مشخصات اصلی دارو:
میکلون دارویی نسخه ای است و شروع مصرف آن به بررسی عملکرد کلیه و پتاسیم خون نیاز دارد.
در بیماران واجد شرایط، فینرنون می تواند خطر این عوارض را کاهش دهد:
در برخی بیماری های کلیوی و قلبی، فعالیت بیش از حد گیرنده مینرالوکورتیکوئید می تواند باعث التهاب و ایجاد بافت جوشگاهی شود. این تغییرات، به مرور عملکرد بافت را مختل می کنند.
فینرنون با مهار این گیرنده:
این اثر محافظتی تدریجی است. بنابراین، ممکن است بیمار پس از شروع درمان تغییر محسوسی در حال عمومی خود احساس نکند، اما همچنان از درمان سود ببرد.
غیر استروئیدی بودن دارو به معنی نداشتن عارضه نیست؛ افزایش پتاسیم خون همچنان یکی از مهم ترین خطرات فینرنون است.
دوز میکلون برای همه بیماران یکسان نیست. پزشک مقدار مصرف را بر اساس علت تجویز، عملکرد کلیه، پتاسیم خون و داروهای همزمان تعیین می کند.
در بیماری مزمن کلیه همراه با دیابت نوع دو:
اگر میزان تصفیه تخمینی کلیه ۶۰ یا بیشتر باشد، دوز شروع معمول فینرنون ۲۰ میلی گرم در روز است.
در نارسایی قلبی:
مدت درمان به این موارد بستگی دارد:
احساس بهتر شدن یا ثابت ماندن آزمایش ها، دلیل قطع خودسرانه میکلون نیست.
مهم ترین عوارض گزارش شده برای فینرنون عبارت اند از:
در مجموعه مطالعات اصلی فینرنون در بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیه و دیابت نوع دو:
این اعداد مربوط به جمعیت پژوهشی فینرنون هستند، نه مطالعه اختصاصی برند میکلون؛ همچنین نباید آنها را مستقیما به تمام بیماران مبتلا به نارسایی قلبی تعمیم داد.
پتاسیم برای فعالیت طبیعی عضلات و قلب ضروری است، اما بالا رفتن بیش از حد آن می تواند نظم ضربان قلب را مختل کند.
خطر افزایش پتاسیم در این شرایط بیشتر است:
موارد منع مصرف ذکر شده در اطلاعات محصول عبارت اند از:
فهرست کامل داروهای نسخه ای، بدون نسخه، مکمل ها و فرآورده های گیاهی را در اختیار پزشک یا داروساز قرار دهید.
این داروها می توانند مقدار فینرنون در خون را به شدت افزایش دهند:
مصرف همزمان این موارد معمولا باید اجتناب شود:
داروهایی که خطر افزایش پتاسیم را بیشتر می کنند:
مصرف فینرنون همراه بعضی داروهای محافظ کلیه، مانند لوزارتان یا لیزینوپریل، ممکن است بخشی از درمان استاندارد باشد؛ بنابراین، آنها را خودسرانه قطع نکنید. این ترکیب به پایش نیاز دارد، نه ممنوعیت عمومی.
پیش از شروع درمان:
پس از شروع یا تغییر دوز:
آزمایش زودتر یا مکررتر ممکن است در این شرایط لازم باشد:
افزایش پتاسیم یا تغییر کراتینین ناشی از درمان، یک تغییر واقعی در وضعیت بدن است؛ نباید آن را صرفا خطای آزمایشگاهی دانست.
با این حال:
نمی توان بدون توجه به جمعیت بیمار و شرایط مطالعه، ادعا کرد فینرنون همیشه خطر افزایش پتاسیم کمتری دارد.
میکلون برای پایین آوردن مستقیم قند خون نیست. در بعضی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو و بیماری مزمن کلیه، برای کاهش خطر آسیب بیشتر کلیه و عوارض قلبی تجویز می شود.
خیر. دارو می تواند خطر پیشرفت بیماری را کاهش دهد، اما کلیه آسیب دیده را به طور کامل ترمیم نمی کند.
هدف اصلی آن افزایش محسوس ادرار نیست. این دارو جایگزین داروهایی مانند فوروزماید برای رفع سریع تجمع مایع محسوب نمی شود.
زمان مشخص و ثابتی را انتخاب کنید. در اغلب موارد، مصرف منظم روزانه مهم تر از صبح یا شب بودن است؛ مگر پزشک دستور دیگری داده باشد.
بله، می توان آن را با غذا یا بدون غذا مصرف کرد.
نه لزوما. محدودیت خوراکی های حاوی پتاسیم باید بر اساس آزمایش و نظر پزشک باشد، نه صرفا نام دارو.
ممکن است فشار خون را کاهش دهد، اما نباید آن را خودسرانه جایگزین داروی فشار خون کرد. در صورت سرگیجه مداوم یا غش، ارزیابی لازم است.
در برخی بیماران بله، و این ترکیب می تواند بخشی از برنامه درمان باشد. به دلیل خطر افزایش پتاسیم، پایش آزمایشگاهی ضروری است.
این ترکیب معمولا توصیه نمی شود، زیرا خطر افزایش پتاسیم بیشتر می شود. بدون دستور مشخص پزشک، آنها را با هم مصرف نکنید.
لزوما خیر. ممکن است پزشک مصرف را موقتا متوقف کند، دوز را تغییر دهد یا عوامل افزایش دهنده پتاسیم را اصلاح کند. تصمیم به عدد پتاسیم و شرایط بیمار وابسته است.
شروع معمول فینرنون در این بیماران توصیه نمی شود. تصمیم گیری در بیماری بسیار پیشرفته کلیه باید توسط متخصص انجام شود.
از نظر مقدار ماده موثره، دو قرص ۱۰ میلی گرم مجموعا ۲۰ میلی گرم دارند؛ اما این جایگزینی فقط در صورتی انجام شود که پزشک یا داروساز مقدار تجویز شده را تایید کرده باشد.
خیر. بهتر شدن یا ثابت ماندن آزمایش ها ممکن است حاصل درمان باشد. قطع دارو باید با نظر پزشک انجام شود.
برای مصرف ایمن تر، این اقدامات را در برنامه روزانه قرار دهید:
میکلون جایگزین کنترل قند خون، فشار خون، تغذیه مناسب و سایر درمان های تجویز شده نیست.
دوز شروع بر اساس عملکرد کلیه، ۱۰ یا ۲۰ میلی گرم روزانه و دوز هدف ۲۰ میلی گرم روزانه است.
در ارزیابی حدود چهار هفته بعد:
در اطلاعات تجویز بین المللی مربوط به نارسایی قلبی، دوز شروع معمولا با عملکرد کلیه تعیین می شود:
