زیکورپا 12.5 یک قلم تزریق زیرجلدی حاوی 12.5 میلی گرم تیرزپاتاید در 0.6 میلی لیتر محلول است. طبق اطلاعات ارائه شده توسط تولید کننده، زیکورپا به شکل قلم تک دوز آماده تزریق یا اتواینجکتور عرضه می شود.
زیکورپا از گروه دارویی آگونیست های همزمان گیرنده های GIP و GLP 1 است و می تواند با افزایش احساس سیری، کاهش اشتها، کند کردن تخلیه معده و کمک به تنظیم قند خون، در مدیریت وزن و کنترل دیابت نوع 2 مورد استفاده قرار گیرد.
زیکورپا 12.5 نباید به صورت وریدی یا عضلانی تزریق شود.
پزشک ممکن است زیکورپا را برای موارد زیر تجویز کند:
زیکورپا برای درمان دیابت نوع 1 یا کتواسیدوز دیابتی کاربرد ندارد و جایگزین انسولین نیست.
تیرزپاتاید به طور همزمان گیرنده های GIP و GLP 1 را فعال می کند. این گیرنده ها در تنظیم قند خون، اشتها، احساس سیری و عملکرد دستگاه گوارش نقش دارند.
مکانیسم اثر تیرزپاتاید شامل موارد زیر است:
پاسخ افراد به درمان یکسان نیست و به مقدار مصرف، مدت درمان، تغذیه، فعالیت بدنی و بیماری های همراه بستگی دارد.
زیکورپا با تاثیر بر مسیر های هورمونی مرتبط با اشتها می تواند به کاهش دریافت کالری و مدیریت وزن کمک کند.
اثرات احتمالی دارو عبارتند از:
برای کاهش احتمال تحلیل عضله، مصرف پروتئین کافی، فعالیت مقاومتی، خواب مناسب و پیگیری تغذیه ای اهمیت دارد. زیکورپا به تنهایی جایگزین رژیم غذایی سالم و ورزش نیست.
زیکورپا 12.5 می تواند برای مدیریت وزن افراد واجد شرایط تجویز شود، اما معمولا دوز شروع درمان نیست. درمان تیرزپاتاید معمولا با 2.5 میلی گرم آغاز می شود و مقدار مصرف به صورت تدریجی افزایش می یابد.
پزشک معمولا موارد زیر را بررسی می کند:
هدف درمان، کاهش وزن تدریجی و بهبود سلامت متابولیک است، نه کاهش سریع وزن بدون نظارت پزشکی.
طبق اطلاعات ارائه شده توسط تولید کننده، دوز شروع درمان زیکورپا 2.5 میلی گرم است. سپس مقدار مصرف بر اساس پاسخ درمانی و تحمل بیمار افزایش می یابد.
دوز 12.5 میلی گرم برای همه بیماران مناسب نیست و ممکن است پزشک با توجه به کنترل قند خون، کاهش وزن و عوارض، دوز پایین تری را ادامه دهد.
زیکورپا باید در بافت زیر پوست تزریق شود.
زیکورپا معمولا یک بار در هفته تزریق می شود و می توان آن را در هر ساعت از شبانه روز، با غذا یا بدون غذا، مصرف کرد.
طبق اطلاعات ارائه شده برای زیکورپا، اگر حداکثر 4 روز یا 96 ساعت از زمان تزریق گذشته باشد، می توان دوز فراموش شده را تزریق کرد.
اگر بیشتر از 4 روز گذشته باشد:
عوارض گوارشی معمولا در آغاز درمان یا پس از افزایش مقدار مصرف بیشتر مشاهده می شوند.
عوارض احتمالی عبارتند از:
این عوارض در بسیاری از افراد با ادامه درمان کاهش پیدا می کنند. در صورت شدید یا مداوم بودن علائم، با پزشک تماس بگیرید.
در صورت مشاهده علائم زیر، فورا با پزشک یا اورژانس تماس بگیرید:
این علائم ممکن است با پانکراتیت، بیماری کیسه صفرا، واکنش حساسیتی شدید، کم آبی، آسیب کلیه یا افت قند خون مرتبط باشند.
تیرزپاتاید به تنهایی معمولا احتمال کمی برای افت شدید قند خون دارد، اما مصرف همزمان آن با انسولین یا دارو های سولفونیل اوره می تواند خطر افت قند خون را افزایش دهد.
علائم افت قند خون شامل موارد زیر است:
در صورت مصرف همزمان زیکورپا با انسولین یا سولفونیل اوره، پایش قند خون اهمیت بیشتری دارد. مقدار دارو های همراه را بدون دستور پزشک تغییر ندهید.
پیش از شروع درمان، پزشک را از سوابق پزشکی و دارو های مصرفی خود مطلع کنید.
مصرف زیکورپا ممکن است در شرایط زیر ممنوع یا نیازمند احتیاط باشد:
زیکورپا برای درمان گاستروپارزی شدید مناسب نیست، مگر اینکه پزشک پس از ارزیابی کامل آن را تجویز کند.
اطلاعات کافی درباره مصرف تیرزپاتاید در زنان باردار وجود ندارد و استفاده از زیکورپا در دوران بارداری توصیه نمی شود.
تیرزپاتاید با کاهش سرعت تخلیه معده ممکن است جذب برخی دارو های خوراکی را تغییر دهد.
فهرست تمام دارو ها، مکمل ها و فرآورده های گیاهی خود را به پزشک یا داروساز ارائه دهید.
تیرزپاتاید ممکن است در آغاز درمان و پس از افزایش مقدار مصرف، جذب قرص های ضد بارداری خوراکی را تغییر دهد.
اگر قرص ضد بارداری مصرف می کنید:
طبق اطلاعات ارائه شده توسط تولید کننده، زیکورپا باید در بسته بندی اصلی و در یخچال نگهداری شود.
زیکورپا در مقدار های مختلف عرضه می شود و انتخاب دوز باید توسط پزشک انجام شود.
با افزایش دوز، احتمال بروز عوارض گوارشی نیز ممکن است بیشتر شود. دوز 12.5 میلی گرم فقط برای بیمارانی مناسب است که دوز های پایین تر را تحمل کرده باشند.
زیکورپا ممکن است به شکل قلم تک دوز و چند دوز عرضه شود. ماده موثره هر دو نوع قلم تیرزپاتاید است، اما طراحی و نحوه استفاده آنها متفاوت است.
قلم تک دوز زیکورپا 12.5 برای یک نوبت تزریق هفتگی طراحی شده است، مگر اینکه اطلاعات رسمی روی بسته بندی محصول دستور دیگری بیان کند.
زیکورپا 12.5 حاوی تیرزپاتاید است و با تجویز پزشک برای کمک به کنترل قند خون در دیابت نوع 2 و مدیریت وزن افراد واجد شرایط استفاده می شود.
خیر. طبق اطلاعات تولید کننده، درمان با 2.5 میلی گرم آغاز می شود و مقدار مصرف به صورت تدریجی افزایش می یابد.
زیکورپا معمولا یک بار در هفته تزریق می شود و بهتر است در یک روز ثابت از هفته استفاده شود.
تیرزپاتاید با کاهش اشتها، افزایش سیری و کاهش دریافت کالری می تواند به مدیریت وزن کمک کند. میزان کاهش وزن به شرایط فردی و رعایت برنامه درمان بستگی دارد.
برخی افراد ممکن است در هفته های اول کاهش اشتها را احساس کنند. کاهش وزن معمولا تدریجی است و طی چند هفته تا چند ماه قابل مشاهده می شود.
در افراد مبتلا به چاقی یا اضافه وزن همراه با عوامل خطر، پزشک ممکن است تیرزپاتاید را برای مدیریت وزن تجویز کند. مصرف دارو باید بر اساس ارزیابی پزشکی باشد.
خیر. زیکورپا جایگزین انسولین نیست و برای درمان دیابت نوع 1 یا کتواسیدوز دیابتی کاربرد ندارد.
در صورت قطع درمان و ادامه ندادن برنامه غذایی و فعالیت بدنی، احتمال بازگشت بخشی از وزن وجود دارد. قطع یا ادامه درمان باید با نظر پزشک انجام شود.
مصرف همزمان زیکورپا با سماگلوتاید یا دارو های مشابه بدون نظر پزشک توصیه نمی شود. جایگزینی این دارو ها باید توسط پزشک انجام شود.
هر کاهش وزن قابل توجهی ممکن است با کاهش بخشی از توده عضلانی همراه باشد. مصرف پروتئین کافی و فعالیت مقاومتی می تواند به حفظ عضله کمک کند.
زیکورپا 12.5 میلی گرم در 0.6 میلی لیتر یک فرآورده تزریقی زیرجلدی حاوی تیرزپاتاید است که توسط داروسازی دکتر عبیدی تولید می شود. اطلاعات این بخش باید با بروشور رسمی فرآورده، اطلاعات ثبت شده در سازمان غذا و داروی ایران و مشخصات رسمی شرکت تولید کننده تطبیق داده شود.
تیرزپاتاید آگونیست همزمان گیرنده های GIP و GLP 1 است و از مسیر های زیر اثر می کند:
پیش از شروع درمان یا افزایش مقدار مصرف، موارد زیر ارزیابی شود:
الگوی معمول افزایش مقدار مصرف تیرزپاتاید برای کاهش عوارض گوارشی، تدریجی است:
پایش درمان می تواند شامل موارد زیر باشد:
مصرف تیرزپاتاید همراه با انسولین یا سولفونیل اوره خطر افت قند خون را افزایش می دهد. در این شرایط، پایش قند خون و بازبینی مقدار دارو های همراه ضروری است.
آموزش بیمار باید شامل موارد زیر باشد:
تاخیر در تخلیه معده ممکن است خطر باقی ماندن محتویات معده و آسپیراسیون را در زمان بیهوشی یا آرام بخشی عمیق افزایش دهد.
بیمار باید پیش از جراحی موارد زیر را به جراح و متخصص بیهوشی اطلاع دهد:
تصمیم درباره توقف موقت دارو باید بر اساس نوع جراحی، خطر آسپیراسیون، وضعیت بیمار و پروتکل مرکز درمانی انجام شود.
در سالمندان، مقدار مصرف بر اساس عملکرد کلیه، وضعیت آب بدن و تحمل گوارشی ارزیابی شود. افزایش مقدار مصرف آهسته تر ممکن است برای برخی بیماران مناسب باشد.
در نارسایی کلیه یا کبد:
در پرونده بیمار بهتر است موارد زیر ثبت شود:
عوارض جدی باید طبق مقررات مرکز درمانی و نظام پایش عوارض دارویی گزارش شوند.
