ناپروکسن با مهار آنزیم های سیکلواکسیژناز، تولید موادی به نام پروستاگلاندین ها را کاهش می دهد. پروستاگلاندین ها در بروز درد، التهاب، تورم و تب نقش دارند.
کاهش تولید پروستاگلاندین ها می تواند به کاهش علائم زیر کمک کند:
همین مکانیسم می تواند باعث افزایش خطر عوارض گوارشی، کلیوی و قلبی عروقی در برخی افراد شود. به همین دلیل، مصرف کمترین دوز موثر برای کوتاه ترین مدت لازم اهمیت دارد.
پزشک ممکن است قرص پیوسته رهش ارنوپروکس را بر اساس تشخیص و وضعیت بیمار برای کاهش درد و التهاب در موارد زیر تجویز کند:
مصرف ارنوپروکس برای هر نوع درد مناسب نیست. درد ناگهانی و شدید قفسه سینه، درد شکم شدید، سردرد غیر عادی، درد همراه با ضعف اندام یا درد ناشی از آسیب جدی نیازمند بررسی فوری پزشکی است.
تفاوت اصلی قرص پیوسته رهش با قرص معمولی ناپروکسن، در سرعت آزاد شدن دارو است. در قرص پیوسته رهش، ماده موثره به تدریج آزاد می شود تا اثر دارو برای مدت بیشتری ادامه داشته باشد.
نوع ناپروکسن، مقدار مصرف و فرم دارویی باید با توجه به بیماری، شدت علائم، سن بیمار، سابقه بیماری های گوارشی و داروهای هم زمان توسط پزشک انتخاب شود.
قرص ارنوپروکس را دقیقا طبق دستور پزشک مصرف کنید. مقدار مصرف، زمان مصرف و طول دوره درمان برای همه بیماران یکسان نیست.
مصرف ناپروکسن همراه غذا یا پس از غذا معمولا می تواند ناراحتی معده، سوزش سر دل و تهوع را کاهش دهد. با این حال، مصرف دارو همراه غذا خطر زخم یا خونریزی گوارشی را به طور کامل از بین نمی برد.
همه افراد دچار عارضه نمی شوند، اما ناپروکسن می تواند عوارضی ایجاد کند. بعضی از عوارض خفیف هستند و با ادامه مصرف یا تنظیم روش مصرف کاهش می یابند، اما بعضی علائم نیازمند پیگیری پزشکی هستند.
عوارض نسبتا شایع ارنوپروکس می توانند شامل موارد زیر باشند:
در صورت آزاردهنده بودن عوارض یا ادامه یافتن آنها، با پزشک یا داروساز مشورت کنید.
ناپروکسن مانند سایر NSAID ها می تواند باعث التهاب، زخم یا خونریزی در معده و روده شود. این عارضه ممکن است بدون هشدار قبلی رخ دهد و در بعضی موارد جدی یا حتی خطرناک باشد.
در صورت مشاهده هر یک از علائم زیر، مصرف دارو را متوقف کنید و فورا به پزشک یا اورژانس مراجعه نمایید:
خطر خونریزی گوارشی در افراد سالمند، افراد دارای سابقه زخم معده، مصرف کنندگان الکل، سیگاری ها و افرادی که کورتون، وارفارین، داروهای ضد پلاکت یا داروهای ضد افسردگی خاص مصرف می کنند، بیشتر است.
مصرف داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند ناپروکسن ممکن است خطر بروز مشکلات قلبی عروقی مانند حمله قلبی یا سکته مغزی را افزایش دهد. این خطر می تواند با دوز بالاتر و مصرف طولانی تر بیشتر شود. پیش از مصرف ارنوپروکس، در صورت داشتن شرایط زیر با پزشک مشورت کنید:
در صورت بروز این علائم، مراجعه فوری به اورژانس ضروری است.
ناپروکسن می تواند در بعضی افراد باعث کاهش جریان خون کلیه و اختلال عملکرد کلیوی شود. این خطر در صورت کم آبی بدن، سن بالا، بیماری کلیوی، نارسایی قلبی یا مصرف داروهای خاص بیشتر است.
علائم احتمالی مشکل کلیوی شامل کاهش حجم ادرار، تورم پاها، افزایش وزن ناگهانی، ضعف غیر عادی و تنگی نفس است. در این شرایط باید با پزشک تماس بگیرید.
ناپروکسن می تواند با داروهای مختلف تداخل داشته باشد یا خطر عوارض آنها را افزایش دهد. پیش از شروع درمان، فهرست کامل داروهای نسخه ای، بدون نسخه، مکمل ها و فرآورده های گیاهی خود را در اختیار پزشک یا داروساز قرار دهید.
مصرف هم زمان ناپروکسن با ایبوپروفن، دیکلوفناک یا کتورولاک معمولا توصیه نمی شود، زیرا اثر ضد دردی به شکل قابل توجهی افزایش نمی یابد، اما خطر عوارض گوارشی، کلیوی و قلبی بیشتر می شود.
مصرف هم زمان ارنوپروکس و آسپرین بدون نظر پزشک توصیه نمی شود. ترکیب این داروها می تواند خطر زخم، خونریزی معده و روده و عوارض کلیوی را افزایش دهد.
اگر آسپرین با دوز پایین برای پیشگیری از حمله قلبی یا سکته مغزی توسط پزشک تجویز شده است:
ارنوپروکس در بعضی شرایط نباید مصرف شود یا نیازمند ارزیابی دقیق پزشک است. در موارد زیر پیش از مصرف با پزشک مشورت کنید:
مصرف ناپروکسن در بارداری باید فقط با نظر پزشک انجام شود. داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی، به ویژه در هفته های پایانی بارداری، می توانند برای جنین و مادر مشکل ایجاد کنند.
سالمندان نسبت به عوارض ناپروکسن حساس تر هستند. خطر خونریزی گوارشی، آسیب کلیوی، افزایش فشار خون، احتباس مایعات، سرگیجه و تداخلات دارویی در این گروه بیشتر است.
اگر یک نوبت مصرف ارنوپروکس را فراموش کردید، به محض یادآوری آن را مصرف کنید؛ مگر آن که زمان نوبت بعدی نزدیک باشد. در این صورت، نوبت فراموش شده را نادیده بگیرید و برنامه عادی خود را ادامه دهید.
مصرف بیش از حد ناپروکسن می تواند خطرناک باشد. علائم احتمالی شامل تهوع، استفراغ، درد معده، خواب آلودگی، سرگیجه، وزوز گوش، گیجی، خونریزی گوارشی، اختلال تنفس و در موارد شدید تشنج یا اختلال کلیوی است.
در صورت مصرف اتفاقی بیش از مقدار تجویز شده:
قرص ارنوپروکس را طبق دستور روی جعبه و بروشور رسمی محصول نگهداری کنید. توصیه های عمومی عبارتند از:
ارنوپروکس یک داروی ضد التهاب و مسکن غیر مخدر است که برای دردهای همراه التهاب، مانند درد مفصل و دردهای اسکلتی عضلانی، می تواند موثر باشد. میزان اثر آن به علت درد و شرایط بیمار بستگی دارد.
ناپروکسن معمولا داروی خواب آور محسوب نمی شود، اما در بعضی افراد می تواند سرگیجه، خواب آلودگی یا کاهش تمرکز ایجاد کند. تا زمانی که از واکنش بدن خود مطمئن نشده اید، رانندگی و کار با ابزار خطرناک انجام ندهید.
ناپروکسن می تواند در بعضی دردهای دندانی به کاهش درد و التهاب کمک کند، اما دندان درد باید از نظر عفونت، آبسه یا نیاز به درمان دندانپزشکی بررسی شود. مسکن جایگزین درمان علت اصلی دندان درد نیست.
در برخی بیماران، پزشک ممکن است مصرف استامینوفن را همراه ناپروکسن مجاز بداند، اما مقدار مصرف و شرایط بیمار باید بررسی شود. از مصرف داروهای ترکیبی سرماخوردگی یا مسکن های دیگر بدون بررسی ترکیبات خودداری کنید.
ممکن است در برخی انواع سردرد موثر باشد، اما قرص پیوسته رهش 750 میلی گرم لزوما انتخاب مناسب برای سردرد معمولی یا ناگهانی نیست. سردرد شدید، ناگهانی، همراه با تب، سفتی گردن، اختلال تکلم یا ضعف اندام نیازمند ارزیابی فوری است.
تداخلات قابل توجه شامل موارد زیر هستند:
