این هورمون گلیکوپروتئینی نقش کلیدی در تنظیم چرخه تولید مثل و استروئیدوژنز تخمدانی ایفا می کند و کاربرد آن در پروتکل های کمک باروری از اهمیت بالایی برخوردار است.
موارد مصرف تایید شدهدرمان زنان مبتلا به کمبود شدید گونادوتروپین ها
- توضیح بالینی برای پزشک: این هورمون به صورت ترکیبی یا همراه با هورمون محرک فولیکول برای تحریک رشد فولیکولی در زنان مبتلا به کمبود شدید هورمون لوتئینه کننده و هورمون محرک فولیکول تایید شده است. این گروه از بیماران معمولا دارای آمنوره هیپوگوادوتروپیک هستند و تخمدان های آنها به تنهایی به فرآورده های حاوی فقط هورمون محرک فولیکول پاسخ مناسبی نمی دهند. تجویز همزمان این دو هورمون برای بازسازی سطوح فیزیولوژیک و تحریک بهینه فولیکولوژنز ضروری است تا بلوغ نهایی اووسیت و تخمک گذاری با موفقیت انجام گیرد.
موارد مصرف خارج برچسبمدیریت زنان پاسخ دهنده ضعیف در پروتکل های کمک باروری
- توضیح بالینی برای پزشک: یکی از کاربردهای خارج برچسب مهم این دارو، استفاده از آن در چرخه های درمان ناباروری برای زنانی است که پاسخ ضعیفی به تحریک تخمدانی با هورمون محرک فولیکول به تنهایی نشان می دهند. این گروه شامل زنان با سن بالا یا افرادی است که ذخیره تخمدانی پایینی دارند. افزودن فعالیت هورمون لوتئینه کننده به پروتکل درمانی می تواند کیفیت اووسیت، میزان باروری و نرخ تولد زنده را در این بیماران بهبود بخشد.
بهبود کیفیت جنین و نرخ بارداری در سیکل های لقاح آزمایشگاهی
- توضیح بالینی برای پزشک: در برخی پروتکل های تخصصی لقاح آزمایشگاهی، این ترکیب برای بهبود محیط درون فولیکولی و ارتقای کیفیت جنین های تشکیل شده تجویز می شود. بررسی های بالینی نشان می دهد که حضور سطوح مناسب این هورمون در فاز فولیکولی پایانی می تواند پیوند جنین به دیواره رحم را تقویت کند.
درمان هیپوگنادیسم هیپوگوادوتروپیک در مردان
- توضیح بالینی برای پزشک: اگرچه در مردان معمولا از گونادوتروپین جفت انسانی به عنوان جایگزین هورمون لوتئینه کننده استفاده می شود، اما در برخی پروتکل های پیشرفته تخصصی، تجویز مستقیم این هورمون برای تحریک سلول های بین بینایی بیضه و ساخت تستوسترون و بهبود اسپرماتوژنز در مردان مبتلا به ناباروری ناشی از کمبود هورمونی بررسی و تجویز می گردد.