پروپیل تیوراسیل چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف پروپیل تیوراسیل

این دارو به عنوان یک عامل مهم ضد تیروئید شناخته می شود و شناخت دقیق اندیکاسیون های درمانی آن برای پزشکان جهت مدیریت بهینه اختلالات غده درون ریز اهمیت بالایی دارد.

موارد مصرف تایید شده

درمان پرکاری تیروئید و بیماری گریوز

• توضیح بالینی برای پزشک: پروپیل تیوراسیل به عنوان یک داروی کلیدی در درمان پرکاری تیروئید و به ویژه بیماری گریوز استفاده می شود. مکانیسم اثر اصلی این دارو بر پایه مهار آنزیم پروپیداز تیروئیدی استوار است که مانع از اکسیداسیون ید و جفت شدن مونویدوتییروز و دییدوتییروز می گردد. این فرایند تولید هورمون های تیروئیدی را کاهش می دهد و به بازگرداندن وضعیت متابولیک طبیعی بدن کمک می کند.

مدیریت بحران تیروئیدی یا توفان تیروئیدی

• توضیح بالینی برای پزشک: این دارو به دلیل ویژگی منحصر به فرد خود در مهار تبدیل محیطی هورمون تیروکسین به ترییدوتیرون فعال در بافت های محیطی، انتخاب اول و بسیار حیاتی در مدیریت بالینی توفان تیروئیدی به شمار می رود. تجویز آن در ساعات اولیه بحران می تواند به سرعت سطح هورمون های فعال را در خون کاهش دهد و از عوارض تهدید کننده حیات جلوگیری کند.

آماده سازی برای جراحی برداشت غده تیروئید یا ید درمانی

• توضیح بالینی برای پزشک: پزشکان متخصص غدد از این دارو پیش از انجام جراحی تیروئیدکتومی یا درمان با ید رادیو اکتیو استفاده می کنند تا غده تیروئید را به حالت عادی برسانند و از بروز بحران تیروئیدی ناخواسته در حین یا پس از عمل جراحی پیشگیری نمایند.

مدیریت پرکاری تیروئید در سه ماهه اول بارداری

• توضیح بالینی برای پزشک: با توجه به خطرات تراتوژنیک سایر داروهای ضد تیروئید مشابه در دوران بارداری، پروپیل تیوراسیل به عنوان درمان ترجیحی در سه ماهه نخست بارداری برای کنترل پرکاری تیروئید مادر و حفظ ایمنی جنین توصیه می شود، هرچند پایش دقیق عملکرد کبد در این دوره الزامی است.

موارد مصرف خارج برچسب

مدیریت پرکاری تیروئید مقاوم یا موارد خاص در کودکان

• توضیح بالینی برای پزشک: در برخی شرایط بالینی خاص و نادر در بیماران اطفال یا مواردی که سایر داروهای ضد تیروئید به دلیل عوارض جانبی یا عدم پاسخ مناسب قابل استفاده نیستند، پزشکان متخصص به صورت خارج برچسب از این دارو تحت پروتکل های دقیق نظارتی استفاده می کنند تا علائم بالینی بیمار را کنترل نمایند.

کنترل پرکاری تیروئید ناشی از مصرف ید یا مواد حاجب در شرایط اورژانسی

• توضیح بالینی برای پزشک: در مواردی که بیماران به دنبال مواجهه با مقادیر بالای ید دچار پرکاری حاد تیروئید می شوند، پزشکان در برخی پروتکل های تخصصی بالینی از این دارو به صورت خارج برچسب برای مهار سریع تر سنتز و ترشح هورمون های تیروئیدی بهره می برند.

مکانیسم اثر پروپیل تیوراسیل

جذب و فراهمی زیستی

• دارو پس از مصرف خوراکی به سرعت و به طور کامل از دستگاه گوارش جذب می شود. حداکثر غلظت پلاسمایی دارو معمولا بین یک تا دو ساعت پس از مصرف خوراکی به دست می آید. غذا ممکن است میزان جذب دارو را کمی تحت تاثیر قرار دهد، اما تاثیر بالینی عمده ای بر اثربخشی آن ندارد.

توزیع بافتی و اتصال به پروتئین های پلاسما

• پروپیل تیوراسیل به میزان زیادی به پروتئین های پلاسما متصل می شود که این مقدار بین هشتاد تا هشتاد و پنج درصد گزارش شده است. این دارو به سرعت وارد بافت تیروئید می شود و در آنجا تجمع می یابد. همچنین توانایی عبور از سد جفتی را دارد و مقادیری از آن وارد شیر مادر می شود.

متابولیسم و تغییرات بیوشیمیایی

• دارو به طور گسترده توسط کبد متابولیزه می شود. مسیر اصلی متابولیک شامل واکنش های گلوکورونیداسیون است که توسط آنزیم های کبدی صورت می پذیرد. متابولیت های حاصل از این فرایند فاقد فعالیت فارماکولوژیک هستند و اثر درمانی ندارند.

دفع و پاکسازی کلیوی

• دفع پروپیل تیوراسیل و متابولیت های آن عمدتا از طریق سیستم کلیوی و از طریق ادرار انجام می شود. نیمه عمر دفعی دارو کوتاه بوده و بین یک تا دو ساعت متغیر است، اما به دلیل تجمع طولانی مدت دارو در بافت تیروئید، اثرات دارویی آن برای مدت بیشتری باقی می ماند و دوزهای منقسم را در طول روز ایجاب می کند.

فارماکوکینتیک پروپیل تیوراسیل

جذب و فراهمی زیستی

• دارو پس از مصرف خوراکی به سرعت و به طور کامل از دستگاه گوارش جذب می شود. حداکثر غلظت پلاسمایی دارو معمولا بین یک تا دو ساعت پس از مصرف خوراکی به دست می آید. غذا ممکن است میزان جذب دارو را کمی تحت تاثیر قرار دهد، اما تاثیر بالینی عمده ای بر اثربخشی آن ندارد.

توزیع بافتی و اتصال به پروتئین های پلاسما

• پروپیل تیوراسیل به میزان زیادی به پروتئین های پلاسما متصل می شود که این مقدار بین هشتاد تا هشتاد و پنج درصد گزارش شده است. این دارو به سرعت وارد بافت تیروئید می شود و در آنجا تجمع می یابد. همچنین توانایی عبور از سد جفتی را دارد و مقادیری از آن وارد شیر مادر می شود.

متابولیسم و تغییرات بیوشیمیایی

• دارو به طور گسترده توسط کبد متابولیزه می شود. مسیر اصلی متابولیک شامل واکنش های گلوکورونیداسیون است که توسط آنزیم های کبدی صورت می پذیرد. متابولیت های حاصل از این فرایند فاقد فعالیت فارماکولوژیک هستند و اثر درمانی ندارند.

دفع و پاکسازی کلیوی

• دفع پروپیل تیوراسیل و متابولیت های آن عمدتا از طریق سیستم کلیوی و از طریق ادرار انجام می شود. نیمه عمر دفعی دارو کوتاه بوده و بین یک تا دو ساعت متغیر است، اما به دلیل تجمع طولانی مدت دارو در بافت تیروئید، اثرات دارویی آن برای مدت بیشتری باقی می ماند و دوزهای منقسم را در طول روز ایجاب می کند.

منع مصرف پروپیل تیوراسیل

موارد منع مصرف در بیماری

• حساسیت مفرط شناخته شده به داروی پروپیل تیوراسیل یا هر یک از اجزای تشکیل دهنده فرمولاسیون آن، به عنوان مهم ترین و مطلق ترین مورد منع مصرف این دارو محسوب می شود. وجود بیماری های شدید کبدی زمینه ای، سابقه بروز هپاتیت دارویی، نارسایی حاد کبدی یا آسیب های شدید کبدی ناشی از مصرف قبلی این دارو، از موارد منع مصرف قطعی و جدی آن به شمار می رود؛ زیرا پروپیل تیوراسیل دارای هشدار جعبه سیاه رسمی از سوی سازمان های نظارتی بین المللی به دلیل ریسک بالای بروز نارسایی کبدی کشنده است.

موارد منع مصرف بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• داروی پروپیل تیوراسیل برخلاف برخی داروهای مشابه ضد تیروئید که مصرف آن ها در سه ماهه نخست بارداری ممنوع است، به عنوان گزینه ترجیحی در سه ماهه اول بارداری برای کنترل پرکاری تیروئید مادر و بیماری گریوز توصیه می شود تا از بروز ناهنجاری های جنینی جلوگیری شود. با این وجود، تجویز آن در دوران بارداری نیازمند ارزیابی بسیار دقیق بالینی است، زیرا خطر بالقوه آسیب های شدید کبدی برای مادر وجود دارد و در صورت بروز علائم نارسایی کبد، قطع فوری دارو الزامی است.

دوران شیردهی

• داروی پروپیل تیوراسیل مقادیری از خود را وارد شیر مادر می کند. اگرچه در دوزهای پایین ممکن است با پایش دقیق استفاده شود، اما به دلیل گزارش های موجود درباره بروز عوارض جانبی کبدی و اختلالات عملکرد تیروئید در نوزادان شیرخوار، مصرف آن در دوران شیردهی نیازمند احتیاط فراوان است و در صورت نیاز به دوزهای درمانی بالا، قطع شیردهی یا انتخاب داروهای جایگزین ایمن تر توصیه می شود.

موارد منع مصرف کودکان

• مصرف داروی پروپیل تیوراسیل در جمعیت کودکان و نوجوانان با محدودیت ها و ممنوعیت های جدی مواجه است. مراجع بین المللی داروشناسی و سازمان های نظارتی به دلیل گزارش های متعدد از بروز آسیب های شدید کبدی، نارسایی حاد کبد و نیاز به پیوند کبد در بیماران اطفال، مصرف این دارو را به عنوان خط اول درمان در کودکان توصیه نمی کنند. پروپیل تیوراسیل در کودکان جز در موارد بسیار خاص و استثنایی که سایر گزینه های درمانی موثر نباشند، منع مصرف بالینی دارد و داروهای ایمن تر ارجحیت دارند.

عوارض جانبی پروپیل تیوراسیل

عوارض جانبی با شیوع سه تا پنج درصد

بثورات پوستی و کهیر و خارش

• بروز واکنش های پوستی، بثورات جلدی، خارش و کهیر در حدود سه تا پنج درصد از بیماران دریافت کننده دارو گزارش می شود که معمولا با اقدامات حمایتی یا داروهای ضد حساسیت کنترل می گردد.

اختلالات گوارشی و تهوع

• حالت تهوع، استفراغ، بی اشتهایی و ناراحتی های خفیف گوارشی در حدود یک تا پنج درصد از افراد رخ می دهد.

عوارض جانبی با شیوع یک تا سه درصد

درد های مفاصل و اسکلتی

• درد مفاصل یا آرترالژی در حدود دو تا سه درصد از بیماران ثبت شده است که می تواند کیفیت زندگی بیمار را تحت تاثیر قرار دهد.

سردرد و سرگیجه و تغییر حس چشایی

• سردرد، احساس سرگیجه و تغییر در حس چشایی در حدود یک تا سه درصد از مصرف کنندگان گزارش می شود.

ریزش موی موقت

• ریزش موی خفیف و برگشت پذیر در حدود یک درصد از بیماران دیده می شود.

عوارض جانبی نادر و بسیار خطرناک با شیوع زیر یک درصد

آسیب های شدید کبدی و نارسایی کبد

• بروز افزایش آنزیم های کبدی، هپاتیت دارویی و نارسایی حاد کبدی در حدود دهم تا یک درصد از بیماران رخ می دهد. این عارضه به عنوان یک هشدار جدی جعبه سیاه شناخته می شود و نیازمند پایش مستمر تست های عملکرد کبد است.

آگرانولوسیتوز و سرکوب سلول های خونی

• کاهش شدید سلول های سفید خون به ویژه گرانولوسیت ها که به صورت آگرانولوسیتوز بروز می کند، در حدود دو دهم تا پنج دهم درصد از بیماران مشاهده می شود و خطر بروز عفونت های شدید و کشنده را به همراه دارد.

واسکولیت و واکنش های سیستمیک

• بروز التهاب عروق خونی و سندرم های خودایمنی در کمتر از یک درصد بیماران گزارش شده است.

تداخلات دارویی پروپیل تیوراسیل

مشخصات کلی تداخلات:

اطلاعاتی گزارش مشخص نشده است.

تداخلات رده X (پرهیز):

ب.ث.ژ (داخل مثانه‌ای)، کلادریبین، دیپیرون، ماسیمورلین، سدیم یدید I131

کاهش اثرات داروها توسط پروپیل تیواوراسیل:

ب.ث.ژ (داخل مثانه‌ای)، ماسیمورلین، سدیم یدید I131، آنتاگونیست های ویتامین کا

کاهش اثرات پروپیل تیواوراسیل توسط داروها:

تداخل قابل‌توجهی مشخص نشده است.

افزایش اثرات داروها توسط پروپیل تیواوراسیل :

گلیکوزید های قلبی، کلوزاپین، دفریپرون، مشتقات تئوفیلین

افزایش اثرات پروپیل تیواوراسیل توسط داروها:

کلرامفنیکل (چشمی)، کلادریبین، دیپیرون، مزالامین، پرومازین

تداخلات دارویی و نوع تداخل
تداخلات دارویی پروپیل تیوراسیل نیازمند توجه دقیق پزشک به ویژه در بیماران با شرایط پیچیده بالینی است.

تداخل با وارفارین

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. مصرف همزمان پروپیل تیوراسیل با داروهای ضد انعقاد خوراکی مانند وارفارین می تواند اثرات ضد انعقادی را تشدید کرده و خطر بروز خونریزی را افزایش دهد. تغییر وضعیت متابولیک بیمار از پرکاری تیروئید به حالت عادی نیازمند پایش مستمر شاخص های انعقادی و تنظیم دوز داروی ضد انعقاد است.

تداخل با دیگوکسین

• نوع تداخل فارماکوکینتیک است. در حالت پرکاری تیروئید، کلیرنس و دفع دیگوکسین افزایش می یابد. هنگامی که پروپیل تیوراسیل سطح هورمون های تیروئیدی را کاهش می دهد، کلیرنس دیگوکسین کم شده و غلظت پلاسمایی آن بالا می رود که می تواند به بروز علائم مسمومیت با دیگوکسین منجر شود و پایش دقیق سطوح خونی آن را ضروری می سازد.

تداخل با تئوفیلین

• نوع تداخل فارماکوکینتیک است. پاکسازی و متابولیسم تئوفیلین در بیماران مبتلا به پرکاری تیروئید سرعت بالایی دارد. با شروع درمان با پروپیل تیوراسیل و بهبود وضعیت تیروئید، کلیرنس تئوفیلین کاهش می یابد و غلظت سرمی آن افزایش می یابد که نیازمند کاهش دوز تئوفیلین برای جلوگیری از مسمومیت است.

تداخل با داروهای آسیب رسان به کبد

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. از آنجا که پروپیل تیوراسیل خود با خطر بروز آسیب های شدید کبدی همراه است، مصرف همزمان آن با سایر ترکیبات یا داروهای هپاتوتوکسیک می تواند احتمال بروز نارسایی کبدی را به شدت افزایش دهد و پایش مداوم تست های کبدی را الزامی می کند.

تداخل با ید رادیواکتیو

• نوع تداخل فارماکودینامیک است. داروهای ضد تیروئید می توانند جذب ید رادیواکتیو توسط بافت تیروئید را مختل کنند، به همین دلیل معمولا قطع موقت پروپیل تیوراسیل پیش از تجویز ید رادیواکتیو در پروتکل های بالینی توصیه می شود.

تداخل با غذا

• مصرف غذا تاثیر چندانی بر میزان جذب کلی داروی پروپیل تیوراسیل ندارد، اما مصرف همزمان دارو با غذا می تواند عوارض گوارشی و تهوع ناشی از آن را کاهش دهد. با این حال، مصرف مواد غذایی غنی از ید مانند جلبک دریایی، برخی ماهی ها و مکمل های حاوی ید می تواند اثرات درمانی دارو را خنثی کند یا با اختلال در سنتز هورمون ها، روند درمان پرکاری تیروئید را با تاخیر مواجه سازد. پزشک باید به بیمار توصیه کند که از مصرف مقادیر بیش از حد مواد غذایی حاوی ید پرهیز نماید.

تداخل در آزمایشات
داروی پروپیل تیوراسیل و اثرات فیزیولوژیک آن می تواند نتایج برخی تست های آزمایشگاهی را تحت تاثیر قرار دهد که شناخت آن ها برای پزشک اهمیت تشخیصی دارد.

تداخل با تست های عملکرد کبد

• این دارو می تواند موجب افزایش کاذب یا واقعی سطوح آنزیم های ترانس آمیناز، فسفاتاز قلیایی و بی روبین خون شود که بازتاب دهنده اثرات سمی دارو بر بافت کبد است و نباید با بیماری های دیگر اشتباه گرفته شود.

تداخل با تست های خون شناسی

• پروپیل تیوراسیل می تواند باعث تغییر در شمارش کامل سلول های خونی شود و کاهش گلبول های سفید، گرانولوسیت ها و پلاکت ها را در آزمایشات نشان دهد که نشانه سرکوب مغز استخوان است.

تداخل با تست های ارزیابی هورمون های تیروئیدی

• ارزیابی سطوح هورمون های تیروئیدی و تی اس اچ در جریان درمان ممکن است نوساناتی نشان دهد که نیازمند تفسیر دقیق پزشک بر اساس وضعیت بالینی واقعی بیمار است.

هشدار ها پروپیل تیوراسیل

هشدارها و ملاحظات ایمنی جامع برای پزشک

هشدار جعبه سیاه آسیب شدید کبدی

• مهم ترین و جدی ترین هشدار درباره داروی پروپیل تیوراسیل مربوط به خطر بروز آسیب شدید کبدی و نارسایی حاد کبد است که می تواند به پیوند کبد یا مرگ منجر شود. این عارضه ممکن است در هر زمانی طی دوره درمان رخ دهد، هرچند معمولا در ماه های نخست شروع مصرف ظاهر می شود. پزشک باید پیش از آغاز درمان، تست های عملکرد کبد را بررسی کند و به بیمار آموزش دهد که در صورت بروز علائمی مانند خستگی مفرط، بی اشتهایی، زردی پوست یا چشم ها، ادرار تیره و مدفوع کم رنگ، فورا به پزشک مراجعه کند و مصرف دارو متوقف شود.

خطر بروز آگرانولوسیتوز و سرکوب مغز استخوان

• پروپیل تیوراسیل می تواند باعث کاهش شدید سلول های خونی سفید به ویژه گرانولوسیت ها شود که آن را آگرانولوسیتوز می نامند. این عارضه معمولا در سه ماهه نخست درمان رخ می دهد و می تواند خطر بروز عفونت های شدید و کشنده را افزایش دهد. پزشک باید به بیمار هشدار دهد که با بروز نخستین علائم عفونت مانند گلودرد، تب یا لرز، مصرف دارو را قطع کرده و شمارش کامل سلول های خونی را انجام دهد.

بروز واسکولیت و عوارض سیستمیک ایمنی

• مصرف این دارو با خطر بروز واکنش های واسکولیت و سندرم های خودایمنی همراه است که می تواند ارگان های مختلف بدن از جمله عروق خونی، کلیه ها و پوست را درگیر کند. پزشک باید در صورت بروز ضایعات پوستی، درد مفاصل یا علائم کلیوی، بررسی های تشخیصی لازم را انجام دهد و در صورت تایید واسکولیت، دارو را قطع کند.

ایجاد کم کاری تیروئید ناخواسته

• مصرف مداوم و بیش از حد دارو می تواند باعث سرکوب بیش از حد ترشح هورمون های تیروئیدی و بروز کم کاری تیروئید دارویی شود که نیازمند پایش منظم سطوح هورمون های تیروئیدی و تنظیم دوز است.

مسمومیت و اوردوز با پروپیل تیوراسیل و پروتکل درمان بالینی
مواجهه با مقادیر بیش از حد مجاز یا مصرف بیش از حد داروی پروپیل تیوراسیل نیازمند مداخلات سریع حمایتی و بالینی است.

نشانه ها و علائم بالینی مسمومیت و اوردوز

• علائم مسمومیت حاد ناشی از دوز بیش از حد این دارو شامل تهوع شدید، استفراغ، ناراحتی گوارشی، سردرد، تب، خارش، درد مفاصل، تورم، و در موارد شدیدتر کاهش شدید سلول های خونی، سرکوب مغز استخوان، آسیب های کبدی حاد و علائم ناشی از کم کاری شدید تیروئید است.

پروتکل درمان بالینی مسمومیت و اوردوز
برای مدیریت بالینی دوز بیش از حد پروپیل تیوراسیل، هیچ پادزهر اختصاصی وجود ندارد و رویکرد درمانی بر اساس اقدامات حمایتی و علامتی استوار است:

قطع فوری دارو

• نخستین اقدام حیاتی، قطع فوری مصرف داروی پروپیل تیوراسیل است تا از جذب بیشتر آن جلوگیری شود.

تخلیه معده و پاکسازی گوارشی

• در صورت مراجعه زودهنگام بیمار پس از مصرف خوراکی مقادیر بسیار بالا، انجام لاواژ معده و تجویز زغال فعال برای کاهش جذب دستگاه گوارشی توصیه می شود.

اقدامات حمایتی عمومی و پایش آزمایشگاهی

• پایش دقیق علائم حیاتی، بررسی مداوم تست های عملکرد کبد، شمارش کامل سلول های خونی و ارزیابی وضعیت الکترولیتی و انعقادی بیمار ضروری است. در صورت بروز نارسایی کبدی شدید یا آگرانولوسیتوز، اقدامات حمایتی پیشرفته در بخش مراقبت های ویژه و تجویز آنتی بیوتیک های وسیع الطیف در صورت بروز عفونت انجام می گیرد.

توصیه های دارویی پروپیل تیوراسیل

توصیه های دارویی بیمار

• هوشیاری نسبت به علائم هشداردهنده و عفونت ها لازم است که بیمار از لحاظ بروز علایم بیماری مانند تب، التهاب گلو، ضایعات پوستی و کسالت عمومی به دقت پایش شود و در صورت مشاهده هرگونه نشانه غیرطبیعی، فورا به پزشک معالج خود اطلاع دهد.
• علائم آسیب کبدی و پیگیری آن بیمار باید هشدارها و آموزش های لازم را دریافت کند تا در صورت بروز علایم اختلال کبدی مانند زردی پوست یا سفیدی چشم، ادرار تیره، درد شکمی یا خستگی مفرط، به سرعت به پزشک اطلاع دهد.
• پایبندی به برنامه پایش آزمایشگاهی بیمار باید بداند که انجام آزمایش های دوره ای خون، بررسی های تیروئیدی و پیگیری های مرتب بالینی برای تنظیم دقیق دوز دارو و پیشگیری از عوارض جانبی خطرناک از اهمیت بالایی برخوردار است.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

• ارزیابی های هماتولوژی و شمارش سلول های خونی شمارش افتراقی سلول های خونی باید در ابتدای درمان و در صورت بروز فارنژیت یا بیماری های تب دار پایش گردد. همچنین در صورت مصرف طولانی مدت دارو، شمارش سلول های خونی بیمار به صورت دوره ای ارزیابی شود.
• ارزیابی فاکتورهای انعقادی پیش از جراحی زمان پروترومبین باید به ویژه پیش از انجام هرگونه جراحی مورد ارزیابی قرار گیرد تا از عدم وجود مشکلات انعقادی مرتبط اطمینان حاصل شود.
• پایش عملکرد کبدی و آنزیم های کبد عملکرد کبدی شامل بیلی روبین، آلکالین فسفاتاز، آلانین آمینوتراسفراز و آسپارتات آمینوترانسفراز باید در ابتدای درمان و در صورت بروز علایم آسیب کبدی پایش گردد.
• پروتکل پایش هورمون های تیروئیدی و تی اس اچ سطح هورمون های آزاد تیروئید و تری ایودوتیرون توتال باید دو تا شش هفته پس از شروع درمان، چهار تا شش هفته پس از تنظیم دوز و سپس هر دو تا سه ماه پس از دستیابی به سطح مناسب هورمون های تیروئیدی ارزیابی شود. در موارد مصرف طولانی مدت برای مثال بیش از هجده ماه، ممکن است تناوب پایش به هر چهار تا شش ماه بسط یابد. سطح تی اس اچ نیز به صورت دوره ای در طول دوره درمان پایش شود، اما باید توجه داشت که پایش تی اس اچ جهت ارزیابی پاسخ اولیه به درمان مناسب نمی باشد زیرا ممکن است سطح آن طی چندین ماه پس از شروع درمان هم چنان پایین باشد.
• مدیریت آنتی بادی گیرنده تیروئید و پیگیری پس از قطع دارو سطح آنتی بادی گیرنده تیروئید باید پیش از قطع مصرف دارو پایش شود، زیرا افزایش سطح آن در انتهای دوره درمان، موجب کاهش احتمال عود بیماری می شود. همچنین لازم است که در صورت منفی بودن تست این آنتی بادی در بیماری گریوز، تست عملکرد تیروئیدی در شش ماه اول پس از قطع دارو، هر دو تا سه ماه انجام گیرد، در شش ماه دوم پس از قطع، هر چهار تا شش ماه و سپس هر شش تا دوازده ماه پایش شود.
• بررسی داروهای همزمان و تداخلات دارویی لازم است که دیگر داروهای مصرفی بیمار بررسی شود تا در صورت نیاز، تنظیم دوز صورت گیرد یا از درمان جایگزین استفاده شود.