در دههی ۱۹۵۰، دو دارو بهطور تصادفی آغازگر عصر جدیدی در درمان افسردگی شدند؛ ایپرونیزید، داروی سل، و ایمیپرامین، داروی آلرژی، هر دو باعث بهبود خلق بیماران شدند.
این یافته به شکلگیری نظریهی «عدم تعادل شیمیایی» منجر شد؛ ایدهای که افسردگی را ناشی از کاهش انتقالدهندههای عصبی مانند سروتونین میدانست.
با پیشرفت پژوهشها، داروهای اختصاصیتری مانند فلوکستین (پروزاک) ساخته شد که بازجذب سروتونین را مهار میکند و با عوارض کمتر، به یکی از پرمصرفترین داروهای روانپزشکی جهان بدل شد.
با این حال، امروز میدانیم افسردگی پدیدهای پیچیدهتر از یک کمبود شیمیایی ساده است؛ همه بیماران به SSRIs پاسخ نمیدهند و ترکیب دارو با رواندرمانی معمولاً مؤثرتر است.
هرچند علت دقیق افسردگی هنوز ناشناخته است، این کشفیات مسیر درمان آن را برای میلیونها انسان هموار کردهاند
