پراموکسین چیست و برای چه مواردی استفاده می شود؟

اطلاعات تخصصی

موارد مصرف پراموکسین

داروی پراموکسین یک بی حس کننده موضعی است که با کاهش نفوذپذیری غشای عصبی به یون های سدیم، مانع از شروع و هدایت تکانه های عصبی می شود. نکته بسیار مهم و کاربردی برای پزشک این است که این دارو از نظر ساختار شیمیایی در دسته استرها یا آمیدها قرار نمی گیرد. این ویژگی منحصر به فرد باعث می شود تا خطر واکنش های متقاطع آلرژیک به حداقل برسد و دارو به یک انتخاب بسیار عالی برای بیمارانی تبدیل شود که به سایر بی حس کننده های موضعی حساسیت دارند.

موارد مصرف تایید شده داروی پراموکسین

تسکین درد و خارش هموروئید و اختلالات آنورکتال

• این دارو به طور گسترده توسط مراجع معتبر بین المللی برای مدیریت علامتی و موقت درد، خارش و سوزش ناشی از هموروئید، شقاق و سایر ضایعات خوش خیم ناحیه مقعد تایید شده است.

• پزشک می تواند این دارو را به تنهایی یا در ترکیب با کورتیکواستروئیدهای موضعی برای کاهش همزمان درد و التهاب تجویز کند. به دلیل پایین بودن پتانسیل ایجاد حساسیت تماسی، پراموکسین گزینه ای ایمن تر برای استفاده در نواحی حساس مخاطی محسوب می شود. پزشک باید به بیمار تاکید کند که قبل از استفاده، ناحیه مورد نظر را با آب و صابون ملایم شستشو داده و خشک کند. همچنین باید توجه داشت که این دارو نباید درد ناشی از شرایط جدی تر جراحی را پنهان کند و در صورت تداوم علائم، ارزیابی مجدد بالینی الزامی است.

درماتوزها و تحریکات خفیف پوستی

• استفاده از این دارو برای تسکین خارش و درد ناشی از گزش حشرات، سوختگی های جزئی، بریدگی های سطحی و التهاب ناشی از تماس با گیاهان سمی کاملا مورد تایید است.

• اثربخشی این دارو در تسکین سریع خارش های حاد بسیار بالا است. پزشک باید در نظر داشته باشد که مصرف این دارو روی زخم های باز، تاول های وسیع یا سطوح وسیعی از پوست آسیب دیده اکیدا ممنوع است. جذب سیستمیک بی حس کننده ها از طریق پوست آسیب دیده می تواند به ندرت عوارض نامطلوب به همراه داشته باشد. طول دوره درمان موضعی معمولا نباید از هفت روز تجاوز کند مگر آن که تحت نظارت مستقیم پزشک باشد.

خارش اورمیک در بیماران مبتلا به نارسایی کلیوی

• یکی از کاربردهای خارج برچسب و بسیار موثر این دارو، کنترل خارش شدید و مقاوم در بیماران تحت دیالیز است که به درمان های معمول پاسخ نمی دهند.

• پزشکان معمولا پراموکسین را در فرمولاسیون های ترکیبی همراه با لوسیون های مرطوب کننده تجویز می کنند. این ترکیب علاوه بر بی حس کردن موقت پایانه های عصبی محیطی، به ترمیم سد دفاعی پوست که در این بیماران به شدت آسیب دیده است کمک می کند. این رویکرد درمانی ایمن می تواند نیاز به تجویز داروهای سیستمیک ضد خارش را در بیماران کلیوی که متابولیسم دارویی ضعیفی دارند، به شکل قابل توجهی کاهش دهد.

خارش های نوروپاتیک

• در سندرم های خارش مزمن با منشا عصبی مانند نوتالژیا پارستتیکا، پزشکان متخصص پوست و اعصاب ممکن است از این دارو برای شکستن چرخه معیوب خارش و خاراندن استفاده کنند.

• استفاده منظم از پراموکسین در این بیماران می تواند کیفیت زندگی و وضعیت خواب را به شدت بهبود بخشد. از آنجا که این دارو بر خلاف کورتیکواستروئیدهای موضعی باعث آتروفی و نازک شدن پوست نمی شود، پزشک می تواند آن را به عنوان یک درمان نگهدارنده و جایگزین ایمن در دوره های طولانی تر با احتیاط تجویز کند. در صورت عدم پاسخ بالینی مناسب، پزشک باید به دنبال درمان های خط دوم و تعدیل کننده های عصبی سیستمیک باشد.