ریتودرین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف ریتودرین

موارد مصرف تایید شده

جلوگیری و توقف زایمان زودرس

• ریتودرین به عنوان یک اگونیست گیرنده های بتا دو ادرنرژیک به طور اختصاصی برای مهار انقباضات رحمی یا توکولیز در زایمان زودرس بدون عارضه تایید شده است.

توضیحات کاربردی و بالینی برای پزشک:

• هدف اصلی از تجویز ریتودرین به تاخیر انداختن زایمان برای مدت بیست و چهار تا چهل و هشت ساعت است. این زمان طلایی به پزشک اجازه می دهد تا کورتیکواستروئیدها را برای تسریع بلوغ ریه جنین تجویز کند یا مادر را به یک مرکز مجهزتر با بخش مراقبت های ویژه نوزادان منتقل نماید.
• تجویز این دارو معمولا به صورت انفوزیون وریدی اغاز می شود و دوز آن بر اساس پاسخ بالینی کاهش انقباضات و تحمل مادر تنظیم می گردد.
• پزشک باید در طول درمان وضعیت همودینامیک مادر را به شدت پایش کند زیرا خطر بروز تاکی کاردی افت فشار خون و ادم ریوی به ویژه در صورت مصرف همزمان با کورتیکواستروئیدها و مایع درمانی بیش از حد بسیار بالا است.
• همچنین پایش سطح قند خون و پتاسیم سرم ضروری است زیرا ریتودرین می تواند باعث هایپرگلیسمی و هیپوکالمی گذرا شود.
• استفاده از فرم خوراکی این دارو برای درمان نگهدارنده پس از موفقیت درمان وریدی در گذشته مرسوم بوده است اما امروزه به دلیل عدم اثبات اثربخشی در جلوگیری از زایمان زودرس و افزایش خطرات قلبی عروقی برای مادر از پروتکل های درمانی حذف شده است.

موارد مصرف خارج از برچسب

احیای داخل رحمی در زمان دیسترس جنینی

• در مواردی که اکسیژن رسانی به جنین به دلیل انقباضات بیش از حد رحم تاکی سیستول دچار اختلال شده است از ریتودرین برای شل کردن سریع عضلات رحم استفاده می شود.

توضیحات کاربردی و بالینی برای پزشک:

• با کاهش تونوس رحم و توقف موقت انقباضات جریان خون جفتی بهبود یافته و فرصت برای احیای جنین در داخل رحم یا آماده سازی برای سزارین اورژانسی فراهم می شود. در این شرایط دارو معمولا به صورت تک دوز وریدی تجویز می گردد و مانیتورینگ مداوم قلب جنین الزامی است.

تسهیل چرخش خارجی جنین

• در اواخر بارداری اگر جنین در وضعیت بریچ قرار داشته باشد پزشک ممکن است برای چرخاندن جنین به وضعیت سفالیک از روی شکم مادر اقدام کند.

توضیحات کاربردی و بالینی برای پزشک:

• برای موفقیت آمیز بودن این مانور رحم باید کاملا شل باشد. ریتودرین وریدی پیش از انجام مانور به عنوان یک عامل توکولیتیک تجویز می شود تا با رفع انقباضات و شل کردن دیواره رحم احتمال موفقیت چرخش فیزیکی جنین را افزایش دهد و از مداخلات جراحی بعدی جلوگیری کند. البته در بسیاری از مراکز داروی تربوتالین به دلیل در دسترس بودن جایگزین این مورد مصرف شده است.

مکانیسم اثر ریتودرین

• ریتودرین به عنوان یک داروی سمپاتومیمتیک و یک اگونیست نسبتا اختصاصی گیرنده های بتا دو ادرنرژیک عمل می کند. این دارو با اتصال مستقیم به گیرنده های بتا دو در غشای سلول های عضله صاف دیواره رحم آنزیم ادنیلات سیکلاز را فعال می کند. فعال شدن این آنزیم منجر به تبدیل ادنوزین تری فسفات به ادنوزین مونوفسفات حلقوی در داخل سلول می شود.
• افزایش سطح ادنوزین مونوفسفات حلقوی داخل سلولی باعث فعال شدن پروتئین کینازها می شود که این امر به دو شکل عمل می کند. اول انکه پمپ های کلسیمی را فعال کرده و باعث خروج کلسیم از داخل سلول و کاهش غلظت کلسیم ازاد داخل سلولی می گردد. دوم انکه باعث مهار آنزیم میوزین لایت چین کیناز می شود. نتیجه نهایی این ابشار بیوشیمیایی جلوگیری از تعامل اکتین و میوزین شل شدن عضلات صاف رحم و در نهایت مهار و توقف انقباضات رحمی است.

نکته بالینی برای پزشکان: با وجود اینکه ریتودرین تمایل بیشتری به گیرنده های بتا دو دارد اما این انتخاب گری صد در صد نیست. در دوزهای بالاتر یا در زمان انفوزیون وریدی این دارو می تواند گیرنده های بتا یک ادرنرژیک موجود در قلب را نیز تحریک کند. این تحریک متقاطع دلیل اصلی بروز عوارض جانبی شایع قلبی عروقی مانند تاکی کاردی مادر و افزایش برون ده قلبی است که نیازمند مانیتورینگ دقیق همودینامیک در زمان تجویز می باشد.

فارماکوکینتیک ریتودرین

جذب

• در صورت تجویز خوراکی ریتودرین به سرعت از مسیر گوارشی جذب می شود اما به دلیل قرار گرفتن در معرض متابولیسم عبور اول کبدی گسترده فراهمی زیستی ان نسبتا پایین و در حدود سی درصد است. در مقابل تجویز وریدی دارو باعث شروع اثر بسیار سریع و دسترسی کامل سیستمیک می شود که برای کنترل حاد انقباضات زایمان زودرس ضروری است. حداکثر غلظت پلاسمایی در تجویز خوراکی طی سی تا شصت دقیقه به دست می اید.

توزیع

• ریتودرین توزیع بافتی گسترده ای دارد و به راحتی از سد جفتی عبور می کند. غلظت دارو در جریان خون جنین می تواند به بیست تا صد درصد غلظت خون مادر برسد که این موضوع توجیه کننده اثرات دارو بر روی سیستم قلبی عروقی جنین از جمله تاکی کاردی جنینی است. اتصال این دارو به پروتئین های پلاسمایی مادر نسبتا پایین و در حدود سی و دو درصد می باشد. دارو به میزان بسیار کمی از سد خونی مغزی عبور می کند.

متابولیسم

• متابولیسم ریتودرین عمدتا در کبد انجام می شود. این دارو از طریق مسیرهای متابولیک کبدی با گلوکورونیک اسید و سولفات کونژوگه شده و به متابولیت های غیر فعال تبدیل می گردد.

دفع

• مسیر اصلی دفع دارو و متابولیت های ان از طریق کلیه ها و ادرار است. تقریبا هفتاد تا نود درصد از دوز تجویز شده وریدی در طی ده تا دوازده ساعت اول به صورت متابولیت های غیر فعال و مقداری داروی تغییر نیافته در ادرار دفع می شود. دفع مدفوعی این دارو بسیار ناچیز است.

نیمه عمر

• دفع ریتودرین از جریان خون دارای یک الگوی چند مرحله ای است. در فاز توزیع اولیه نیمه عمر دارو بسیار کوتاه و در حدود شش تا نه دقیقه است که نشان دهنده خروج سریع دارو از جریان خون و ورود به بافت ها می باشد. نیمه عمر فاز دوم حدود یک و نیم تا دو و نیم ساعت و نیمه عمر دفع نهایی ان بیش از ده ساعت است.

نکته بالینی برای پزشکان: با توجه به اینکه دفع دارو عمدتا از طریق کلیه ها صورت می گیرد در بیماران مبتلا به اختلالات عملکرد کلیه خطر تجمع دارو و افزایش سمیت ان وجود دارد. در این بیماران تنظیم دقیق دوز و پایش مداوم علائم حیاتی و الکترولیت ها برای جلوگیری از عوارض جانبی شدید مانند ادم ریوی و اریتمی های قلبی کاملا الزامی است.

منع مصرف ریتودرین

موارد منع مصرف در بیماری ها
تجویز ریتودرین در شرایط بالینی و بیماری های زیر اکیدا ممنوع است و پزشک باید پیش از شروع درمان وضعیت بیمار را به دقت ارزیابی کند:

خونریزی های پیش از زایمان

• در مواردی مانند جفت سرراهی یا دکولمان جفت که خطر خونریزی شدید وجود دارد استفاده از این دارو ممنوع است زیرا گشاد شدن عروق ناشی از دارو میتواند خونریزی را تشدید کرده و جان مادر و جنین را به خطر بیندازد.

اکلامپسی و پره اکلامپسی شدید

• به دلیل اثرات قلبی عروقی دارو و احتمال تشدید فشار خون و عوارض جانبی جبران ناپذیر مصرف آن در این بیماران منع مطلق دارد.

مرگ داخل رحمی جنین و ناهنجاری های کشنده جنینی

• در شرایطی که ادامه بارداری سودی برای جنین ندارد متوقف کردن انقباضات رحمی با ریتودرین توجیه بالینی ندارد و نباید استفاده شود.

عفونت داخل رحمی کوریوآمنیونیت

• در صورت وجود عفونت در کیسه آب و پرده های جنینی زایمان باید انجام شود و مهار انقباضات با این دارو ممنوع است.

بیماری های قلبی عروقی مادر

• هرگونه سابقه بیماری قلبی در مادر از جمله آریتمی ها نارسایی قلبی و بیماری های ایسکمیک قلب به دلیل تحریک گیرنده های بتا و خطر بروز ادم ریوی تاکی کاردی شدید و نارسایی قلبی از موارد منع مصرف مطلق محسوب میشود.

دیابت کنترل نشده و پرکاری تیروئید

• ریتودرین میتواند باعث افزایش قند خون و تشدید علائم پرکاری تیروئید شود لذا در این بیماران نباید تجویز گردد.

فشار خون ریوی و آسم شدید

• به دلیل تداخلات همودینامیک و خطر تشدید وضعیت تنفسی مادر منع مصرف دارد.

موارد منع مصرف بارداری و شیردهی

دوران بارداری

• با وجود اینکه ریتودرین مشخصا برای جلوگیری از زایمان زودرس در دوران بارداری تجویز میشود اما استفاده از آن قبل از هفته بیستم بارداری اکیدا ممنوع است. همچنین در شرایطی که ادامه بارداری برای مادر یا جنین خطرناک باشد استفاده از این دارو برای تعویق زایمان مجاز نیست.

دوران شیردهی

• با توجه به اینکه ریتودرین یک داروی اختصاصی برای توقف زایمان زودرس است کاربرد بالینی پس از زایمان و در دوران شیردهی ندارد. با این حال ترشح این دارو در شیر مادر اثبات شده است و به دلیل خطرات احتمالی ناشی از اثرات سمپاتومیمتیک بر روی نوزاد شیرخوار مصرف آن در دوران شیردهی به هیچ وجه توصیه نمیشود.

موارد منع مصرف کودکان

• داروی ریتودرین هیچ گونه اندیکاسیون بالینی تایید شده ای برای نوزادان کودکان و نوجوانان ندارد. اثربخشی و ایمنی این دارو در جمعیت اطفال به هیچ عنوان مورد مطالعه و تایید مراجع علمی بین المللی قرار نگرفته است. از این رو تجویز آن در کودکان کاملا ممنوع میباشد.

عوارض جانبی ریتودرین

عوارض قلبی و عروقی در مادر

• افزایش ضربان قلب مادر: این عارضه در بیش از هشتاد تا صد درصد موارد در زمان انفوزیون وریدی مشاهده می شود و متناسب با دوز دارو است.
• تپش قلب: در حدود سی و سه درصد بیماران بروز می کند.
• تغییرات فشار خون: افزایش فشار خون سیستولیک و کاهش فشار خون دیاستولیک به طور متداول دیده می شود.
• درد قفسه سینه یا علائم ایسکمی: در حدود یک تا دو درصد بیماران گزارش شده است و نیازمند بررسی فوری قلبی است.
• آریتمی های قلبی: بروز آریتمی نادر است و در کمتر از یک درصد موارد رخ می دهد اما از نظر بالینی بسیار حائز اهمیت است.

عوارض متابولیک و غدد

• کاهش پتاسیم خون: افت گذرا و وابسته به دوز پتاسیم سرم در حدود پنجاه درصد بیماران رخ می دهد. این تغییر عمدتا ناشی از انتقال داخل سلولی پتاسیم است و معمولا پس از قطع دارو به حالت طبیعی باز می گردد.
• افزایش قند خون: ترشح انسولین و گلیکوژنولیز افزایش می یابد که می تواند منجر به هایپرگلیسمی شود. این عارضه به ویژه در مادران مبتلا به دیابت بارداری شایع است.

عوارض سیستم عصبی و روانی

• لرزش عضلانی: در حدود ده تا پانزده درصد بیماران دیده می شود.
• سردرد: در حدود ده درصد موارد بروز می کند.
• بی قراری و اضطراب: در حدود پنج تا شش درصد بیماران گزارش می شود.

عوارض تنفسی

• ادم ریوی مادر: این مورد یکی از خطرناک ترین عوارض است که در صورت مصرف همزمان با کورتیکواستروئیدها و عدم کنترل حجم مایعات دریافتی، ممکن است در یک تا پنج درصد موارد رخ دهد. این وضعیت تهدید کننده حیات بوده و نیازمند قطع فوری دارو است.
• تنگی نفس و افزایش تعداد تنفس: در حدود پنج درصد بیماران مشاهده می شود.

عوارض گوارشی و پوستی

• تهوع و استفراغ: در حدود ده تا پانزده درصد موارد گزارش شده است.
• قرمزی و برافروختگی پوست: در حدود ده تا پانزده درصد بیماران به دلیل گشاد شدن عروق محیطی رخ می دهد.

عوارض جنینی و نوزادی

• افزایش ضربان قلب جنین: این عارضه بسیار شایع است و به دلیل عبور دارو از جفت رخ می دهد.
• عوارض متابولیک نوزاد: افت قند خون و افت کلسیم خون نوزاد در مواردی که زایمان با فاصله کوتاهی از مصرف دارو انجام شود، محتمل است و نوزاد باید از این جهات غربالگری شود.

تداخلات دارویی ریتودرین

تداخلات دارویی ریتودرین
شناخت تداخلات دارویی ریتودرین برای پزشکان جهت جلوگیری از عوارض تهدید کننده حیات، به ویژه عوارض قلبی و ریوی، بسیار حائز اهمیت است. در ادامه تمامی تداخلات مهم به صورت کاربردی بیان شده است:

داروهای مسدود کننده گیرنده بتا

• مانند پروپرانولول، متوپرولول و اتنولول
• تداخل فارماکودینامیک شدید وجود دارد. این داروها اثرات شل کنندگی رحم توسط ریتودرین را به صورت مستقیم خنثی می کنند و اثر بخشی دارو را از بین می برند. مصرف همزمان این داروها ممنوع است.

کورتیکواستروئیدها

• مانند دگزامتازون، بتامتازون و هیدروکورتیزون
• مصرف همزمان این داروها با ریتودرین خطر بروز ادم ریوی در مادر را به شدت افزایش می دهد. این تداخل یکی از مهم ترین هشدارهای بالینی است. در صورت نیاز الزامی به مصرف همزمان برای بلوغ ریه جنین، پزشک باید وضعیت تنفسی، سمع ریه ها و تعادل دقیق مایعات دریافتی و دفعی مادر را به طور پیوسته پایش کند.

داروهای مقلد سمپاتیک و محرک های سیستم عصبی

• مانند اپی نفرین، افدرین، پسودوافدرین و امفتامین ها
• مصرف همزمان باعث هم افزایی اثرات قلبی و عروقی می شود. این تداخل می تواند به تاکی کاردی شدید، افزایش فشار خون و آریتمی های خطرناک قلبی منجر شود.

داروهای ادرار آور دافع پتاسیم

• مانند فورزماید، هیدروکلروتیازید و کلرتالیدون
• خود ریتودرین باعث افت پتاسیم سرم می شود. مصرف همزمان با دیورتیک ها خطر هیپوکالمی شدید را به شدت افزایش می دهد که می تواند زمینه ساز آریتمی های کشنده و سمیت قلبی شود. پایش مکرر الکترولیت ها الزامی است.

سولفات منیزیم

• با وجود اینکه هر دو دارو برای جلوگیری از زایمان زودرس استفاده می شوند، مصرف همزمان انها خطر تغییرات شدید قلبی عروقی، افت فشار خون و دپرسیون تنفسی را بالا می برد. پایش دقیق نوار قلب و علائم حیاتی توصیه می شود.

داروهای بیهوشی عمومی استنشاقی

• مانند هالوتان
• در صورت نیاز به سزارین اورژانسی، وجود ریتودرین در خون مادر در ترکیب با داروهای بیهوشی می تواند منجر به افت شدید و مقاوم فشار خون و همچنین آریتمی های بطنی شود. متخصص بیهوشی باید از مصرف اخیر ریتودرین مطلع باشد.

داروهای کاهنده قند خون و انسولین

• ریتودرین اثرات متضاد با انسولین دارد و باعث افزایش قند خون می شود. در صورت مصرف همزمان، ممکن است نیاز به افزایش دوز انسولین یا داروهای ضد دیابت خوراکی در مادران دیابتی باشد.

تداخل با غذا

• در فرم تزریقی که کاربرد اصلی بالینی را دارد، تداخل غذایی مطرح نیست. در مورد فرم خوراکی، مصرف دارو همراه با غذا ممکن است سرعت جذب دارو از دستگاه گوارش را کمی کاهش دهد اما بر میزان کل جذب دارو تاثیر بالینی قابل توجهی ندارد. با این حال، به دلیل اینکه تهوع از عوارض شایع این دارو است، مصرف فرم خوراکی با حجم کمی از غذا یا مایعات می تواند تحمل گوارشی بیمار را بهبود بخشد. از مصرف مقادیر زیاد کافئین همراه با دارو باید اجتناب شود زیرا کافئین می تواند عوارض قلبی مانند تپش قلب را تشدید کند.

تداخل در آزمایشات
تجویز این دارو می تواند باعث تغییرات گذرا اما بالینی مهم در برخی از پارامترهای آزمایشگاهی شود که پزشک باید در تفسیر نتایج به آنها توجه کند:

قند خون

• دارو باعث تحریک تجزیه گلیکوژن و ترشح گلوکاگون می شود که این امر منجر به افزایش سطح قند خون در نتایج آزمایشگاهی می گردد. این افزایش قند خون معمولا پس از قطع دارو به حالت طبیعی برمی گردد اما در تفسیر آزمایش قند خون مادران باردار باید لحاظ شود.

پتاسیم سرم

• به دلیل فعال شدن پمپ های سلولی و ورود پتاسیم از خون به داخل سلول ها، سطح پتاسیم سرم در آزمایشات خون کاهش نشان می دهد. این هیپوکالمی معمولا واقعی نیست بلکه ناشی از جابجایی داخل سلولی است و پس از قطع انفوزیون برطرف می شود.

انسولین و اسیدهای چرب آزاد

• آزمایشات ممکن است سطح بالاتری از انسولین و اسیدهای چرب ازاد را در خون نشان دهند که ناشی از پاسخ جبرانی بدن به اثرات متابولیک دارو است.

تست های عملکرد کبدی

• در موارد نادر، افزایش گذرا و خفیف آنزیم های کبدی در آزمایشات گزارش شده است که معمولا بدون علامت بالینی است.

هشدار ها ریتودرین

هشدار های داروی ریتودرین ویژه پزشکان
داروی ریتودرین به عنوان یک آگونیست گیرنده بتا دو آدرنرژیک، دارای هشدارهای بالینی بسیار مهمی است که پزشک معالج باید پیش از تجویز و در طول مصرف به دقت آنها را مد نظر قرار دهد. بی توجهی به این هشدارها می تواند عوارض تهدید کننده حیات برای مادر و جنین به همراه داشته باشد.

خطر ادم ریوی در مادر

• یکی از جدی ترین و خطرناک ترین عوارض ریتودرین، بروز ادم ریوی در مادر است که می تواند کشنده باشد. این خطر به ویژه در صورت تجویز همزمان با کورتیکواستروئیدها که برای بلوغ ریه جنین استفاده می شوند، افزایش می یابد. پزشک باید حجم مایعات تزریقی را به شدت کنترل کند و وضعیت تنفسی بیمار را به صورت مداوم پایش نماید. در صورت بروز هرگونه علامت ادم ریوی مانند تنگی نفس یا سرفه، مصرف دارو باید بلافاصله قطع شود.

عوارض قلبی و عروقی

• ریتودرین باعث تحریک سیستم قلبی عروقی می شود. تاکی کاردی، افزایش برون ده قلبی و تغییرات فشار خون از اثرات شایع آن است. در بیمارانی که سابقه آریتمی قلبی یا بیماری های ایسکمیک قلب دارند، مصرف این دارو می تواند باعث نارسایی قلبی یا انفارکتوس میوکارد شود. پایش مداوم ضربان قلب مادر و جنین و همچنین فشار خون مادر در طول انفوزیون وریدی کاملا ضروری است.

تغییرات متابولیک و الکترولیتی

• تجویز این دارو می تواند منجر به کاهش شدید پتاسیم خون و افزایش قند خون شود. در بیماران مبتلا به دیابت بارداری یا دیابت نوع یک، کنترل دقیق قند خون و تنظیم دوز انسولین الزامی است. همچنین سطح پتاسیم سرم باید به صورت دوره ای بررسی شود تا از بروز آریتمی های ثانویه به افت پتاسیم جلوگیری گردد.

محدودیت زمانی مصرف

• استفاده از ریتودرین نباید به عنوان یک درمان طولانی مدت برای جلوگیری از زایمان زودرس در نظر گرفته شود. هدف اصلی از تجویز این دارو، ایجاد تاخیر کوتاه مدت در زایمان برای انتقال مادر به مرکز مجهزتر یا تکمیل دوره اثر کورتیکواستروئیدها است.

مسمومیت ریتودرین و مدیریت درمان
مصرف بیش از حد ریتودرین باعث تشدید علائم ناشی از تحریک بیش از حد گیرنده های بتا آدرنرژیک می شود و نیازمند مداخله فوری پزشکی است.

علائم مسمومیت

• نشانه های مصرف بیش از حد شامل تاکی کاردی شدید در مادر و جنین، تپش قلب، لرزش عضلانی، تهوع، استفراغ، افت شدید فشار خون، تنگی نفس، ادم ریوی، بی قراری و افت قابل توجه پتاسیم خون می باشد.

اقدامات درمانی و مدیریت مسمومیت

در صورت بروز علائم اوردوز، اولین و مهمترین اقدام، قطع فوری انفوزیون ریتودرین است. پس از قطع دارو، اقدامات حمایتی زیر باید توسط پزشک انجام شود:

• ارزیابی علائم حیاتی: پایش دقیق و مداوم ضربان قلب، فشار خون، تعداد تنفس و سطح اکسیژن خون مادر و همچنین ضربان قلب جنین.
• مدیریت افت فشار خون: در صورت افت فشار خون، قرار دادن بیمار در وضعیت خوابیده به پهلوی چپ و تجویز مایعات وریدی مناسب توصیه می شود.
• استفاده از داروهای خنثی کننده: در موارد اوردوز شدید که با اقدامات حمایتی کنترل نمی شود، تجویز داروهای مسدود کننده گیرنده بتا مانند پروپرانولول می تواند اثرات ریتودرین را معکوس کند. با این حال، پزشک باید توجه داشته باشد که استفاده از بتابلوکرها می تواند باعث شروع مجدد انقباضات رحمی و همچنین برونکواسپاسم در بیماران مستعد شود، بنابراین باید با احتیاط فراوان و پایش دقیق بالینی تجویز گردد.
• اصلاح اختلالات الکترولیتی: در صورت وجود افت پتاسیم خون، جایگزینی پتاسیم به صورت وریدی تحت پایش قلبی باید انجام شود.

توصیه های دارویی ریتودرین

توصیه های دارویی بیمار

• بیمار باید در طول دریافت این دارو از طریق ورید، استراحت مطلق در بستر داشته باشد. به بیمار اموزش دهید که در وضعیت دراز کشیده به پهلوی چپ قرار گیرد تا فشار از روی عروق بزرگ برداشته شده و خون رسانی به رحم و جنین به حداکثر برسد.
• بیمار باید اگاه باشد که بروز مقداری تپش قلب، لرزش خفیف دست ها و احساس گرگرفتگی در ابتدای درمان شایع است، اما باید بلافاصله هرگونه احساس تنگی نفس، درد قفسه سینه، تپش قلب بسیار شدید، سرفه یا احساس خفگی را به پرستار یا پزشک اطلاع دهد، زیرا این موارد می توانند نشانه های اولیه و خطرناک تجمع مایع در ریه یا عوارض قلبی باشند.
• گزارش فوری علائم پیشرفت زایمان مانند بازگشت انقباضات منظم رحمی، احساس فشار در لگن، پاره شدن کیسه اب یا هرگونه خونریزی واژینال به تیم درمان الزامی است.
• همچنین به بیمار توصیه کنید که مصرف مایعات خوراکی را محدود کرده و دقیقا طبق دستور پزشک عمل کند تا خطر تجمع مایعات در بدن و عوارض ریوی کاهش یابد.

توصیه های دارویی مخصوص پزشک

• توجه داشته باشید که بر اساس دستورالعمل های معتبر بین المللی، استفاده از داروهای مقلد گیرنده بتا مانند این دارو به عنوان خط اول درمان برای جلوگیری از زایمان زودرس به دلیل خطر بالای عوارض جانبی شدید برای مادر، دیگر توصیه نمی شود. استفاده از این دارو باید تنها به مواردی محدود شود که مزایای ان به وضوح بر خطرات ان برتری داشته باشد. مصرف فرم خوراکی دارو برای حفظ بارداری به هیچ وجه مورد تایید نیست و اثربخشی ان اثبات نشده است.

• پایش مداوم و الکترونیکی ضربان قلب مادر، فشار خون مادر و ضربان قلب جنین در تمام طول انفوزیون وریدی کاملا ضروری است. سرعت انفوزیون باید بر اساس پاسخ رحمی و تحمل مادر تنظیم شود. در صورتی که ضربان قلب مادر به بیش از صد و بیست تا صد و چهل ضربان در دقیقه برسد، یا فشار خون سیستولیک افت قابل توجهی پیدا کند، باید سرعت انفوزیون را کاهش داد یا ان را به طور کامل متوقف کرد.
• بررسی بسیار دقیق وضعیت مایعات دریافتی و دفعی بیمار برای پیشگیری از ادم ریوی که یک عارضه تهدید کننده حیات است، حیاتی است. حجم کل مایعات دریافتی وریدی شامل سرم حامل دارو نباید از مقادیر استاندارد معمولا کمتر از دو و نیم لیتر در بیست و چهار ساعت تجاوز کند. استفاده از سرم های نمکی ایزوتونیک باید با احتیاط فراوان و در حداقل مقدار ممکن باشد.
• سمع مکرر صداهای ریوی مادر برای تشخیص زودهنگام صداهای غیرطبیعی ریه الزامی است. در صورت بروز کمترین نشانه ای از ادم ریوی، انفوزیون دارو باید بلافاصله متوقف شده و درمان های اورژانسی شامل تجویز اکسیژن و داروهای ادرار اور اغاز شود.
• پایش سطح الکترولیت های پایه به ویژه پتاسیم و همچنین قند خون مادر پیش از شروع درمان و در طول ان ضروری است. افت پتاسیم سرم معمولا ناشی از جابجایی داخل سلولی است و در صورت عدم وجود علائم بالینی یا تغییرات نوار قلب، ممکن است نیاز به جبران تهاجمی پتاسیم نداشته باشد، اما باید با دقت رصد شود. در مادران دیابتی، پایش قند خون باید با فواصل بسیار کوتاه تر انجام گیرد و دوز انسولین در صورت نیاز تعدیل شود.
• تزریق وریدی دارو حتما باید با استفاده از پمپ انفوزیون دقیق انجام شود. پس از کنترل موفقیت امیز انقباضات رحمی برای مدت مشخص معمولا دوازده تا بیست و چهار ساعت، دارو باید به تدریج کاهش یافته و قطع شود. طول مدت درمان وریدی نباید بیش از چهل و هشت ساعت به طول انجامد، زیرا اثربخشی دارو پس از این مدت کاهش یافته و خطرات ان برای مادر به شدت افزایش می یابد. طولانی کردن درمان صرفا برای به تاخیر انداختن زایمان جهت تجویز کورتیکواستروئیدها برای بلوغ ریه جنین و انتقال مادر به مرکز مجهزتر توجیه پذیر است.