نور ابتدا از قرنیه و مردمک عبور می‌کند و سپس به کمک عدسی روی شبکیه متمرکز می‌شود. در شبکیه، سلول‌های گیرنده نوری شامل سلول‌های مخروطی و میله‌ای، نور را به پیام‌های عصبی تبدیل می‌کنند.
سلول‌های مخروطی در تشخیص رنگ‌ها نقش اصلی دارند، در حالی که سلول‌های میله‌ای به دیدن در نور کم و تشخیص جزئیات محیطی کمک می‌کنند. پیام‌های ایجادشده از طریق عصب بینایی به قشر بینایی مغز می‌رسند؛ جایی که اطلاعات دریافت‌شده پردازش می‌شود و تصویر قابل درک از محیط شکل می‌گیرد.
حتی نقطه کور طبیعی چشم نیز معمولاً به دلیل توانایی مغز در تکمیل اطلاعات ناقص، احساس نمی‌شود. این فرایند نشان می‌دهد که دیدن فقط عملکرد چشم نیست، بلکه حاصل همکاری دقیق چشم، شبکیه، عصب بینایی و مغز است
