آمینوفیلین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف آمینوفیلین

آمینوفیلین ترکیبی از تئوفیلین و اتیلن‌دی‌آمین است که به دلیل حلالیت بالاتر، عمدتاً به صورت تزریقی برای مدیریت بیماری‌های انسدادی راه های هوایی استفاده می‌شود.

موارد مصرف تایید شده آمینوفیلین
این موارد دارای تاییدیه رسمی از سازمان‌های نظارتی نظیر غذا و داروی آمریکا هستند و در شرایط اورژانسی یا کنترل بیماری‌های مزمن ریوی به کار می‌روند:

درمان کمکی در وضعیت آسمی حاد

• آمینوفیلین به عنوان یک برونکودیلاتور (گشادکننده مجاری هوایی) در مواردی که حملات شدید آسم به درمان‌های خط اول مانند آگونیست‌های بتا و کورتون‌ها پاسخ کافی نمی‌دهند، به صورت تزریق وریدی استفاده می‌شود. این دارو با مهار آنزیم فسفودی‌استراز و افزایش سطح پیام‌رسان‌های داخل سلولی، باعث شل شدن عضلات صاف مجاری تنفسی می‌شود. در بالین، پزشک باید به دقت سطح خونی تئوفیلین را پایش کند تا از سمیت جلوگیری شود.

بیماری انسدادی مزمن ریه

• در موارد تشدید حاد بیماری انسدادی مزمن ریه، آمینوفیلین می‌تواند به عنوان درمان کمکی برای بهبود جریان هوا و کاهش خستگی عضلات تنفسی (به ویژه دیافراگم) تجویز شود. اگرچه امروزه به دلیل پنجره درمانی باریک، استفاده از آن نسبت به گذشته محدودتر شده است، اما همچنان در موارد مقاوم به درمان جایگاه خود را حفظ کرده است.

موارد مصرف خارج برچسب آمینوفیلین
پزشکان در شرایط خاص بالینی و بر اساس شواهد موجود در منابع معتبر، از آمینوفیلین در موارد زیر نیز استفاده می‌کنند:

آپنه زودرسی در نوزادان

• یکی از پرکاربردترین موارد خارج برچسب آمینوفیلین، تحریک مرکز تنفس در نوزادان نارس است که دچار وقفه‌های تنفسی می‌شوند. این دارو با افزایش حساسیت مرکز تنفس به دی‌اکسید کربن و تقویت انقباضات دیافراگم، به پیشگیری از حملات آپنه کمک می‌کند.

برادیکاردی حاد و بلاک قلبی

• در موارد خاصی از ضربان قلب پایین که به داروهای استاندارد نظیر آتروپین پاسخ نمی‌دهد (به ویژه پس از آسیب‌های نخاعی یا برخی انواع سکته‌های قلبی)، آمینوفیلین به عنوان یک آنتاگونیست گیرنده‌های آدنوزین می‌تواند باعث افزایش ضربان قلب و بهبود هدایت الکتریکی قلب شود.

پیشگیری از نارسایی حاد کلیوی ناشی از مواد حاجب

• برخی مطالعات بالینی نشان داده‌اند که تجویز آمینوفیلین پیش از انجام تصویربرداری‌های همراه با تزریق مواد حاجب، می‌تواند با گشاد کردن عروق کلیوی از آسیب حاد کلیه جلوگیری کند، هرچند این کاربرد همچنان نیازمند بررسی‌های بیشتر است.

تست استرس قلبی

• در پزشکی هسته‌ای، از آمینوفیلین برای معکوس کردن اثرات داروهای گشادکننده عروق که در حین تست استرس قلبی استفاده می‌شوند، بهره می‌گیرند تا از عوارض جانبی احتمالی این داروها جلوگیری کنند.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• پایش سطح سرمی: به دلیل فاصله بسیار کم بین دوز درمانی و دوز سمی، اندازه‌گیری غلظت تئوفیلین در خون برای تمامی بیمارانی که آمینوفیلین وریدی دریافت می‌کنند، ضروری است.
• تداخلات دارویی گسترده: متابولیسم این دارو به شدت تحت تأثیر آنزیم‌های کبدی است. داروهایی نظیر سایمتیدین، سیپروفلوکساسین و اریترومایسین می‌توانند سطح آن را به شدت بالا برده و منجر به تشنج یا آریتمی‌های قلبی شوند.
• اثر بر سیستم عصبی و گوارش: پزشک باید نسبت به بروز علائمی نظیر بی‌خوابی شدید، تحریک‌پذیری، استفراغ‌های مکرر و تپش قلب در بیمار حساس باشد، زیرا این موارد اولین نشانه‌های سمیت با این دارو هستند.

مکانیسم اثر آمینوفیلین

مکانیسم عمل این دارو چندگانه و پیچیده است و بر جنبه‌های مختلف سیستم تنفسی و ایمنی اثر می‌گذارد:

مهار آنزیم‌های فسفودی‌استراز

• آمینوفیلین با مهار غیرانتخابی آنزیم‌های فسفودی‌استراز، باعث افزایش سطح پیام‌رسان‌های داخل سلولی می‌شود. این فرآیند منجر به شل شدن عضلات صاف مجاری هوایی و در نتیجه گشاد شدن برونش‌ها می‌گردد. همچنین این مکانیسم می‌تواند از آزاد شدن مواد التهابی از سلول‌های ایمنی جلوگیری کند.

آنتاگونیسم گیرنده‌های آدنوزین

• آدنوزین می‌تواند باعث انقباض مجاری هوایی و آزاد شدن هیستامین شود. آمینوفیلین با مسدود کردن گیرنده‌های آدنوزین، اثرات انقباضی آن را خنثی کرده و به باز شدن راه‌های تنفسی کمک می‌کند. این ویژگی همچنین مسئول برخی از عوارض جانبی دارو مانند تپش قلب و تحریک سیستم عصبی است.

تقویت عملکرد عضلات تنفسی

• این دارو باعث افزایش قدرت انقباضی عضلات دیافراگم می‌شود که در بیماران مبتلا به بیماری‌های انسدادی مزمن ریه، به بهبود تهویه و کاهش خستگی تنفسی کمک شایانی می‌کند.

فارماکوکینتیک آمینوفیلین

آزاد سازی و تبدیل

• آمینوفیلین پس از ورود به بدن به سرعت به تئوفیلین و اتیلن‌دی‌آمین تجزیه می‌شود. حدود ۷۹ تا ۸۶ درصد از وزن آمینوفیلین را تئوفیلین تشکیل می‌دهد که مسئول اصلی اثرات درمانی است. در محاسبات دوزبندی وریدی، پزشک باید همیشه این نسبت تبدیل را مد نظر قرار دهد.

توزیع در بافت‌ها

• این دارو به خوبی در بافت‌های بدن توزیع می‌شود، اما در بافت چربی نفوذ کمی دارد. به همین دلیل، محاسبه دوز بارگذاری در بیماران مبتلا به چاقی باید بر اساس وزن ایده‌آل بدن انجام شود تا از بروز سمیت جلوگیری گردد. اتصال پروتئینی دارو حدود ۴۰ درصد است که عمدتاً به آلبومین متصل می‌شود.

متابولیسم کبدی

• مسیر اصلی حذف این دارو متابولیسم گسترده در کبد است. آنزیم‌های کبدی مسئول تبدیل دارو به متابولیت‌های غیرفعال هستند. سرعت این متابولیسم در افراد مختلف به شدت متفاوت است؛ برای مثال در افراد سیگاری سرعت متابولیسم افزایش و در بیماران با نارسایی قلبی یا کبدی، سرعت آن به شدت کاهش می‌یابد.

دفع و نیمه‌عمر

• بخش کوچکی از دارو (حدود ۱۰ درصد) به صورت تغییر نیافته از طریق ادرار دفع می‌شود. نیمه‌عمر دارو در بزرگسالان غیرسیگاری به طور متوسط ۸ ساعت است، اما در نوزادان به دلیل نارسایی سیستم آنزیمی می‌تواند تا ۳۰ ساعت یا بیشتر افزایش یابد. در مقابل، در کودکان به دلیل متابولیسم سریع، نیمه‌عمر کوتاه‌تر است.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• محاسبه دوز بر اساس وزن پایه: به دلیل توزیع ناچیز در چربی، دوزبندی در افراد چاق بر اساس وزن ایده‌آل بدن صورت گیرد تا خطر اوردوز کاهش یابد.
• پایش غلظت خونی: با توجه به فارماکوکینتیک متغیر، اندازه‌گیری سطح سرمی تئوفیلین (محدوده درمانی ۱۰ تا ۲۰ میکروگرم در میلی‌لیتر) برای مدیریت ایمن درمان ضروری است.
• تداخل با داروها و سبک زندگی: عواملی مانند مصرف سیگار، رژیم غذایی پر پروتئین و داروهایی که آنزیم‌های کبدی را تحریک یا مهار می‌کنند، مستقیماً بر سرعت حذف دارو و سطح خونی آن تاثیر می‌گذارند.

منع مصرف آمینوفیلین

موارد منع مصرف آمینوفیلین در بیماری‌ها
آمینوفیلین به دلیل اثرات سیستمیک گسترده بر قلب، سیستم عصبی و گوارش، در شرایط زیر منع مصرف دارد یا باید با احتیاط بسیار شدید تجویز شود:

حساسیت شدید به دارو

• منع مصرف مطلق در افرادی که سابقه واکنش‌های حساسیتی شدید به آمینوفیلین، تئوفیلین یا اتیلن‌دی‌آمین دارند. اتیلن‌دی‌آمین موجود در این ترکیب می‌تواند باعث واکنش‌های پوستی تاخیری شدید شود.

اختلالات تشنجی و صرع

• آمینوفیلین آستانه تشنج را کاهش می‌دهد و می‌تواند باعث بروز حملات صرعی مقاوم به درمان شود. در بیمارانی که سابقه تشنج دارند، مصرف این دارو مگر در موارد بسیار ضروری و با پایش دقیق، منع شده است.

بیماری‌های قلبی ناپایدار

• به دلیل اثرات تحریک‌کننده مستقیم بر عضله قلب، این دارو در بیماران مبتلا به آریتمی‌های قلبی شدید، به ویژه افزایش ضربان قلب غیرطبیعی، منع مصرف دارد. همچنین در مراحل حاد سکته قلبی باید از تجویز آن خودداری کرد زیرا نیاز قلب به اکسیژن را افزایش می‌دهد.

زخم معده فعال

• آمینوفیلین ترشح اسید معده را تحریک می‌کند و می‌تواند باعث خونریزی یا بدتر شدن زخم‌های گوارشی شود. در بیماران دارای زخم معده فعال، تجویز این دارو ممنوع است.

پرکاری تیروئید

• در بیماران مبتلا به تیروتوکسیکوز، آمینوفیلین به دلیل تشدید اثرات تحریک‌کننده سیستم عصبی و قلبی، با احتیاط فراوان و در موارد شدید منع مصرف دارد.

موارد منع مصرف در بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• آمینوفیلین از جفت عبور می‌کند. اگرچه شواهد قطعی از ناهنجاری‌زایی در انسان به طور گسترده گزارش نشده، اما مصرف آن در دوران بارداری تنها در صورتی مجاز است که سود احتمالی برای مادر از خطرات احتمالی برای جنین بیشتر باشد. در اواخر بارداری، مصرف این دارو ممکن است باعث مهار انقباضات رحم شود. همچنین نوزادانی که مادرانشان در اواخر بارداری آمینوفیلین دریافت کرده‌اند، باید از نظر علائم سمیت نظیر تحریک‌پذیری و تپش قلب پایش شوند.

دوران شیردهی

• این دارو در شیر مادر ترشح می‌شود و می‌تواند باعث تحریک‌پذیری، بی‌خوابی و نق‌نق کردن در نوزاد شیرخوار شود. توصیه می‌شود در صورت ضرورت مصرف دارو توسط مادر، شیردهی با احتیاط انجام شده یا در صورت امکان متوقف شود. سطح سرمی در نوزادان نارس بسیار حساس است و خطر تجمع دارو وجود دارد.

موارد منع مصرف و ملاحظات در کودکان

نوزادان و کودکان زیر شش ماه

• مصرف آمینوفیلین در نوزادان به دلیل نارسایی سیستم‌های آنزیمی کبد برای متابولیسم دارو بسیار حساس است. در نوزادان نارس، نیمه‌عمر دارو بسیار طولانی می‌شود. اگرچه برای درمان وقفه‌های تنفسی نوزادان استفاده می‌شود، اما به دلیل خطر سمیت شدید، دوزبندی باید با دقت فوق‌العاده و پایش مداوم سطح خون انجام شود.

کودکان و نوجوانان

• در کودکان بالای یک سال، سرعت متابولیسم دارو اغلب بیشتر از بزرگسالان است، اما به دلیل پنجره درمانی باریک، خطر بروز تشنج و آریتمی در اثر دوزهای اضافی بسیار بالا است. در کودکان مبتلا به تب بالا، دفع دارو کاهش یافته و خطر سمیت افزایش می‌یابد؛ لذا در زمان بیماری‌های تب‌دار، دوز دارو باید کاهش یابد.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• تداخل با سیگار: در نظر داشته باشید که قطع ناگهانی سیگار در بیماران مصرف‌کننده آمینوفیلین می‌تواند منجر به افزایش ناگهانی سطح دارو و بروز سمیت شود.
• پایش سطح خونی: در تمامی موارد مشکوک یا دارای بیماری‌های زمینه‌ای، پایش غلظت سرمی تئوفیلین برای جلوگیری از عوارض عصبی و قلبی الزامی است.
• نارسایی کبدی: در بیماران مبتلا به سیروز یا نارسایی کبد، دوز دارو باید به میزان قابل توجهی کاهش یابد زیرا کبد مسیر اصلی دفع این دارو است.

عوارض جانبی آمینوفیلین

عوارض جانبی دستگاه گوارش

عوارض گوارشی معمولاً اولین نشانه‌های عدم تحمل دارو یا افزایش سطح خونی آن هستند.

شیوع و جزئیات

• تهوع و استفراغ: این عارضه در بیش از ۱۰ درصد بیماران مشاهده می‌شود. در موارد سمیت حاد، استفراغ می‌تواند شدید و مقاوم به درمان‌های معمول باشد.
• درد ناحیه بالای شکم: در حدود ۵ تا ۱۰ درصد بیماران گزارش شده است.
• اسهال: در کمتر از ۵ درصد موارد دیده می‌شود.
• خونریزی گوارشی: این عارضه نادر است و در کمتر از ۱ درصد بیماران، به ویژه در افراد دارای سابقه قبلی زخم معده، رخ می‌دهد.

عوارض سیستم عصبی مرکزی

آمینوفیلین به دلیل عبور از سد خونی-مغزی و اثر بر گیرنده‌های عصبی، عوارض متعددی در این بخش دارد.
شیوع و جزئیات

• سردرد: یکی از شایع‌ترین عوارض است که در ۱۰ تا ۱۵ درصد بیماران گزارش می‌شود.
• بی‌خوابی و بی‌آرامی: در حدود ۱۰ درصد موارد مشاهده شده و ناشی از اثرات تحریک‌کننده دارو است.
• لرزش دست‌ها: در حدود ۵ درصد بیماران دیده می‌شود.
• سرگیجه: در کمتر از ۵ درصد موارد رخ می‌دهد.
• تشنج: این یک عارضه جدی است که معمولاً در غلظت‌های بالای ۲۵ میکروگرم در میلی‌لیتر رخ می‌دهد، اما در موارد نادر (کمتر از ۱ درصد) ممکن است در سطوح پایین‌تر نیز دیده شود.

عوارض قلبی و عروقی

اثرات تحریک‌کننده مستقیم بر عضله قلب و گشادکنندگی عروق محیطی منجر به بروز علائم زیر می‌شود.
شیوع و جزئیات

• تپش قلب: در حدود ۵ تا ۱۰ درصد بیماران گزارش شده است.
• افزایش ضربان قلب: در بیش از ۵ درصد موارد دیده می‌شود و در بیماران قلبی نیاز به پایش دقیق دارد.
• آریتمی‌های قلبی: آریتمی‌های دهلیزی و بطنی در کمتر از ۱ درصد بیماران در دوزهای درمانی، اما با درصد بسیار بالاتر در موارد سمیت رخ می‌دهند.
• افت فشار خون: در صورت تزریق وریدی سریع، این عارضه در درصد قابل توجهی از بیماران مشاهده می‌شود.

عوارض متابولیک و سایر موارد

تغییرات بیوشیمیایی ناشی از آمینوفیلین می‌تواند بر تعادل داخلی بدن اثر بگذارد.
شیوع و جزئیات

• تکرر ادرار: به دلیل اثرات مدر دارو، در حدود ۵ درصد بیماران دیده می‌شود.
• کاهش پتاسیم خون: در حدود ۱ تا ۵ درصد موارد، به ویژه در موارد مسمومیت، گزارش شده است.
• افزایش قند خون: در کمتر از ۲ درصد موارد مشاهده می‌شود.
• واکنش‌های پوستی: ناشی از جزء اتیلن‌دی‌آمین در آمینوفیلین، در حدود ۱ تا ۳ درصد بیماران به صورت التهاب پوست یا کهیر بروز می‌کند.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• ارتباط با غلظت خون: در غلظت‌های بالای ۲۰ میکروگرم در میلی‌لیتر، احتمال بروز عوارض گوارشی و عصبی به بیش از ۵۰ درصد می‌رسد.
• پایش در افراد مسن: در بیماران بالای ۶۵ سال، عوارض قلبی و عصبی با شدت بیشتری بروز می‌کنند، حتی اگر سطح خونی در محدوده نرمال باشد.
• تزریق وریدی: برای کاهش خطر افت فشار خون و آریتمی حاد، سرعت تزریق نباید از ۲۵ میلی‌گرم در دقیقه فراتر رود.

تداخلات دارویی آمینوفیلین

مشخصات کلی تداخلات:

• سوبسترای CYP1A2
• سوبسترای CYP3A4
• هیپوکالمی
• کاهش‌آستانه‌ی تشنج

تداخلات رده X (پرهیز):

آسبروفیلین، دوکسوفیلین، ریوسیگوات

کاهش اثرات داروها توسط آمینوفیلین:

آدنوزین، بنزودیازپین ها، کاربامازپین، فوس فنی‌توئین، لیتیم، پانکرونیوم، فنی‌توئین، رگادنوزون، تیوپنتال، زفیرلوکاست

کاهش اثرات آمینوفیلین توسط داروها:

آدالیمومب، باربیتورات ها، بتابلاکرها (اختصاصی برای گیرنده بتا 1 و غیراختصاصی)، کلم بروکلی، ماری‌جوانا (شاهدانه)، کاربامازپین، القاکننده CYP1A2 (متوسط)، فوس فنی‌توئین، ایزوپروترنول، فنی‌توئین، ریتوناویر، سولفین پیرازون، فرآورده‌های تیروئید، تنباکو (دود کردن)

افزایش اثرات داروها توسط آمینوفیلین:

آمیفاپپریدین، دوکسوفیلین، فورموترول، اینداکاترول، آیوهگزول، آیومپرول، آیوپامیدول، اولوداترول، پانکرونیوم، ریوسیگوات، سولریامفتول، سمپاتومیمتیک ها

افزایش اثرات آمینوفیلین توسط داروها:

آسبروفیلین، الکل (اتیل)، آلوپورینول، داروهای ضد تیروئید، آتوموکستین، بوپروپیون، کامبندازول، فرآورده‌های حاوی کانابینوئید، کوکائین (موضعی)، مهارکننده CYP1A2 (ضعیف، متوسط و قوی)، فبوکسوستات، فلوکونازول، گوانتیدین، ایزونیازید، لینزولید، آنتی‌بیوتیک‌های ماکرولیدی، متوترکسات، پنتوکسی فیلین، کینین، کینولون ها، تدیزولید، وراپامیل، زفیرلوکاست

تداخلات دارویی آمینوفیلین
تداخلات این دارو عمدتاً از طریق مهار یا تحریک آنزیم‌های کبد رخ می‌دهد که منجر به تغییرات ناگهانی در سطح خونی تئوفیلین (جزء فعال آمینوفیلین) می‌شود.

داروهایی که باعث افزایش سطح آمینوفیلین و خطر سمیت می‌شوند

این داروها متابولیسم آمینوفیلین را در کبد کاهش می‌دهند و خطر بروز تشنج و آریتمی را بالا می‌برند:

• سیپروفلوکساکین و انوکساسین: این آنتی‌بیوتیک‌ها به شدت دفع دارو را کاهش می‌دهند.
• اریترومایسین و کلاریترومایسین: باعث تجمع دارو در بدن می‌شوند.
• سایمتیدین: یکی از قوی‌ترین مهارکننده‌های متابولیسم این دارو است.
• آلوپورینول: در دوزهای بالا می‌تواند سطح خونی دارو را افزایش دهد.
• پروپرانولول: علاوه بر تداخل متابولیک، به دلیل بستن مجاری هوایی، اثر درمانی آمینوفیلین را خنثی می‌کند.
• فلووکسامین: به طور قابل توجهی غلظت سرمی دارو را بالا می‌برد.

داروهایی که باعث کاهش اثر آمینوفیلین می‌شوند

این داروها با تحریک آنزیم‌های کبدی، باعث دفع سریع‌تر دارو و شکست درمان می‌شوند:

• ریفامپین: باعث کاهش شدید سطح خونی دارو می‌شود.
• فنی‌توئین و کاربامازپین: این داروهای ضد صرع باعث کاهش اثر آمینوفیلین می‌شوند.
• فنوباربیتال: منجر به تسریع متابولیسم دارو می‌گردد.
• داروی گیاهی علف چای: سطح درمانی دارو را به شدت افت می‌دهد.

سایر تداخلات مهم

• لیتیم: آمینوفیلین دفع لیتیم را از کلیه‌ها افزایش داده و باعث کاهش اثر آن در بیماران دوقطبی می‌شود.
• داروهای مسدودکننده عصبی-عضلانی: آمینوفیلین ممکن است اثر داروهایی مانند پانکورونیوم را خنثی کند.
• کتامین: مصرف همزمان ممکن است آستانه تشنج را به شدت کاهش دهد.

تداخل با غذا و مواد مصرفی
تغییرات در رژیم غذایی می‌تواند به طور مستقیم بر پایداری سطح درمانی آمینوفیلین تاثیر بگذارد.

رژیم‌های غذایی خاص

• رژیم پر پروتئین و کم کربوهیدرات: باعث افزایش دفع دارو و کاهش اثر آن می‌شود.
• رژیم کم پروتئین و پر کربوهیدرات: باعث کاهش دفع و افزایش خطر سمیت می‌شود.
• غذاهای کباب شده روی زغال: به دلیل وجود برخی ترکیبات شیمیایی، متابولیسم دارو را تسریع کرده و اثر آن را کاهش می‌دهند.

کافئین و نوشیدنی‌ها

• کافئین: مصرف زیاد قهوه، چای و نوشابه‌های حاوی کافئین به دلیل شباهت ساختاری با آمینوفیلین، اثرات تحریکی بر قلب و سیستم عصبی را تشدید کرده و خطر لرزش و تپش قلب را بالا می‌برد.

دخانیات و سیگار

• سیگار و ماری‌جوانا: مواد موجود در دود سیگار باعث تحریک شدید آنزیم‌های کبدی می‌شوند. افراد سیگاری به دوزهای بسیار بالاتری (گاهی تا دو برابر) نسبت به افراد غیرسیگاری نیاز دارند. قطع ناگهانی سیگار در حین درمان می‌تواند منجر به مسمومیت شدید شود.

تداخل در آزمایشات آزمایشگاهی
آمینوفیلین می‌تواند باعث تغییر در نتایج برخی آزمایش‌های تشخیصی شود که پزشک باید به آن‌ها توجه داشته باشد:

آزمایش‌های بیوشیمیایی

• قند خون: این دارو می‌تواند به طور کاذب باعث افزایش سطح گلوکز خون در آزمایش‌ها شود.
• اسید اوریک: ممکن است در برخی روش‌های آزمایشگاهی، سطح اسید اوریک را به طور کاذبی بالا نشان دهد.
• کاتکول‌آمین‌های ادرار: آمینوفیلین می‌تواند باعث افزایش سطح نوراپی‌نفرین و اپی‌نفرین در ادرار شود که در تشخیص تومورهای غده فوق کلیوی اختلال ایجاد می‌کند.

تست‌های عملکردی

• اسکن هسته‌ای قلب: آمینوفیلین با داروهای مورد استفاده در اسکن قلب (مانند آدنوزین یا دی‌پریدامول) تداخل داشته و مانع از گشاد شدن صحیح عروق برای تصویربرداری می‌شود. این دارو باید حداقل 24 ساعت پیش از تست قطع شود.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی پزشکان

• پایش مداوم: در صورت اضافه یا کم کردن هرگونه دارو به رژیم درمانی بیمار، سطح سرمی تئوفیلین باید مجدداً چک شود.
• تعدیل دوز در افراد سیگاری: در بیمارانی که سیگار را ترک می‌کنند، دوز آمینوفیلین باید بلافاصله 25 تا 33 درصد کاهش یابد تا از سمیت جلوگیری شود.
• آموزش به بیمار: بیمار باید از تغییرات ناگهانی در رژیم غذایی (به ویژه میزان مصرف پروتئین و کافئین) خودداری کند.

هشدار ها آمینوفیلین

هشدارهای جامع و کاربردی آمینوفیلین
آمینوفیلین دارویی با "پنجره درمانی باریک" است، به این معنی که فاصله میان دوز موثر و دوز سمی بسیار کم است. پزشکان باید هشدارهای زیر را در مدیریت بیمار مد نظر قرار دهند:

پایش سطح سرمی تئوفیلین

• به دلیل تفاوت‌های فردی زیاد در متابولیسم، پایش غلظت خونی برای تمام بیمارانی که این دارو را دریافت می‌کنند ضروری است. محدوده درمانی استاندارد بین 10 تا 20 میکروگرم در میلی‌لیتر است. مقادیر بالای 20 میکروگرم خطر سمیت را به شدت افزایش می‌دهد، هرچند برخی بیماران ممکن است در سطوح پایین‌تر نیز دچار عوارض شوند.

عوامل موثر بر سرعت دفع دارو

• بسیاری از شرایط بالینی می‌توانند باعث تجمع دارو در بدن شوند. نارسایی قلبی، نارسایی کبد، تب بالا و عفونت‌های ویروسی باعث کاهش دفع آمینوفیلین می‌شوند. در مقابل، مصرف سیگار و دخانیات سرعت دفع را افزایش می‌دهد. پزشک باید در صورت تغییر در وضعیت سیگار کشیدن بیمار یا شروع بیماری‌های عفونی، دوز دارو را سریعاً تعدیل کند.

خطر تشنج و آریتمی بدون علائم پیش‌اگهی

• یکی از خطرناک‌ترین ویژگی‌های آمینوفیلین این است که سمیت شدید (مانند تشنج یا آریتمی‌های قلبی کشنده) ممکن است بدون بروز علائم هشداردهنده اولیه مانند تهوع یا استفراغ رخ دهد. این موضوع به ویژه در مسمومیت‌های مزمن در افراد مسن شایع است.

واکنش به اتیلن‌دی‌آمین

• آمینوفیلین حاوی ترکیبی به نام اتیلن‌دی‌آمین است که می‌تواند باعث واکنش‌های حساسیتی شدید، از جمله کهیر و التهاب پوست شود. پزشک باید سابقه حساسیت بیمار به این ماده را پیش از تزریق بررسی کند.

مسمومیت (اوردوز) آمینوفیلین و درمان
مسمومیت با آمینوفیلین یک وضعیت اورژانسی است که می‌تواند به سرعت منجر به مرگ شود. این مسمومیت به دو شکل حاد (مصرف دوز زیاد به یکباره) و مزمن (تجمع تدریجی دارو) دیده می‌شود.

علائم و نشانه‌های مسمومیت

• سیستم گوارشی: تهوع و استفراغ شدید که اغلب به داروهای ضد تهوع پاسخ نمی‌دهد.
• سیستم عصبی: بی‌آرامی، لرزش عضلانی، تحریک‌پذیری و در موارد شدید، تشنج‌های مقاوم به درمان.
• سیستم قلبی: تپش قلب شدید، آریتمی‌های بطنی و افت فشار خون.
• اختلالات متابولیک: کاهش شدید پتاسیم خون، افزایش قند خون و اسیدوز متابولیک.

پروتکل درمان مسمومیت (اوردوز)

درمان مسمومیت با آمینوفیلین بر پایه‌ قطع جذب، افزایش دفع و کنترل علائم استوار است:

تثبیت وضعیت بیمار

• اولین قدم برقراری راه هوایی، اکسیژن‌رسانی و دسترسی وریدی است. کنترل تشنج با داروهایی نظیر بنزودیازپین‌ها در اولویت قرار دارد.

جلوگیری از جذب بیشتر

• در مسمومیت‌های خوراکی، استفاده از زغال فعال (ذغال طبی) به صورت دوزهای مکرر بسیار موثر است. زغال فعال نه تنها جذب دارو از روده را متوقف می‌کند، بلکه باعث خروج دارو از خون به داخل روده نیز می‌شود.

اصلاح اختلالات متابولیک

• افت پتاسیم خون یکی از شایع‌ترین عوارض است که می‌تواند منجر به آریتمی شود. پزشک باید به طور مداوم سطح الکترولیت‌ها را پایش و اصلاح کند.

روش‌های پیشرفته دفع دارو (هموپرفیوژن و همودیالیز)

• در موارد سمیت شدید، زمانی که سطح خونی تئوفیلین بسیار بالا باشد (معمولاً بالای 80 تا 100 در مسمومیت حاد یا بالای 40 تا 60 در مسمومیت مزمن) یا در صورت وجود تشنج و آریتمی مقاوم، استفاده از هموپرفیوژن با ستون زغال یا همودیالیز برای خارج کردن سریع دارو از خون حیاتی است.

نکات کاربردی برای مدیریت بالینی پزشکان

• تزریق وریدی آهسته: آمینوفیلین وریدی هرگز نباید به صورت سریع تزریق شود. سرعت تزریق نباید از 25 میلی‌گرم در دقیقه تجاوز کند تا از ایست قلبی ناگهانی جلوگیری شود.
• پایش نوار قلب: در تمام طول مدت انفوزیون وریدی، پایش مداوم نوار قلب برای شناسایی سریع آریتمی‌ها الزامی است.

توصیه های دارویی آمینوفیلین

توصیه‌های دارویی مخصوص پزشک
با توجه به پنجره درمانی بسیار باریک آمینوفیلین، نظارت پزشک بر پارامترهای فارماکوکینتیک و وضعیت فیزیولوژیک بیمار حیاتی است:

مدیریت دوز و پایش سرمی

• پزشک باید دوز دارو را بر اساس وزن ایده‌آل بدن (نه وزن واقعی در افراد چاق) محاسبه کند. هدف درمانی معمولاً حفظ سطح سرمی تئوفیلین بین 10 تا 20 میکروگرم در میلی‌لیتر است. در صورت رسیدن به غلظت‌های بالای 20، خطر سمیت قلبی و عصبی به شدت افزایش می‌یابد. اندازه‌گیری سطح خون باید 1 تا 2 روز پس از شروع یا تغییر دوز و در زمان‌های بروز علائم مشکوک انجام شود.

نظارت بر وضعیت قلبی و تنفسی

• در هنگام تزریق وریدی، پایش مداوم نوار قلب برای شناسایی سریع آریتمی‌ها الزامی است. همچنین در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی احتقانی یا ادم حاد ریه، به دلیل کاهش شدید دفع دارو، دوز باید به دقت کاهش یابد تا از تجمع سمی دارو جلوگیری شود.

تعدیل دوز بر اساس عادات بیمار

• پزشک باید توجه داشته باشد که افراد سیگاری به دلیل تحریک آنزیم‌های کبدی، ممکن است به دوزهای بالاتری نیاز داشته باشند. برعکس، اگر بیماری سیگار را ترک کند، خطر مسمومیت با دوزهای قبلی بسیار بالا می‌رود و دوز باید بلافاصله تعدیل شود.

پایش در موارد عفونت و تب

• در زمان بروز تب شدید یا عفونت‌های ویروسی حاد، کلیرانس دارو در بدن کاهش می‌یابد. در این شرایط، پزشک باید سطح خونی دارو را مجدداً ارزیابی کرده و احتمالاً دوز را کاهش دهد تا از بروز تشنج ناشی از سمیت جلوگیری کند.

توصیه‌های دارویی بیمار
آموزش به بیمار برای شناسایی زودهنگام علائم سمیت و رعایت رژیم درمانی بسیار مهم است:

نحوه مصرف صحیح و زمان‌بندی

• اگر بیمار از فرم خوراکی استفاده می‌کند، باید بر مصرف منظم و سر ساعت تاکید شود. در صورتی که دارو باعث ناراحتی معده شود، می‌توان آن را همراه با غذا مصرف کرد، اما باید توجه داشت که نوع غذا (به ویژه میزان پروتئین) نباید به طور ناگهانی تغییر کند.

شناسایی علائم هشداردهنده سمیت

بیمار باید آموزش ببیند که در صورت مشاهده علائم زیر، مصرف دارو را متوقف کرده و فوراً با پزشک تماس بگیرد یا به اورژانس مراجعه کند:

• تهوع و استفراغ شدید و مداوم.
• لرزش دست‌ها یا پرش عضلانی غیرارادی.
• ضربان قلب بسیار سریع یا نامنظم.
• بی‌آرامی شدید، گیجی یا اختلال در خواب.

محدودیت‌های رژیم غذایی و دخانیات

• بیمار باید از مصرف مقادیر زیاد نوشیدنی‌های حاوی کافئین (مانند قهوه، چای غلیظ و نوشابه‌های انرژی‌زا) خودداری کند، زیرا کافئین اثرات تحریکی آمینوفیلین را تشدید می‌کند. همچنین هرگونه تغییر در عادت سیگار کشیدن (شروع یا ترک) باید بلافاصله به پزشک اطلاع داده شود.

احتیاط در مصرف داروهای همزمان

• بیمار نباید هیچ داروی جدیدی (حتی داروهای بدون نسخه مانند داروهای سرماخوردگی یا گیاهی) را بدون مشورت با پزشک شروع کند، زیرا تداخلات دارویی آمینوفیلین می‌تواند منجر به تغییرات خطرناک در سطح خونی دارو شود.

نکات کلیدی برای مدیریت بالینی

• تزریق ایمن: تزریق مستقیم وریدی باید بسیار آهسته (حداقل طی 20 تا 30 دقیقه) انجام شود تا از ایست قلبی ناگهانی پیشگیری گردد.
• غربالگری گوارشی: در بیماران با سابقه زخم معده، استفاده از این دارو به دلیل تحریک ترشح اسید باید با احتیاط فراوان و همراه با داروهای محافظ معده صورت گیرد.