوان خطوط بعدی درمان در نظر گرفته شود.
سندرم استفراغ حلقوی و سندرم استفراغ ناشی از کانابینوئید
شواهدی وجود دارد که نشان میدهد مسدود کردن مسیرهای عصبی مرتبط با ماده پی میتواند در کاهش حملات شدید و مکرر در بیماران مبتلا به سندرم استفراغ حلقوی و همچنین بیمارانی که در اثر مصرف مزمن مشتقات شاهدانه دچار حملات استفراغ غیرقابل کنترل شدهاند، موثر باشد.
نکته بالینی برای پزشک: در فاز حاد این سندرمها که درمانهای معمول مانند ضددردها، بنزودیازپینها و سایر ضدتهوعها با شکست مواجه میشوند، اپرپیتانت میتواند به عنوان یک درمان کمکی یا جایگزین برای قطع چرخه استفراغ مورد استفاده قرار گیرد. پروفایل ایمنی دارو در این موارد عموما قابل قبول است، اما پایش تداخلات دارویی احتمالی ضروری است.
