زیکورپا 10 یک قلم تزریق زیرجلدی حاوی 10 میلی گرم تیرزپاتاید در 0.6 میلی لیتر محلول است. طبق اطلاعات ارائه شده، این فرآورده به صورت قلم تک دوز آماده تزریق یا اتواینجکتور عرضه می شود.
زیکورپا از گروه آگونیست های همزمان گیرنده های GIP و GLP 1 است و با اثر بر اشتها، احساس سیری، تخلیه معده و تنظیم قند خون، می تواند در مدیریت وزن و کنترل قند خون بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع 2 مورد استفاده قرار گیرد.
زیکورپا 10 نباید به صورت وریدی یا عضلانی تزریق شود.
پزشک ممکن است زیکورپا را برای موارد زیر تجویز کند:
زیکورپا برای درمان دیابت نوع 1 یا کتواسیدوز دیابتی کاربرد ندارد و جایگزین انسولین نیست.
تیرزپاتاید به صورت همزمان گیرنده های GIP و GLP 1 را فعال می کند. این دو مسیر هورمونی در تنظیم قند خون، اشتها و عملکرد دستگاه گوارش نقش دارند.
اثرات اصلی تیرزپاتاید عبارتند از:
پاسخ بیماران به دارو متفاوت است و به مقدار مصرف، مدت درمان، وضعیت جسمی، تغذیه و فعالیت بدنی بستگی دارد.
زیکورپا با اثر بر مسیرهای هورمونی مرتبط با اشتها و سوخت و ساز می تواند به مدیریت وزن کمک کند.
اثرات احتمالی دارو شامل موارد زیر است:
برای حفظ توده عضلانی، مصرف پروتئین کافی، انجام فعالیت مقاومتی، خواب مناسب و پیگیری تغذیه ای اهمیت دارد. زیکورپا به تنهایی جایگزین سبک زندگی سالم نیست.
زیکورپا 10 ممکن است برای مدیریت وزن افراد واجد شرایط تجویز شود، اما معمولا دوز شروع درمان نیست. درمان تیرزپاتاید معمولا با مقدار 2.5 میلی گرم آغاز می شود و مقدار مصرف به صورت تدریجی افزایش می یابد.
پزشک پیش از تجویز ممکن است موارد زیر را بررسی کند:
هدف از درمان، کاهش وزن تدریجی و بهبود سلامت متابولیک است، نه کاهش سریع وزن بدون نظارت پزشکی.
طبق اطلاعات ارائه شده توسط تولید کننده، دوز شروع درمان زیکورپا 2.5 میلی گرم است. مقدار مصرف باید به تدریج و بر اساس تحمل بیمار افزایش یابد.
زیکورپا باید در بافت زیر پوست تزریق شود.
زیکورپا معمولا یک بار در هفته و در هر ساعت از شبانه روز تزریق می شود. مصرف دارو معمولا به زمان غذا وابسته نیست.
طبق اطلاعات ارائه شده برای زیکورپا، اگر از زمان تزریق برنامه ریزی شده حداکثر 4 روز یا 96 ساعت گذشته باشد، می توان دوز فراموش شده را تزریق کرد.
اگر بیش از 4 روز گذشته باشد:
عوارض گوارشی معمولا در آغاز درمان یا پس از افزایش مقدار مصرف بیشتر دیده می شوند.
عوارض احتمالی عبارتند از:
این عوارض در بسیاری از افراد با ادامه درمان کاهش می یابند. در صورت شدید یا مداوم بودن علائم، با پزشک مشورت کنید.
برای کاهش تهوع و ناراحتی گوارشی:
در صورت مشاهده علائم زیر، فورا به پزشک یا اورژانس مراجعه کنید:
این علائم می توانند با پانکراتیت، بیماری کیسه صفرا، واکنش حساسیتی شدید، کم آبی، آسیب کلیوی یا افت قند خون مرتبط باشند.
تیرزپاتاید به تنهایی معمولا خطر کمی برای افت شدید قند خون دارد، اما مصرف همزمان آن با انسولین یا داروهای سولفونیل اوره ممکن است این خطر را افزایش دهد.
علائم افت قند خون شامل موارد زیر است:
مقدار انسولین یا داروهای ضد دیابت را بدون نظر پزشک تغییر ندهید.
پیش از شروع درمان، پزشک را از سوابق پزشکی خود مطلع کنید.
مصرف زیکورپا ممکن است در شرایط زیر ممنوع یا نیازمند احتیاط باشد:
زیکورپا برای درمان گاستروپارزی شدید مناسب نیست، مگر اینکه پزشک پس از ارزیابی کامل آن را تجویز کند.
اطلاعات کافی درباره مصرف تیرزپاتاید در زنان باردار وجود ندارد و استفاده از زیکورپا در دوران بارداری توصیه نمی شود.
تیرزپاتاید با کاهش سرعت تخلیه معده ممکن است جذب برخی داروهای خوراکی را تغییر دهد.
داروهای مهم برای بررسی:
فهرست همه داروها، مکمل ها و فرآورده های گیاهی خود را به پزشک یا داروساز ارائه دهید.
تیرزپاتاید ممکن است در شروع درمان و پس از افزایش مقدار مصرف، جذب برخی قرص های ضد بارداری خوراکی را تغییر دهد.
اگر قرص ضد بارداری مصرف می کنید:
طبق اطلاعات ارائه شده توسط تولید کننده، زیکورپا باید در بسته بندی اصلی و در یخچال نگهداری شود.
زیکورپا در مقدارهای مختلف عرضه می شود و انتخاب مقدار مصرف باید توسط پزشک انجام شود.
هرچه مقدار مصرف افزایش یابد، احتمال تهوع، استفراغ، اسهال، یبوست و سایر عوارض گوارشی نیز ممکن است بیشتر شود. مقدار 10 میلی گرم فقط برای بیمارانی مناسب است که با مقدارهای پایین تر، تحمل قابل قبول داشته باشند.
زیکورپا ممکن است در قالب قلم تک دوز و چند دوز عرضه شود. ماده موثره هر دو نوع قلم تیرزپاتاید است، اما طراحی و نحوه استفاده آنها متفاوت است.
قلم تک دوز زیکورپا 10 برای یک نوبت تزریق هفتگی طراحی شده است، مگر اینکه اطلاعات رسمی روی بسته بندی دستور دیگری بیان کند.
زیکورپا 10 حاوی تیرزپاتاید است و با تجویز پزشک برای کمک به کنترل قند خون در دیابت نوع 2 و مدیریت وزن افراد واجد شرایط استفاده می شود.
خیر. طبق اطلاعات تولید کننده، درمان با مقدار 2.5 میلی گرم شروع می شود و مقدار مصرف به صورت تدریجی افزایش می یابد.
زیکورپا معمولا یک بار در هفته تزریق می شود و بهتر است در یک روز ثابت از هفته مصرف شود.
تیرزپاتاید با کاهش اشتها، افزایش سیری و کاهش دریافت کالری می تواند به مدیریت وزن کمک کند. میزان کاهش وزن به شرایط فردی و رعایت برنامه درمان بستگی دارد.
برخی افراد ممکن است در هفته های ابتدایی کاهش اشتها را احساس کنند. کاهش وزن معمولا تدریجی است و ممکن است طی چند هفته تا چند ماه قابل مشاهده باشد.
در افراد مبتلا به چاقی یا اضافه وزن همراه با عوامل خطر، پزشک ممکن است تیرزپاتاید را برای مدیریت وزن تجویز کند. مصرف دارو باید بر اساس ارزیابی پزشکی باشد.
خیر. زیکورپا جایگزین انسولین نیست و برای درمان دیابت نوع 1 یا کتواسیدوز دیابتی کاربرد ندارد.
در صورت قطع درمان و ادامه ندادن برنامه غذایی و فعالیت بدنی، احتمال بازگشت بخشی از وزن وجود دارد. قطع یا ادامه درمان باید با نظر پزشک انجام شود.
مصرف همزمان زیکورپا با سماگلوتاید یا داروهای مشابه بدون نظر پزشک توصیه نمی شود. جایگزینی این داروها باید توسط پزشک انجام شود.
هر کاهش وزن قابل توجهی ممکن است با کاهش بخشی از توده عضلانی همراه باشد. مصرف پروتئین کافی و فعالیت مقاومتی می تواند به حفظ عضله کمک کند.
زیکورپا 10 میلی گرم در 0.6 میلی لیتر یک فرآورده تزریقی زیرجلدی حاوی تیرزپاتاید است که توسط داروسازی دکتر عبیدی تولید می شود. اطلاعات این بخش باید با بروشور رسمی فرآورده و اطلاعات ثبت شده در سازمان غذا و داروی ایران تطبیق داده شود.
تیرزپاتاید آگونیست دوگانه گیرنده های GIP و GLP 1 است و از مسیرهای زیر اثر می کند:
پیش از شروع درمان یا افزایش مقدار مصرف، موارد زیر ارزیابی شود:
الگوی عمومی افزایش مقدار مصرف تیرزپاتاید برای کاهش عوارض گوارشی به صورت تدریجی است:
پایش بیمار می تواند شامل موارد زیر باشد:
مصرف تیرزپاتاید همراه با انسولین یا سولفونیل اوره می تواند خطر افت قند خون را افزایش دهد. در این بیماران، پایش قند خون و بازبینی مقدار داروهای همراه ضروری است.
آموزش بیمار باید شامل موارد زیر باشد:
تاخیر در تخلیه معده ممکن است خطر باقی ماندن محتویات معده و آسپیراسیون را در زمان بیهوشی یا آرام بخشی عمیق افزایش دهد.
بیمار باید پیش از جراحی موارد زیر را به جراح و متخصص بیهوشی اطلاع دهد:
تصمیم درباره توقف موقت دارو باید بر اساس نوع جراحی، خطر آسپیراسیون، وضعیت بیمار و پروتکل مرکز درمانی انجام شود.
در سالمندان، تنظیم مقدار مصرف معمولا بر اساس عملکرد کلیه، وضعیت آب بدن و تحمل گوارشی انجام می شود. افزایش مقدار مصرف آهسته تر ممکن است برای برخی بیماران مناسب باشد.
در نارسایی کلیه یا کبد:
در پرونده بیمار بهتر است موارد زیر ثبت شود:
عوارض جدی باید طبق مقررات مرکز درمانی و نظام پایش عوارض دارویی گزارش شوند.
