پودر قابل تزریق رمیکید 100 میلی گرم برای بیماریهای التهابی مانند آرتریت روماتوئید، کرون، کولیت اولسراتیو و پسوریازیس مصرف میشود. با عوارض، دوز، نحوه تزریق، تداخل دارویی، بارداری و شیردهی آشنا شوید.
پودر قابل تزریق رمیکید ۱۰۰ میلیگرم، یک داروی نسخهای و مخصوص بیمارستان است. این دارو به شکل ویال (شیشه کوچک دارو) حاوی پودر عرضه میشود که باید برای تزریق داخل رگ آماده شود.
نام اصلی این دارو اینفلکسی مب است. رمیکید توسط شرکت JANSSEN در هلند تولید و وارد ایران میشود.
این دارو از گروه داروهای بیولوژیک است و روی سیستم ایمنی بدن اثر میگذارد. مصرف رمیکید فقط باید با تجویز پزشک متخصص و زیر نظر کادر درمان انجام شود.
رمیکید دارویی برای مصرف خانگی یا تزریق خودسرانه نیست. تمام مراحل آمادهسازی، تنظیم سرعت تزریق و مراقبت از بیمار باید در مراکز درمانی مجهز انجام شود.
رمیکید یک آنتیبادی مونوکلونال (نوعی پروتئین درمانی که هدف خاصی را در بدن میشناسد) است. این دارو به مادهای به نام تیاناف آلفا (مادهای که باعث ایجاد التهاب در بدن میشود) میچسبد و اثر آن را کم میکند.
در بیماریهایی مثل روماتیسم مفصلی یا بیماریهای التهابی روده، التهاب طولانیمدت میتواند به بدن آسیب برساند. رمیکید با مهار این التهاب به کنترل بیماری کمک میکند، اما میزان تأثیر آن در همه افراد یکسان نیست.
هر شیشه رمیکید ۱۰۰ میلیگرم پودر دارد. پس از اینکه پودر با آب مخصوص مخلوط شد، هر میلیلیتر از آن حاوی ۱۰ میلیگرم داروی فعال است.
برای آماده کردن دارو، کادر درمان معمولاً ۱۰ میلیلیتر آب مخصوص تزریق به پودر اضافه میکنند. شیشه دارو باید آرام چرخانده شود و نباید محکم تکان داده شود.
محلول آمادهشده باید شفاف و بیرنگ یا کمی زرد باشد. اگر دارو کدر بود یا ذراتی در آن دیده شد، نباید استفاده شود.
این دارو برای درمان برخی بیماریهای التهابی مزمن و خودایمنی استفاده میشود. در این بیماریها، سیستم ایمنی بدن بیش از حد فعال است و به بافتهای خودی حمله میکند.
پزشک بر اساس نوع بیماری، شدت علائم، سابقه درمانی و وضعیت سلامت بیمار، تصمیم میگیرد که آیا رمیکید مناسب است یا خیر. این دارو برای دردهای معمولی کاربرد ندارد.
در بیماریهای روماتیسمی، این دارو میتواند درد، تورم، خشکی مفاصل و سرعت آسیب به مفصل را کاهش دهد.
در بیماریهای روده مثل کرون و کولیت، رمیکید به کاهش التهاب روده و بهبود علائم بیماری کمک میکند.
اگر بیمار مبتلا به کرون دارای فیستول (ارتباط غیرطبیعی بین دو بافت همراه با عفونت) باشد، درمان با رمیکید باید بعد از کنترل کامل عفونت شروع شود.
رمیکید در درمان برخی بیماریهای روماتیسمی مؤثر است. اما فقط زمانی تجویز میشود که پزشک متخصص، نیاز به یک داروی بیولوژیک و قویتر را تأیید کند.
در روماتیسم مفصلی، التهاب طولانی میتواند باعث درد شدید، تورم و در نهایت آسیب همیشگی به مفاصل شود. رمیکید با مسدود کردن مسیر التهاب، به کنترل این روند کمک میکند.
مقدار معمول دارو برای روماتیسم، حدود ۳ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بیمار است. البته مقدار دقیق و فاصله بین تزریقها را فقط پزشک مشخص میکند.
معمولاً رمیکید همراه با داروهای دیگری مثل متوترکسات یا کورتونها تجویز میشود. این ترکیب به مهار بهتر التهاب کمک میکند، اما خطر ابتلا به عفونتها را نیز بالا میبرد.
بیمار باید نام تمام داروهای مصرفی (حتی داروهای گیاهی و مکملها) را به پزشک بگوید. قطع یا تغییر مقدار داروها بدون مشورت پزشک خطرناک است.
رمیکید برای کاهش التهاب در بعضی بیماریهای رودهای کاربرد دارد. دوز و مدت درمان بر اساس شدت درگیری روده و پاسخ بدن بیمار تنظیم میشود.
قبل از شروع درمان، پزشک باید مطمئن شود که بیمار هیچگونه عفونت پنهان، آبسه یا بیماریهایی مثل سل و هپاتیت ندارد.
بیماری کرون باعث التهاب مزمن در بخشهای مختلف دستگاه گوارش میشود. رمیکید در بیماران خاصی برای کنترل التهاب و حفظ بهبودی تجویز میشود.
دوز معمول برای بیماری کرون ۵ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است، اما برنامه تزریق کاملاً بر اساس وضعیت هر بیمار متفاوت خواهد بود.
کولیت اولسراتیو باعث ایجاد التهاب و زخم در روده بزرگ میشود که با علائمی مثل اسهال، شکمدرد و خونریزی همراه است.
پزشک ممکن است رمیکید را برای کاهش التهاب و آرام کردن بیماری تجویز کند. در کودکان نیز تنها در شرایط بسیار خاص و برای سنین بالای ۶ سال ممکن است از این دارو استفاده شود.
این دارو در برخی بیماران مبتلا به پسوریازیس شدید یا بیماریهای التهابی ستون فقرات و لگن استفاده میشود. انتخاب این دارو به سوابق درمانی بیمار بستگی دارد.
پسوریازیس میتواند لکههای قرمز، ضخیم و پوستهدار روی بدن ایجاد کند. اگر بیماری شدید باشد و به درمانهای عادی جواب ندهد، پزشک ممکن است رمیکید را پیشنهاد کند.
مقدار داروی معمول برای این بیماری، ۵ میلیگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن است که توسط پزشک تنظیم میشود.
بیماری اسپوندیلیت آنکیلوزان باعث التهاب مفاصل ستون فقرات و لگن میشود و کمردرد التهابی و خشکی ایجاد میکند.
دوز معمول برای این بیماری نیز حدود ۵ میلیگرم برای هر کیلوگرم وزن است، اما فواصل تزریق با نظر پزشک تعیین میشود.
رمیکید به صورت انفوزیون وریدی (تزریق بسیار آهسته دارو به داخل رگ با استفاده از سرم) تجویز میشود. تزریق آن در خانه و به صورت خودسرانه ممنوع است.
دارو از طریق یک رگ، معمولاً در دست یا بازو، وارد بدن میشود. این فرآیند حدود ۲ ساعت طول میکشد.
در برخی موارد، اگر بیمار بعد از چند جلسه اول مشکلی نداشت، پزشک ممکن است زمان تزریق را کمی کوتاهتر کند.
بیمار در حین تزریق و مدتی پس از آن باید تحت نظر پرستار باشد تا در صورت بروز علائمی مثل تنگی نفس، خارش، تب یا تغییر ضربان قلب، سریعاً رسیدگی شود.
پس از حل شدن پودر در آب مخصوص، دارو باید با سرم نمکی رقیق شود تا حجم آن به ۲۵۰ میلیلیتر برسد.
سرعت تزریق باید دقیقاً کنترل شود (معمولاً ۲ میلیلیتر در دقیقه) که این کار فقط توسط کادر درمان انجام میشود.
قبل از تزریق، پزشک باید از تمام سوابق بیماریهای قلبی، کبدی، عفونتها و داروهای مصرفی بیمار مطلع باشد.
گاهی پزشک قبل از شروع تزریق، داروهای ضد حساسیت یا مسکن تجویز میکند تا خطر واکنشهای ناخواسته کم شود.
بعد از تزریق، در صورت بروز تب، لرز، تنگی نفس، بثورات پوستی یا ضعف شدید، بیمار باید بلافاصله با تیم درمان تماس بگیرد.
مقدار و فاصله تزریق رمیکید برای همه یکسان نیست. پزشک بر اساس نوع بیماری، وزن بیمار و میزان پاسخدهی به درمان، این موارد را مشخص میکند.
در صورتی که زمان تزریق به تعویق افتاد، بیمار باید فوراً با مرکز درمانی تماس بگیرد. هرگز نباید برای جبران تأخیر، مقدار بیشتری دارو تزریق شود یا فواصل بعدی خودسرانه تغییر کند.
رمیکید سیستم ایمنی را ضعیف میکند، بنابراین خطر ابتلا به عفونتهای جدی و خطرناک را افزایش میدهد. این عفونتها میتوانند منجر به بستری شدن بیمار شوند.
خطر عفونت در افراد مسن، کسانی که داروهای سرکوبکننده ایمنی میخورند و افراد دارای بیماریهای زمینهای بیشتر است.
قبل از شروع دارو، باید آزمایشهای لازم برای بررسی سل فعال یا نهفته انجام شود. مصرفکنندگان رمیکید حتی پس از قطع دارو باید مراقب علائم عفونت باشند.
در موارد بسیار نادر، مصرف داروهایی مثل رمیکید ممکن است خطر برخی سرطانها را در افراد مستعد (بهویژه جوانان) افزایش دهد.
رمیکید برای همه افراد مناسب نیست. وجود برخی بیماریها میتواند مصرف این دارو را بسیار خطرناک کند.
بیمار موظف است سابقه بیماریهایی مثل سل، تماس با فرد مسلول، هپاتیت، نارسایی قلبی، سرطان و هرگونه عفونت مداوم را به پزشک اطلاع دهد.
همچنین سابقه حساسیت به داروهای بیولوژیک یا هر نوع واکسیناسیون اخیر باید بررسی شود.
رمیکید مانند هر دارویی میتواند عوارضی داشته باشد. برخی عوارض در زمان تزریق رخ میدهند و برخی دیگر روزها یا هفتهها بعد خود را نشان میدهند.
در صورت بروز تنگی نفس، تب بالا، درد قفسه سینه یا نامنظم شدن ضربان قلب، بیمار باید سریعاً به اورژانس مراجعه کند.
برخی بیماران ممکن است هنگام ورود دارو به رگ دچار واکنش شوند. علائم این واکنش شامل خارش، کهیر، تنگی نفس، افت فشار خون و تب است.
در صورت بروز واکنش شدید، پرستار باید فوراً تزریق را متوقف کرده و اقدامات درمانی را آغاز کند.
در برخی موارد، رمیکید ممکن است روی اندامهای حیاتی مثل کبد، ریه و قلب تأثیر منفی بگذارد. بیمار باید با علائم خطر آشنا باشد.
این دارو میتواند باعث تغییر در آنزیمهای کبدی یا فعال شدن دوباره هپاتیت بی شود. بیماران کبدی باید مرتباً آزمایش دهند.
زرد شدن چشمها یا پوست، تیره شدن رنگ ادرار، خستگی مفرط و درد در قسمت راست شکم از علائم مشکلات کبدی است.
رمیکید میتواند ریهها را مستعد عفونت کند. به همین دلیل بررسی وضعیت ریهها قبل از شروع درمان ضروری است.
سرفه طولانی، تنگی نفس جدید، خلط خونی و تب مداوم باید بلافاصله توسط پزشک بررسی شود.
مصرف رمیکید در افراد با نارسایی قلبی شدید ممنوع است، زیرا میتواند وضعیت قلب را بدتر کند.
اگر بیمار دچار تنگی نفس ناگهانی، ورم پاها یا افزایش وزن سریع ناشی از تجمع آب در بدن شد، باید فوراً به پزشک مراجعه کند.
رمیکید میتواند با برخی داروها تداخل داشته باشد و خطر عفونت را بهشدت بالا ببرد. لیست تمام داروها باید به پزشک داده شود.
مصرف همزمان رمیکید با کورتونها یا داروهایی مثل آزاتیوپرین باید تحت نظارت دقیق باشد، زیرا سیستم ایمنی را بسیار ضعیف میکند.
همچنین ترکیب رمیکید با سایر داروهای بیولوژیک (مثل آناکینرا) به دلیل افزایش خطرناک احتمال عفونت، توصیه نمیشود.
در طول درمان با رمیکید، تزریق واکسنهای زنده (واکسنهایی که حاوی میکروب ضعیفشده هستند) ممنوع است.
بیماران باید قبل از شروع درمان، برنامه واکسیناسیون خود (بهویژه کودکان) را کامل کنند.
مصرف این دارو در دوران بارداری تنها در صورتی مجاز است که پزشک تشخیص دهد فواید آن برای مادر، از خطرات احتمالی برای جنین بیشتر است.
اگر بیمار حین مصرف دارو باردار شد، نباید خودسرانه رمیکید را قطع کند. قطع ناگهانی ممکن است باعث عود شدید بیماری شود.
دارو میتواند در نیمه دوم بارداری از طریق جفت به جنین منتقل شود. بنابراین پزشک باید در جریان زمان آخرین تزریق باشد.
اگر مادر در دوران بارداری رمیکید مصرف کرده باشد، نوزاد تا حدود ۶ ماهگی نباید واکسن زنده دریافت کند. برنامه دقیق واکسن باید با هماهنگی پزشک اطفال تنظیم شود.
استفاده از این دارو در دوران شیردهی، برای کودکان و افراد مسن نیاز به احتیاط و بررسیهای بیشتری دارد.
مقدار کمی از دارو ممکن است وارد شیر مادر شود. تصمیم برای شیردهی در طول درمان، باید با مشورت پزشک متخصص گرفته شود.
تجویز رمیکید برای کودکان بسیار محدود و معمولاً برای بیماریهای التهابی روده در سنین بالای ۶ سال انجام میشود. بررسی سوابق واکسن کودک الزامی است.
در افراد سالمند، به دلیل بالاتر بودن خطر عفونتها و مشکلات قلبی، پایش بیمار باید با دقت بسیار بیشتری انجام شود.
برخی بیماران ممکن است پس از دریافت دارو دچار علائمی شوند. اگر این علائم شدید باشند، باید سریعاً بررسی شوند.
احساس خستگی، سردرد یا تب خفیف پس از تزریق غیرمعمول نیست. اما اگر تب قطع نشود یا با سرفه و درد قفسه سینه همراه باشد، خطرناک است.
گاهی ممکن است بیمار دچار تهوع، اسهال یا درد شکم شود. در بیماران رودهای، تشخیص اینکه این علائم مربوط به داروست یا عود بیماری، بر عهده پزشک است.
بروز خارش، کهیر یا جوشهای پوستی میتواند نشانه حساسیت به دارو باشد. در صورت همراه شدن این علائم با تنگی نفس یا تورم صورت، بیمار به اورژانس نیاز دارد.
تأثیر بیماری زمینهای و داروهای مصرفی روی باروری، باید توسط پزشک ارزیابی شود.
هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که نشان دهد رمیکید باعث ناباروری همیشگی میشود. با این حال، تصمیمگیری برای بارداری در طول درمان باید تحت نظر پزشک باشد.
تغییر در دورههای ماهانه معمولاً به خاطر استرس بیماری، کاهش وزن یا تغییرات هورمونی است و مستقیماً به رمیکید ربط ندارد. خونریزیهای غیرطبیعی باید به پزشک گزارش شوند.
قطع رمیکید ممکن است باعث بازگشت تدریجی علائم بیماری (مثل درد مفاصل یا مشکلات رودهای) شود. قطع یا تغییر دوز دارو باید صرفاً با دستور پزشک باشد.
رمیکید داروی اعتیادآوری نیست و علائم ترک ایجاد نمیکند، اما قطع ناگهانی آن میتواند باعث شعلهور شدن شدید بیماری زمینهای شود.
رمیکید فوراً اثر نمیکند. برخی افراد پس از چند روز احساس بهتری دارند، اما تأثیر کامل دارو معمولاً بعد از دریافت چند نوبت تزریق مشخص میشود.
اثر یک بار تزریق دارو معمولاً تا چند هفته در بدن باقی میماند. اما خروج کامل دارو از بدن ممکن است چند ماه زمان ببرد.
به همین دلیل، بیمار حتی چند ماه پس از قطع دارو نیز باید مراقب علائم عفونت باشد.
ویالهای رمیکید باید دقیقاً طبق دستورالعمل شرکت سازنده نگهداری شوند. این دارو معمولاً در یخچال بیمارستان و در شرایط دمایی خاصی حفظ میشود.
دارو نباید یخ بزند یا در معرض نور مستقیم خورشید باشد. داروی آمادهشده باید در زمان مجاز مصرف شود و در صورت تغییر رنگ باید دور ریخته شود.
تجربه هر بیمار با رمیکید متفاوت است. برخی افراد پس از چند جلسه کاهش چشمگیر دردها یا بهبود مشکلات گوارشی خود را گزارش میکنند.
برخی دیگر ممکن است به دلیل بروز عوارض جانبی یا عدم تأثیر دارو، مجبور به تغییر روش درمان با نظر پزشک شوند.
تجربه دیگران هرگز نباید ملاک تصمیمگیری شما باشد. شرایط بدنی، شدت بیماری و داروهای همراه در هر فرد متفاوت است و فقط پزشک میتواند بهترین درمان را انتخاب کند.
بله. رمیکید نام تجاری (برند) دارویی است که ماده اصلی آن اینفلکسی مب نام دارد. این دارو از خانواده داروهای بیولوژیک است.
خیر. رمیکید مسکن نیست. این دارو با کم کردن التهاب در بدن باعث کاهش درد میشود، اما کاربردی برای دردهای معمولی ندارد.
اثر دارو فوری نیست. ممکن است چند روز تا چند هفته طول بکشد تا بیمار احساس بهبودی کند و ارزیابی نهایی به چند جلسه تزریق نیاز دارد.
ورود سوزن به رگ مثل تزریقهای معمولی کمی درد دارد. اما خود دارو بسیار آهسته همراه با سرم تزریق میشود و معمولاً دردناک نیست.
تب بعد از تزریق، به ویژه اگر قطع نشود یا با سرفه و لرز همراه باشد، نشانه خطرناکی است و باید سریعاً به پزشک یا مرکز درمانی مراجعه کنید.
بله. این دارو چون سیستم ایمنی را ضعیف میکند، احتمال ابتلا به عفونتهای مختلف را بالا میبرد. بروز هرگونه تب، ضعف یا سرفه طولانی باید جدی گرفته شود.
خیر. قطع خودسرانه یا طولانی کردن فاصله بین تزریقها میتواند باعث عود شدید بیماری شود و فقط باید با نظر پزشک انجام شود.
دریافت برخی واکسنها مجاز است، اما تزریق واکسنهای زنده در حین درمان با رمیکید ممنوع است. قبل از هرگونه واکسیناسیون باید با پزشک مشورت کنید.
